မေခလာ-ကေသာရဇ္ဇ (Meghala-Kesara Jataka)

မေခလာ-ကေသာရဇ္ဇ (Meghala-Kesara Jataka)

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်မှာ မင်းပြုတော်မူနေတဲ့ ကောသလမင်းကြီးရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ စီးပွားဖြစ်ထွန်း၊ ပြည်သူပြည်သားတွေ အေးချမ်းသာယာတဲ့ ကာလတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီပြည်မှာ မေခလာနဲ့ ကေသာရဇ္ဇ ဆိုတဲ့ နတ်သားနှစ်ပါး ရှိတယ်။ ဒီနတ်သားနှစ်ပါးဟာ လူ့ဘဝတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး၊ လူ့ပြည်မှာ အသက်ရှင်စဉ် ကာလအတွင်းမှာလည်း အလွန်ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ အကျင့်သီလနဲ့ ပြည့်စုံသူတွေ ဖြစ်တာကြောင့် နတ်ပြည်ကို လားရောက်ပြီး နတ်ဘဝကို ရရှိခဲ့ကြတယ်။

တစ်နေ့သောအခါ မေခလာနတ်သားဟာ ကေသာရဇ္ဇနတ်သားကို တွေ့ဆုံရင်း ဤသို့ လျှောက်ထားတယ်။ “အသင့် မိတ်ဆွေ ကေသာရဇ္ဇရယ်၊ ငါတို့သည် လူ့ဘဝတုန်းက အလွန်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ အကျွန်ုပ်မှာ အသင့်အား ပေးအပ်လိုသော အမွေအနှစ်တစ်ခု ရှိပေသည်။ အသင့်အား ပေးအပ်လိုသည်မှာ ငါ၏ ရွှေခါးပန်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤရွှေခါးပန်းကား အကျွန်ုပ်၏ အသက်ထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးသည်ဟု မှတ်ယူပါ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ဤခါးပန်းကား အကျွန်ုပ်၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့၏ အစွမ်းတောင့် အကျွန်ုပ်အား အမြဲစောင့်ရှောက်ပေးနေသော နတ်တန်ခိုးကြီးမားသည့် ခါးပန်းတည်း။ အသင့်အား ပေးအပ်ပါမူ၊ အသင့်အားလည်း ဘေးရန်ခပ်သိမ်းမှ ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ယုံကြည်ပါ၏။”

ကေသာရဇ္ဇနတ်သားကလည်း မေခလာနတ်သား၏ စေတနာကို နားလည်သော်လည်း၊ မေခလာနတ်သား အား အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မိသည်။ “အသင့်မိတ်ဆွေ မေခလာရယ်၊ အသင့်၏ စေတနာကို အကျွန်ုပ် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ သို့ရာတွင် အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား ဤခါးပန်းကို မယူလိုပါ။ အကြောင်းမူကား၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤရွှေခါးပန်းကို ယူပါမူ၊ အကျွန်ုပ်၏ အကျင့်သီလ၌ မှီခိုအားထားခြင်း ဖြစ်သလို၊ အကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုအပေါ် အားမကိုးသလို ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်မိပါ၏။ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တိုင် အားထုတ်၍ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ လိုလားပါ၏။”

မေခလာနတ်သားကလည်း မေတ္တာစိတ်ဖြင့် “အသင့်မိတ်ဆွေ ကေသာရဇ္ဇရယ်၊ အသင့်ထံမှ အကျွန်ုပ် မည်သည့်အကျိုးကိုမျှ မတောင်းဆိုပါ။ ဤခါးပန်းကား အကျွန်ုပ်၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အမှတ်ရစေရန် အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အသင့်အား ပေးအပ်ပါမူ၊ အသင့်အား အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေမည် ဖြစ်ပေသည်။”ဟု ဆို၏။

ကေသာရဇ္ဇနတ်သားက ပြန်လည်လျှောက်ထားသည်မှာ “အသင့်မိတ်ဆွေ မေခလာရယ်၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား အမြဲအမှတ်ရနေမည် ဖြစ်ပေသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား မေ့လျော့မည် မဟုတ်ပါ။ သို့ရာတွင် အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ လိုလားပါသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤခါးပန်းကို မယူလိုပါ။ အသင့်အား အကျွန်ုပ်တောင်းပန်ပါ၏။”

ထိုအခါ မေခလာနတ်သားသည် ကေသာရဇ္ဇနတ်သား၏ အကျင့်သီလကို ကြည်ညိုလေးစားသဖြင့် ဤသို့ဆို၏။ “အသင့်မိတ်ဆွေ ကေသာရဇ္ဇရယ်၊ အသင့်၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အကျွန်ုပ် အလွန်ပင် ချီးကျူးပါ၏။ အသင့်အား အကျွန်ုပ် မည်သည့်အရာကိုမျှ မပေးအပ်လိုတော့ပါ။ အသင့်အား အကျွန်ုပ် မေတ္တာထားလျက် အသင့်အား ဤ ရွှေခါးပန်းကို ပေးအပ်ပါ၏။ အသင့်အား ပေးအပ်ပါမူ အသင့်အား ဘေးရန်ခပ်သိမ်းမှ ကာကွယ်ပေးမည်။”

ကေသာရဇ္ဇနတ်သားကလည်း မေခလာနတ်သား၏ စေတနာကို နားလည်သော်လည်း၊ မေခလာနတ်သား အား အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မိသည်။ “အသင့်မိတ်ဆွေ မေခလာရယ်၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤရွှေခါးပန်းကို မယူလိုပါ။ အကြောင်းမူကား၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤရွှေခါးပန်းကို ယူပါမူ၊ အကျွန်ုပ်၏ အကျင့်သီလ၌ မှီခိုအားထားခြင်း ဖြစ်သလို၊ အကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုအပေါ် အားမကိုးသလို ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်မိပါ၏။ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တိုင် အားထုတ်၍ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ လိုလားပါ၏။”

မေခလာနတ်သားကလည်း မေတ္တာစိတ်ဖြင့် “အသင့်မိတ်ဆွေ ကေသာရဇ္ဇရယ်၊ အသင့်ထံမှ အကျွန်ုပ် မည်သည့်အကျိုးကိုမျှ မတောင်းဆိုပါ။ ဤခါးပန်းကား အကျွန်ုပ်၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အမှတ်ရစေရန် အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အသင့်အား ပေးအပ်ပါမူ၊ အသင့်အား အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေမည် ဖြစ်ပေသည်။”ဟု ဆို၏။

ကေသာရဇ္ဇနတ်သားက ပြန်လည်လျှောက်ထားသည်မှာ “အသင့်မိတ်ဆွေ မေခလာရယ်၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား အမြဲအမှတ်ရနေမည် ဖြစ်ပေသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား မေ့လျော့မည် မဟုတ်ပါ။ သို့ရာတွင် အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ လိုလားပါသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤခါးပန်းကို မယူလိုပါ။ အသင့်အား အကျွန်ုပ်တောင်းပန်ပါ၏။”

ထိုအခါ မေခလာနတ်သားသည် ကေသာရဇ္ဇနတ်သား၏ အကျင့်သီလကို ကြည်ညိုလေးစားသဖြင့် ဤသို့ဆို၏။ “အသင့်မိတ်ဆွေ ကေသာရဇ္ဇရယ်၊ အသင့်၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အကျွန်ုပ် အလွန်ပင် ချီးကျူးပါ၏။ အသင့်အား အကျွန်ုပ် မည်သည့်အရာကိုမျှ မပေးအပ်လိုတော့ပါ။ အသင့်အား အကျွန်ုပ် မေတ္တာထားလျက် အသင့်အား ဤ ရွှေခါးပန်းကို ပေးအပ်ပါ၏။ အသင့်အား ပေးအပ်ပါမူ အသင့်အား ဘေးရန်ခပ်သိမ်းမှ ကာကွယ်ပေးမည်။”

ကေသာရဇ္ဇနတ်သားကလည်း ပြန်လည်လျှောက်ထားသည်မှာ “အသင့်မိတ်ဆွေ မေခလာရယ်၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤခါးပန်းကို မယူလိုပါ။ အကြောင်းမူကား၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤခါးပန်းကို ယူပါမူ၊ အကျွန်ုပ်၏ အကျင့်သီလ၌ မှီခိုအားထားခြင်း ဖြစ်သလို၊ အကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင် အားထုတ်မှုအပေါ် အားမကိုးသလို ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်မိပါ၏။ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တိုင် အားထုတ်၍ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ လိုလားပါ၏။”

မေခလာနတ်သားကလည်း မေတ္တာစိတ်ဖြင့် “အသင့်မိတ်ဆွေ ကေသာရဇ္ဇရယ်၊ အသင့်ထံမှ အကျွန်ုပ် မည်သည့်အကျိုးကိုမျှ မတောင်းဆိုပါ။ ဤခါးပန်းကား အကျွန်ုပ်၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အမှတ်ရစေရန် အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အသင့်အား ပေးအပ်ပါမူ၊ အသင့်အား အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေမည် ဖြစ်ပေသည်။”ဟု ဆို၏။

ကေသာရဇ္ဇနတ်သားက ပြန်လည်လျှောက်ထားသည်မှာ “အသင့်မိတ်ဆွေ မေခလာရယ်၊ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား အမြဲအမှတ်ရနေမည် ဖြစ်ပေသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်အား မေ့လျော့မည် မဟုတ်ပါ။ သို့ရာတွင် အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ လိုလားပါသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အသင့်ထံမှ ဤခါးပန်းကို မယူလိုပါ။ အသင့်အား အကျွန်ုပ်တောင်းပန်ပါ၏။”

ထိုအခါ မေခလာနတ်သားသည် ကေသာရဇ္ဇနတ်သား၏ အကျင့်သီလကို ကြည်ညိုလေးစားသဖြင့် ဤသို့ဆို၏။ “အသင့်မိတ်ဆွေ ကေသာရဇ္ဇရယ်၊ အသင့်၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို အကျွန်ုပ် အလွန်ပင် ချီးကျူးပါ၏။ အသင့်အား အကျွန်ုပ် မည်သည့်အရာကိုမျှ မပေးအပ်လိုတော့ပါ။ အသင့်အား အကျွန်ုပ် မေတ္တာထားလျက် အသင့်အား ဤ ရွှေခါးပန်းကို ပေးအပ်ပါ၏။ အသင့်အား ပေးအပ်ပါမူ အသင့်အား ဘေးရန်ခပ်သိမ်းမှ ကာကွယ်ပေးမည်။”

အဆုံးတွင် မေခလာနတ်သားသည် ကေသာရဇ္ဇနတ်သား၏ မယူလိုသော သဘောကို နားလည်သဘောပေါက်၍ ရွှေခါးပန်းကို ပေးအပ်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ မိမိ၏ ရွှေခါးပန်းကို ဆင်မြန်း၍ ကေသာရဇ္ဇနတ်သားနှင့်အတူ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ သဒ္ဓါတရားဖြင့် မိမိတို့၏ နတ်ဘဝတွင် သီတင်းသုံးတော်မူကြပါသည်။ ဤသည်မှာ အကျင့်သီလနှင့် ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှု၏ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြသော ဖြစ်ရပ်တည်း။

ဤဇာတ်တော်မှ သင်ခန်းစာမှာ မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကိုသာ တန်ဖိုးထားသင့်ပြီး၊ အခြားသူတစ်ဦး၏ စောင့်ရှောက်မှု သို့မဟုတ် အကူအညီဖြင့် ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးကို မခုံမင်သင့်ပေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးခြင်းနှင့် မိမိ၏ စွမ်းရည်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံအကျဆုံး အချက်များ ဖြစ်သည်။