မဟာသောဏ (Maha-sona Jataka)

မဟာသောဏ (Maha-sona Jataka)

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုတော်မူစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဆင်မင်းတစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုဆင်မင်းကား အလွန်ကြီးမား၍ တန်ခိုးအာဏာ ကြီးမားကာ၊ ရုပ်ရည်အဆင်းလည်း လှပဆန်းကြယ်သည်။ ထိုဆင်မင်းကို “မဟာသောဏ”ဟု အမည်မှည့်ခေါ်ကြသည်။ မဟာသောဏဆင်မင်းကား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံ၍၊ မိမိ၏ ကျင့်ဝတ်ကို မည်သည့်အခါမှ မဖောက်ဖျက်ပေ။

ထိုအချိန်၌ ဗာရာဏသီပြည်၌ အလွန်ဆင်းရဲသော သူတစ်ဦး ရှိ၏။ သူကား အလွန်ပင် ဒုက္ခရောက်နေ၏။ အစားအသောက် မရှိ၊ အဝတ်အစား မရှိ၊ နေစရာ အိမ်မရှိ။ သူကား အလွန်ပင် ငတ်မွတ်ဆာလောင်၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေ၏။ သူကား အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာမရ။ ထို့ကြောင့် သူကား မိမိ၏ ဘဝကို အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူကား တောထဲသို့ ဝင်၍ တောထဲ၌ လှည့်လည်နေ၏။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ရောက်ရှိ၏။ ထိုအရပ်၌ သူကား အလွန်ပင် အံ့သြမှင်သက်၏။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်းကြီးအား တွေ့မြင်၏။ ထိုဆင်မင်းကား အလွန်ပင် ကြီးမား၍ တန်ခိုးအာဏာ ကြီးမားကာ၊ ရုပ်ရည်အဆင်းလည်း လှပဆန်းကြယ်သည်။

သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်းကို ချဉ်းကပ်၍ ဤသို့ လျှောက်ထား၏။ “အရှင်မင်းဆင်မင်း၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အစားအသောက် မရှိ၊ အဝတ်အစား မရှိ၊ နေစရာ အိမ်မရှိ။ အကျွန်ုပ်ကား အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာမရ။ အရှင်မင်းဆင်မင်း၊ အကျွန်ုပ်အား ကူညီပါရန် တောင်းပန်ပါ၏။”

မဟာသောဏ ဆင်မင်းကား သူ၏ အဖြစ်ကို ကြားသိ၍ အလွန်ပင် သနားကြင်နာစိတ်ဖြစ်၏။ သူကား ဤသို့ လျှောက်ထား၏။ “အသင့် မိတ်ဆွေ၊ အသင့်အား အကျွန်ုပ် ကူညီပါမည်။ အကျွန်ုပ်ကား အသင့်အား အစားအသောက်ကို ပေးမည်။ အဝတ်အစားကို ပေးမည်။ နေစရာ အိမ်ကိုလည်း ပေးမည်။ သို့ရာတွင် အကျွန်ုပ်ကား အသင့်အား တစ်ခုတောင်းဆိုပါ၏။ အသင့်ကား အကျွန်ုပ်၏ အကျိုးကို မည်သည့်အခါမှ မမေ့လျော့ရ။ အသင့်ကား အကျွန်ုပ်၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အမြဲအမှတ်ရနေရမည်။”

သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံ၏။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ ကျေးဇူးတရားကို မည်သည့်အခါမှ မမေ့လျော့ဟု ကတိပြု၏။

မဟာသောဏ ဆင်မင်းကား သူအား အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား၊ နေစရာ အိမ်တို့ကို ပေး၏။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ ကျေးဇူးတရားကို မည်သည့်အခါမှ မမေ့လျော့။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်းအား အမြဲ ကျေးဇူးတင်လျက် နေထိုင်၏။

တစ်နေ့သောအခါ သူကား အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်းအား ဤသို့ လျှောက်ထား၏။ “အရှင်မင်းဆင်မင်း၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းဆင်မင်း၏ ကျေးဇူးတရားကို မည်သည့်အခါမှ မမေ့လျော့။ အကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းဆင်မင်းအား အမြဲ ကျေးဇူးတင်လျက် နေထိုင်ပါ၏။”

မဟာသောဏ ဆင်မင်းကား သူ၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူကား ဤသို့ လျှောက်ထား၏။ “အသင့် မိတ်ဆွေ၊ အသင့်အား ကူညီရသည့်အတွက် အကျွန်ုပ်လည်း ဝမ်းမြောက်ပါ၏။ အသင့်အား ကူညီရသည့်အတွက် အကျွန်ုပ်လည်း ဝမ်းမြောက်ပါ၏။ အသင့်ကား အကျွန်ုပ်၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အမြဲ အမှတ်ရနေရမည်။”

ထိုအခါမှစ၍ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ ကျေးဇူးတရားကို မည်သည့်အခါမှ မမေ့လျော့။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်းအား အမြဲ ကျေးဇူးတင်လျက် နေထိုင်၏။ သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အမြဲ အမှတ်ရနေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူကား မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အမြဲ အမှတ်ရနေသောကြောင့်၊ သူကား သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့ လားရောက်၍ နတ်ဘဝကို ရရှိ၏။ မဟာသောဏ ဆင်မင်းကား မိမိ၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အမြဲ အမှတ်ရနေသောကြောင့်၊ သူကား သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့ လားရောက်၍ နတ်ဘဝကို ရရှိ၏။

ဤဇာတ်တော်ကား ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတရားကို မမေ့လျော့ခြင်း၏ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြသည်။ မဟာသောဏ ဆင်မင်း၏ ကရုဏာ၊ မေတ္တာနှင့် သူ၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့် သူ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကင်းလွတ်၍ ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ရသည်။

ဤဇာတ်တော်မှ သင်ခန်းစာမှာ ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ကိုယ်ကတစ်စုံတစ်ရာကို ရရှိခဲ့လျှင် ထိုအကူအညီကို ပေးခဲ့သူအား မည်သည့်အခါမှ မမေ့လျော့သင့်ပေ။ ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတရားကို ပြန်လည်ဆပ်လိုသော စိတ်သည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် စရိုက်လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။