အာဒိစ္စပဗ္ဗဇ္ဇနိယဇာတ်

အာဒိစ္စပဗ္ဗဇ္ဇနိယဇာတ်

ရှေးရှေးအခါက၊ သာဝတ္ထိမြို့ကို အုပ်စိုးစံပျော်တော်မူသော ဘုရင်ကြီးတစ်ပါးရှိတော်မူ၏။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် တိုင်းပြည်ကို အလွန်တရာချစ်မြတ်နိုးတော်မူပြီး၊ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ကောင်းစားရေးကို အစဉ်အမြဲ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ သို့သော် ဘုရင်ကြီးတွင် မင်းသမီးတစ်ပါးရှိရာ၊ ထိုမင်းသမီးကား အလွန်ချောမောလှပသော်လည်း စိတ်သဘောထားမှာ ပျော့ပျောင်းလွန်းလှ၏။ ပင်ကိုစရိုက်က နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းသဖြင့်၊ ညှိုးငယ်လွယ်ကူခြင်း၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလွယ်ကင်းခြင်း စသည်တို့ဖြင့် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်တတ်၏။ မင်းသမီး၏ ဤအကျင့်စရိုက်ကြောင့် ဘုရင်ကြီးမှာ အစဉ်တစistä း ပူပန်တော်မူလျက် ရှိ၏။ တစ်နေ့သ၌ ဘုရင်ကြီးသည် မင်းသမီး၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားတော်မူ၏။ သို့သော် မည်သည့်နည်းလမ်းကမျှ ထိရောက်မှု မရှိသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရင်ကြီးသည် ပညာရှိအမတ်ကြီးတစ်ပါးကို ခေါ်တော်မူပြီး ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။

“အမတ်မင်းကြီး၊ ငါ့သမီးတော်၏ အကျင့်စရိုက်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းလှသည်၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလွယ်ကင်းသည်။ မည်သို့ပြုမူက ဤအကျင့်ကို ပြုပြင်ပေးနိုင်မည်နည်း။”

အမတ်ကြီးသည် ဘုရင်ကြီးအား ရှိခိုးဦးတင်ပြီး ဤသို့လျှောက်ထား၏။ “အရှင်မင်းတရား၊ မင်းသမီး၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ပင်ကိုတရားကို ရှာဖွေစေရန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့မှသာ ကိုယ်တိုင်သိ ကိုယ်တိုင်နားလည်၍ အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။”

ဘုရင်ကြီးသည် အမတ်ကြီး၏ အကြံဉာဏ်ကို နှစ်သက်တော်မူပြီး၊ မင်းသမီးအား ပညာရှိသူတော်စင်တစ်ပါးထံ ပို့ဆောင်၍ တရားအားထုတ်ရန် စီစဉ်တော်မူ၏။ မင်းသမီးသည် သူတော်စင်၏ တရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ တရားအားထုတ်မှုများကို စတင်ပြုလုပ်၏။ ပထမပိုင်းတွင် မင်းသမီးသည် အလွန်ပင် အခက်အခဲတွေ့ကြုံရ၏။ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလွယ်ကင်းသည့် အကျင့်စရိုက်ကြောင့်၊ တရားအားထုတ်မှုများမှာ အောင်မြင်မှုမရှိသကဲ့သို့ ထင်မှတ်၏။ တစ်နေ့သ၌ မင်းသမီးသည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေစဉ် သူတော်စင်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး ဤသို့မေးလျှောက်၏။ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်မမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားရပါသည်၊ စိတ်ဓာတ်လည်း အလွန်ကျဆင်းနေပါသည်။”

သူတော်စင်သည် မင်းသမီးအား ကြင်နာစွာကြည့်ရှုပြီး ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။ “သမီးတော်၊ သင့်စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အာဒိစ္စပဗ္ဗဇ္ဇနိယတရားကို ကျင့်သုံးရန် ဖြစ်သည်။ နေမင်းကြီးထံမှ သင်ခန်းစာယူပါ၊ နေမင်းကြီးသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မခွဲခြား၊ မကျဉ်းမြောင်းဘဲ သတ္တဝါအားလုံးကို အလင်းပေး၏။ ထိုနည်းတူ သင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလင်းပေးရမည်။”

မင်းသမီးသည် သူတော်စင်၏ စကားကို သေချာစွာမှတ်သားပြီး၊ အာဒိစ္စပဗ္ဗဇ္ဇနိယတရားကို ကျင့်သုံးရန် ကြိုးစား၏။ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ အလင်းပေးခြင်းကို အတုယူပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ အားပေးအားမြှောက်ပြု၏။ သို့ဖြင့် မင်းသမီး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်လာ၏။ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလွယ်ကင်းသည့် အကျင့်စရိုက်မှာလည်း လျော့ပါးလာ၏။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းသမီးသည် စိတ်ခွန်အားပြည့်ဝပြီး၊ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာလာ၏။ ဘုရင်ကြီးလည်း သမီးတော်၏ အပြောင်းအလဲကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

ဤဇာတ်တော်မှ သင်ခန်းစာမှာ အာဒိစ္စပဗ္ဗဇ္ဇနိယတရားကို ကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မိမိချစ်မြတ်နိုး၊ မိမိကိုယ်ကို မိမိအားပေးအားမြှောက်ပြုရန် ဖြစ်သည်။ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ အလင်းပေးခြင်းကို အတုယူပြီး၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေချိန်များတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ၊ ခွန်အားကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပါသည်။