နွားမင်းသားနှင့် မာန်နတ်

နွားမင်းသားနှင့် မာန်နတ်

ရှေးရှေးတုန်းက ဘဒ္ဒကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ဗာရာဏသီပြည်၌ ပဒကုမာရမည်သော မင်းသားတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ မင်းသားကား ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံတော်မူပြီး၊ တရားမျှတစွာ နန်းပြုတော်မူ၏။ မင်းသား၏ ရင်တွင်း၌ကား မာန်မာနဟူသည် ကင်းစင်တော်မူ၏။ တစ်နေ့သော် မင်းသားသည် နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်၌ လေညှင်းခံတော်မူရင်း၊ မဟာသဒ္ဓမ္မဒေဝါ မည်သော နွားမင်းသားတစ်ပါးကို တွေ့တော်မူ၏။ ထိုနွားမင်းသားကား အလွန်တင့်တယ်လှပ၍၊ အကြေးခွံများမှာ ရွှေရောင်လင်းလက်နေလေ၏။ မင်းသားသည် ထိုနွားမင်းသားကို မြင်လျှင် ကြည်နူးတော်မူ၍၊ “အရှင့်ကား မည်သူနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ လှပတင့်တယ်တော်မူသနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

နွားမင်းသားကလည်း “အရှင်မင်းသား၊ အကျွန်ုပ်ကား မဟာသဒ္ဓမ္မဒေဝါ မည်သော နွားမင်းသားဖြစ်ပါ၏။ မာန်မာနကင်းစင်၍ သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံပါသဖြင့် ဤသို့ လှပတင့်တယ်ရပါ၏” ဟု လျှောက်ထား၏။ မင်းသားသည် နွားမင်းသား၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ မာန်မာနဟူသည် အလွန်အပြစ်ကြီးကြောင်းကို သိတော်မူ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် မာန်နတ်မင်းသည် အရှင့်ကို စိန်ခေါ်ရန် ကြံစည်၏။ နတ်မင်းကြီးသည် မင်းသားကို စကားကြားတော်မူလျှင်၊ “မင်းသားကား မာန်မာနကို အလွန်မုန်းတီးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ထိုမင်းသားကား အမှန်တကယ်ပင် မာန်မာနကို မလွန်ဆန်နိုင်” ဟု တွေး၏။

မာန်နတ်မင်းသည် နွားမင်းသား၏ ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါကို မနာလိုသဖြင့်၊ မင်းသားကို မာန်မာနတရားဖြင့် စမ်းသပ်ရန် ကြံ၏။ နတ်မင်းကြီးသည် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာ၍၊ မင်းသားထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ၊ “အရှင့် မင်းသား၊ အရှင့်ကား မာန်မာနကို မုန်းတီးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ သို့မဟုတ် အရှင့်ကား မာန်မာနကြီးမားသော သူတစ်ဦး ဖြစ်သလော” ဟု မေး၏။ မင်းသားသည် နတ်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဆိုးတော်မူသော်လည်း၊ မာန်မာနကို အောင်မြင်ရန် ကြိုးစားတော်မူ၏။ “အကျွန်ုပ်ကား မာန်မာနကို မုန်းတီးပါ၏။ သို့သော် အရှင့်ကား မည်သူနည်း” ဟု ပြန်လည် မေးတော်မူ၏။

နတ်မင်းကြီးက “အကျွန်ုပ်ကား မာန်နတ်မင်း ဖြစ်ပါ၏။ အရှင့်ကို စိန်ခေါ်ရန် လာပါ၏။ အရှင့်တွင် မာန်မာနရှိကြောင်းကို အကျွန်ုပ် သိပါ၏” ဟု ဆို၏။ ထိုအခါ နွားမင်းသားက “အရှင်မာန်နတ်မင်း၊ အကျွန်ုပ်ကား မာန်မာနကို မုန်းတီးပါ၏။ သို့သော် အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်ကို မကြောက်ပါ။ မာန်မာနကို အောင်မြင်ပါရန် ကြိုးစားမည်” ဟု ဆို၏။ မင်းသားသည် နွားမင်းသားနှင့် အတူတကွ မာန်နတ်မင်းကို တရားဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

မာန်နတ်မင်းသည် မင်းသား၏ ရဲရင့်မှုကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩတော်မူ၏။ နတ်မင်းကြီးသည် မင်းသားကို စမ်းသပ်ရန် အကြံဖြင့်၊ “အရှင့် မင်းသား၊ အရှင့်တွင် အလွန်လှပသော နွားမင်းသားတစ်ဦး ရှိသည်ကို အကျွန်ုပ် သိပါ၏။ အကျွန်ုပ်လည်း အလွန်တင့်တယ်လှပသော မြင်းတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်၏။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်ကို စိန်ခေါ်ပါ၏။ အရှင့် နွားမင်းသားနှင့် အကျွန်ုပ် မြင်းကို ပြိုင်ပွဲလုပ်ကြပါစို့” ဟု ဆို၏။ မင်းသားသည် နွားမင်းသားနှင့် တိုင်ပင်တော်မူပြီး၊ ပြိုင်ပွဲကို လက်ခံတော်မူ၏။

ပြိုင်ပွဲနေ့တွင် နတ်မင်းကြီးသည် မိမိ၏ မြင်းကို ခေါ်ဆောင်လာ၏။ မြင်းကား အလွန်အစွမ်းထက်၍၊ အတောင်ပံများပင် ပါရှိလေ၏။ မင်းသားကား နွားမင်းသားကို ခေါ်ဆောင်လာ၏။ နွားမင်းသားကား အလွန်တည်ငြိမ်၍၊ ကြည်နူးဖွယ်ရာ ဖြစ်လေ၏။ ပြိုင်ပွဲစတင်သောအခါ၊ နတ်မင်းကြီး၏ မြင်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်၏။ မင်းသားကား စိတ်မပျက်တော်မူဘဲ၊ နွားမင်းသားကို သတိပေး၏။ “နွားမင်းသား၊ မကြောက်ပါနှင့်။ သဒ္ဓါတရားဖြင့် ရှေ့သို့ သွားပါ” ဟု ဆို၏။

နွားမင်းသားသည် မင်းသား၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်အားတက်တော်မူ၏။ နွားမင်းသားသည် မိမိ၏ သဒ္ဓါတရားကို အသုံးပြု၍၊ လေထက်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလေ၏။ နတ်မင်းကြီး၏ မြင်းကား မောဟိုက်၍ သေဆုံးသွား၏။ နွားမင်းသားကား အောင်ပွဲခံလျက်၊ မင်းသားထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိ၏။ မင်းသားကား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူ၏။

မာန်နတ်မင်းသည် မိမိ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံတော်မူ၏။ “အရှင့် မင်းသား၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင့်ကို စိန်ခေါ်မိသဖြင့် မှားယွင်းပါ၏။ အရှင့်ကား မာန်မာနကို အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်တော်မူပါ၏” ဟု ဆို၏။ မင်းသားကား မာန်နတ်မင်းကို ခွင့်လွှတ်တော်မူ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းသားနှင့် နွားမင်းသားကား အေးချမ်းသာယာစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူကြ၏။