မေခလ (Me Khala Jataka)

မေခလ (Me Khala Jataka)

ရှေးရှေးတုန်းက အဝေနိတိုင်းမှာ မေခလလို့ အမည်ရတဲ့ မိဖုရားတစ်ပါး ရှိခဲ့တယ်။ မိဖုရားကြီးဟာ အလွန်လှပသလို၊ စိတ်ထားလည်း အလွန်မြင့်မြတ်တယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း သူ့အပေါ်မှာ ထားတဲ့ မေတ္တာက ကောင်းကင်ဘုံက ကြယ်တွေလို ထိန်ထိန်လင်းနေတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် မေခလရဲ့ ဘဝမှာ တစ်ခုပဲ လိုအပ်နေတယ်။ အဲဒါကတော့ သားသမီး မထွန်းကားခြင်းပဲ။

နေ့စဉ် နေ့တိုင်း မေခလဟာ ဘုရားကျောင်းကန်တွေမှာ သွားရောက် ဆုတောင်းတယ်။ နတ်ဗြဟ္မာတွေကို တောင်းပန်တယ်။ သားသမီးရဖို့အတွက် ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာက သူ့ကို မပြုံးသေးဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ မေခလဟာ စိတ်ဓာတ်ကျလာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်ကို ထွက်လာပြီး ကမ်းပါးပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ လှိုင်းတွေရဲ့ အသံ၊ လေနုရဲ့ အထိအတွေ့က သူ့ကို အနည်းငယ် အေးချမ်းစေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အံ့ဩစရာ တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ သမုဒ္ဒရာရဲ့ အလယ်ကနေ ရွှေရောင် တောက်တောက် ဝန်းကျင်ကနေ မီးခိုးတွေ ထွက်လာပြီး ပေါ်လာတာက ရွှေရောင် မီးခွက်ကြီး တစ်ခု။ မေခလဟာ မင်သက်အံ့ဩသွားတယ်။ ရွှေမီးခွက်ကြီးဟာ သူ့ရှေ့ကို တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာပြီး သူ့ခြေရင်းမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ မေခလဟာ သတ္တိရှိရှိနဲ့ မီးခွက်ကြီးကို ကိုင်လိုက်တယ်။ ကိုင်လိုက်တာနဲ့ပဲ မီးခွက်ကြီးက သူ့လက်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး ရွှေလက်ကောက် အဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။

“အို… ဒါ ဘာပါလိမ့်!” မေခလဟာ အံ့ဩခြင်းနဲ့ အပျော်လွန်နေတယ်။ ဒီလက်ကောက်ဟာ သာမန် လက်ကောက် မဟုတ်မှန်း သူသိတယ်။ ဒါဟာ နတ်ဘုရားရဲ့ ဆုလာဒ် ဖြစ်ရမယ်။ သူဟာ လက်ကောက်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဘုရင်နန်းတော်ကို ပြန်သွားတယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ မေခလရဲ့ လက်ကောက်ကို မြင်တော့ အလွန်အံ့ဩသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် မေခလဟာ ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးရုံပဲ ပြုံးတယ်။

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ မေခလဟာ ကိုယ်ဝန်ရလာတယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူတယ်။ မေခလရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဟာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ လတိုင်းလတိုင်း ကလေးကြီးထွားလာတာကို သူ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူဘူး။ သူဟာ ရွှေလက်ကောက်ကို တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားတယ်။

“မိဖုရားကြီး… သင့် ကိုယ်ဝန်က ဘာလို့ အတော်ကြီးနေတာလဲ?” ဘုရင်မင်းမြတ်က မေးတယ်။

“မင်းကြီး… ကျွန်မ… ကျွန်မ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ စိတ်မပူပါဘူး။ ဒီ လက်ကောက်ကြီးက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေတယ် ထင်တယ်” မေခလက ပြန်ဖြေတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ မေခလဟာ သားတော်တစ်ပါးကို မွေးဖွားတယ်။ ကလေးဟာ အလွန်လှပတယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ရွှေရောင် မီးခွက်ပုံလေး တစ်ခု ပေါ်နေတယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ ကလေးကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားတယ်။

“ဒါ… ဒါ ဘာဖြစ်ခြင်းလဲ!” ဘုရင်မင်းမြတ်က အော်တယ်။

“မင်းကြီး… ဒီကလေးဟာ နတ်ဘုရားရဲ့ ဆုလာဒ်ပါ။ ဒီ လက်ကောက်ကြီးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ် ထင်တယ်” မေခလက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောတယ်။

ကလေးကို မေခလဟာ မေခလလို့ပဲ နာမည်ပေးတယ်။ မေခလဟာ သားတော်ကို အလွန်ချစ်တယ်။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း ကလေးကို ရေချိုးပေးတယ်။ ကလေးရဲ့ နဖူးပေါ်က ရွှေရောင် မီးခွက်ပုံလေးကို သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ပေးတယ်။

“သားတော်လေး… မင်းရဲ့ နဖူးပေါ်က ဒီပုံလေးက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ… အမေ သိချင်လိုက်တာ” မေခလက ကလေးကို ချော့သိပ်ရင်း ပြောတယ်။

ကလေးဟာ ကြီးပြင်းလာတယ်။ သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကလည်း ကြီးပြင်းလာတယ်။ သူဟာ စာပေတွေကို လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်တယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ သားတော်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို မြင်တော့ အလွန်ဂုဏ်ယူတယ်။

“မေခလ… မင်းဟာ အဖေ့ရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံဖို့ သင့်တော်တဲ့ သားတော်ပဲ” ဘုရင်မင်းမြတ်က ပြောတယ်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ… ဒါပေမယ့် သားတော်မှာ တစ်ခု မေးချင်တာ ရှိပါတယ်” မေခလက လျှောက်တင်တယ်။

“ဘာလဲကွဲ့”

“အဖေ… သားတော်ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ဒီ ရွှေရောင် မီးခွက်ပုံလေး ဘာကြောင့် ရှိတာလဲ… အမေ ဘယ်တုန်းက ဒီ လက်ကောက်ကြီးကို ရခဲ့တာလဲ… သားတော် အားလုံးကို သိချင်ပါတယ်”

ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ မေခလရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ပြောပြတယ်။ မေခလဟာ သားတော်ရဲ့ အတိတ်ကို သိတော့ အံ့ဩတယ်။ သူဟာ သူကိုယ်တိုင် နတ်ဘုရားရဲ့ ဆုလာဒ် ဖြစ်မှန်း သိတယ်။

“မေခလ… မင်းဟာ ဒီဘဝမှာပဲ မဟုတ်ဘူး။ ရှေးဘဝတွေ ကတည်းက မင်းဟာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာတို့နဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်” ဘုရင်မင်းမြတ်က ပြောတယ်။

မေခလဟာ သူရဲ့ ရှေးဘဝတွေကို ပြန်လည် သတိရလာတယ်။ သူဟာ ရှေးဘဝတုန်းက ပဒိမ်းမင်းတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ သူရဲ့ ပြည်သူတွေကို ချစ်တယ်။ သူဟာ သူတို့ရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲ ကြိုးစားတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူဟာ ရွှေမီးခွက်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့တယ်။ အဲဒီ မီးခွက်ကြီးဟာ ကောင်းကင်ဘုံကနေ ကျလာတာ။ သူဟာ မီးခွက်ကြီးကို ကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီးခွက်ကြီးဟာ သူ့လက်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး ရွှေလက်ကောက် အဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။

“ငါဟာ ဒီ လက်ကောက်ကြီးကို ဘာအတွက် ရခဲ့တာပါလိမ့်?” မေခလဟာ စဉ်းစားတယ်။

“မင်းဟာ သားသမီး ရဖို့အတွက် ဆုတောင်းလို့ ရခဲ့တာပါ” ဆိုပြီး ကောင်းကင်က အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

မေခလဟာ နားလည်သွားတယ်။ သူဟာ သားသမီး မထွန်းကားလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာကို နတ်ဘုရားတွေက သိတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့က သူ့ကို ဒီ ဆုလာဒ်ကို ပေးအပ်တယ်။

“အခုတော့ ငါ နားလည်ပြီ။ ငါဟာ သားသမီး ရဖို့အတွက် ကြိုးစားခဲ့တာ မှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတွေကို ချစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကောင်းကျိုးကို ရှေးရှုတာပဲ” မေခလဟာ စိတ်ထဲမှာ ပြောတယ်။

မေခလဟာ သူ့ရဲ့ နားလည်မှုကို ပိုပြီး အားကောင်းစေတယ်။ သူဟာ ပိုပြီး မေတ္တာတရား ထားတယ်။ ပိုပြီး ကရုဏာ တရား ထားတယ်။ သူဟာ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲ ကြိုးစားတယ်။

“ဘုရင်မင်းမြတ်… ကျွန်တော်မျိုးမှာ အကြံတစ်ခု ရှိပါတယ်” မေခလက ဘုရင်မင်းမြတ်ကို လျှောက်တင်တယ်။

“ဘာလဲကွဲ့”

“ကျွန်တော်မျိုးဟာ ဒီ ရွှေလက်ကောက်ကြီးကို အစွမ်းကုန် အသုံးချပြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပြည်သူတွေရဲ့ အကျိုးအတွက် အလုပ်လုပ်ချင်ပါတယ်”

ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ သားတော်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အလွန် ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ဖြစ်တယ်။

“ကောင်းပြီ မေခလ… မင်းရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ပါ”

မေခလဟာ ရွှေလက်ကောက်ကြီးကို အစွမ်းကုန် အသုံးချတယ်။ သူဟာ ပြည်သူတွေအတွက် ကျောင်းတွေ ဆောက်တယ်။ လမ်းတွေ ဖောက်တယ်။ ဆေးရုံတွေ တည်ဆောက်တယ်။ မကျန်းမာသူတွေကို ဆေးဝါးကုသပေးတယ်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတွေကို အစားအသောက် ထောက်ပံ့ပေးတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်အောင် ကြိုးစားတယ်။

သူဟာ သူရဲ့ ပြည်သူတွေကို ချစ်တယ်။ သူဟာ သူတို့ရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲ ကြိုးစားတယ်။ သူဟာ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲ ကြိုးစားတယ်။ သူဟာ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲ ကြိုးစားတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ မေခလဟာ သေဆုံးတယ်။ သူဟာ နတ်ပြည်ကို ရောက်တယ်။ သူဟာ နတ်ပြည်မှာလည်း သူရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေနဲ့ နတ်ပြည်ကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်အောင် ကြိုးစားတယ်။

မေခလရဲ့ ပုံပြင်ဟာ ငါတို့အတွက် သွန်သင်ဆုံးမစရာ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါတို့ဟာ သားသမီး ရဖို့အတွက် ကြိုးစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ငါတို့ရဲ့ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးကို ရှေးရှုတာပဲ။ ငါတို့ဟာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာတို့နဲ့ ပြည့်စုံရမယ်။ ငါတို့ဟာ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲ ကြိုးစားရမယ်။