ကဏ္ဍက (Kandaka Jataka)

ကဏ္ဍက (Kandaka Jataka)

ရှေးသောအခါက ဗာရဏသီပြည်၌ ဘုရင်တစ်ပါး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုဘုရင်တွင် ကဏ္ဍကအမည်ရှိသော သားတော်တစ်ပါး ရှိသည်။ ကဏ္ဍကမင်းသားမှာ အလွန်လှပပြီး အသိဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသည်။ မင်းသားသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပညာကို လောဘတက်၊ အရွယ်ရောက်သောအခါ အိမ်ရှောင်ပြီး ရသေ့ရင့်ကျက်ဖြစ်လာသည်။ ရသေ့ကြီးသည် တောနက်ကြီးတစ်ခုတွင် ကျောင်းတစ်ဆောင်ဆောက်ကာ တရားကို အားထုတ်နေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ရသေ့ကြီးသည် တောထဲတွင် ကျက်စားနေသော နွားတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်သည်။ နွားမှာ အလွန်လှပပြီး အားကောင်းသည်။ ရသေ့ကြီးသည် ထိုနွားကို သနားငဲ့ကင်း၊ နို့ကို မှီဝဲရန် စိတ်ကူးသည်။ ထို့ကြောင့် ရသေ့ကြီးသည် နွားကို ဖမ်းဆီးပြီး သားမွေးအဝတ်ကို စွန့်ခွာကာ အမွေးများကို လိမ်းကျံပြီး နွားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကဏ္ဍကရသေ့ကြီးသည် နွားအဖြစ်ဖြင့် သစ်သီး၊ အရွက်တို့ကို စားသောက်ပြီး တရားကို အားထုတ်နေသည်။ သို့သော် ရသေ့ကြီးသည် မကြာမီတွင် စိတ်ဓာတ်များ ပြောင်းလဲလာသည်။ နွား၏ တိရစ္ဆာန်အကျင့်များသည် ရသေ့ကြီး၏ စိတ်ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။ ရသေ့ကြီးသည် ပိုမို၍ အမဲလိုက်ခြင်း၊ အသားစားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လာသည်။

တစ်နေ့သောအခါ နွားရသေ့ကြီးသည် တောထဲတွင် ကျက်စားနေသော အာဒိတ္တအမည်ရှိသော အာဒိတ္တမင်းသားကို တွေ့မြင်သည်။ အာဒိတ္တမင်းသားသည် အလွန်လှပပြီး သတ္တိရှိသည်။ ကဏ္ဍကရသေ့ကြီးသည် အာဒိတ္တမင်းသားကို ချစ်ခင်လာပြီး သူနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ အာဒိတ္တမင်းသားသည် ရသေ့ကြီး၏ နွားအသွင်ကို မသိ၊ ထိုရသေ့ကြီးကို အလွန်ကြည်ညိုသည်။

မကြာမီတွင် အာဒိတ္တမင်းသားသည် ရသေ့ကြီး၏ တောထဲတွင် နေထိုင်နေရသော အခြေအနေကို စိတ်ပျက်လာသည်။ မင်းသားသည် မိမိ၏ နိုင်ငံသို့ ပြန်သွားပြီး နန်းတက်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ရသေ့ကြီးသည် အာဒိတ္တမင်းသားကို လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ရသေ့ကြီး၏ နွားအသွင်ကို မသိ၊ ရသေ့ကြီးကို အလွန်ချစ်ခင်သည်။

မင်းသားနှင့် ရသေ့ကြီးတို့သည် အာဒိတ္တပြည်သို့ ရောက်လာကြသည်။ မင်းသားသည် နန်းတက်ပြီး မင်းပြုသည်။ ရသေ့ကြီးသည် မင်းသားနှင့်အတူ နေထိုင်ပြီး မင်းသားကို ပညာပေးသည်။ သို့သော် ရသေ့ကြီးသည် မကြာမီတွင် မိမိ၏ တိရစ္ဆာန်အကျင့်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့။ ရသေ့ကြီးသည် အာဒိတ္တမင်းသားကို အမဲလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

အာဒိတ္တမင်းသားသည် ရသေ့ကြီး၏ အပြုအမူကို မသိ၊ ထိုရသေ့ကြီးကို အလွန်ကြည်ညိုသည်။ မင်းသားသည် ရသေ့ကြီးနှင့်အတူ တောထဲသို့ အမဲလိုက်ရန် ထွက်သွားသည်။ ရသေ့ကြီးသည် အာဒိတ္တမင်းသားကို သတ်ပြီး အသားစားရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

သို့သော် အာဒိတ္တမင်းသားသည် ရသေ့ကြီး၏ အပြုအမူကို သိရှိပြီး ထွက်ပြေးသည်။ ရသေ့ကြီးသည် မင်းသားကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသည်။ မင်းသားသည် ရသေ့ကြီးကို မလွတ်မြောက်နိုင်တော့။

ထိုအခါ အာဒိတ္တမင်းသားသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့ပြီး အကူအညီတောင်းသည်။ ထိုအခါ ဘုရားလောင်းသည် ပဒုမ္မာကြာပန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး မင်းသားကို ကယ်တင်သည်။ ရသေ့ကြီးသည် မကြာမီတွင် မိမိ၏ အမှားကို သိရှိပြီး နောင်တရသည်။ ရသေ့ကြီးသည် မိမိ၏ နွားအသွင်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရသေ့အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသည်။

ရသေ့ကြီးသည် အာဒိတ္တမင်းသားကို တောင်းပန်ပြီး မိမိ၏ အမှားကို ဝန်ခံသည်။ မင်းသားသည် ရသေ့ကြီးကို ခွင့်လွှတ်ပြီး ရသေ့ကြီးနှင့်အတူ တရားကို အားထုတ်သည်။ ရသေ့ကြီးသည် မကြာမီတွင် ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံသော လူအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲပြီး အာဒိတ္တမင်းသားနှင့်အတူ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားသည်။

မင်းသားသည် ရသေ့ကြီးကို မိမိ၏ အကြံပေးအရာရှိအဖြစ် ခန့်ထားသည်။ ရသေ့ကြီးသည် မင်းသားကို ပညာပေးပြီး မင်းသားသည် အာဒိတ္တပြည်ကို အုပ်ချုပ်သည်။ ရသေ့ကြီးသည် မကြာမီတွင် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိသည်။