အလှူရှင်ကျီးကန်း

အလှူရှင်ကျီးကန်း

ရှေးအခါက မဟာရာဇမင်း တစ်ပါး စိုးစိုးမိုးသော နန်းတော်ကြီး တစ်ခု ရှိလေ၏။ ထိုမင်းကား အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ အလှူမပေးခဲ့။ မိမိ၏ စည်းစိမ်ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထား၏။ တစ်နေ့သောအခါ မင်းကား မိမိ၏ ရွှေနန်းတော်တွင် နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စကားစမြည်ပြောနေ၏။ ထိုအခါ အမတ်တစ်ဦးက မင်းကြီးအား မင်းကြီး၏ အလှူကုသိုလ် အလွန်နည်းပါးကြောင်းကို လျှောက်တင်လေ၏။ ထိုအခါ မင်းကြီးကား အလွန်ဒေါသထွက်လေ၏။ 'ငါကား မည်သည့်အခါမျှ အလှူမပေးခဲ့။ ငါကား မည်သည့်အခါမျှ အပြစ်မရှိ။' ဟု ပြောကြားလေ၏။ ထိုအခါ အမတ်ကား မင်းကြီးအား အလှူကုသိုလ်၏ အကျိုးကျေးဇူးကို အလွန်အမင်း ဥဒါန်းကျူးလေ၏။ ထိုအခါမှ မင်းကြီးကား နောင်တရ၍ အလှူကုသိုလ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးကား မင်းအဖြစ် စိုးစိုးမိုးသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အလှူကုသိုလ် အလွန်နည်းပါးကြောင်းကို သတိပြုမိလေ၏။ ထိုနေ့ကား မင်းကြီးကား ရွှေနန်းတော်အနီးတွင် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိလေ၏။ ထိုသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ကျီးကန်း အုပ်တစ်အုပ် နေထိုင်လျက် ရှိကြ၏။ ထိုကျီးကန်းတို့ကား အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြ၏။ ထိုကျီးကန်းတို့ကား အလွန်အလှူပေးကမ်းသော ကျီးကန်းတို့ ဖြစ်ကြ၏။ မည်သည့်အခါမျှ မိမိတို့၏ အစားအစာကို အလွန်အမင်း မဝေမျှခဲ့။ ထိုအခါ မင်းကြီးကား ကျီးကန်းတို့အား မေးမြန်းလေ၏။ 'သင်တို့ကား အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။' ဟု မေးမြန်းလေ၏။ ထိုအခါ ကျီးကန်းတစ်ကောင်က မင်းကြီးအား ဤသို့ ဖြေကြားလေ၏။ 'ငါတို့ကား အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရခြင်းမှာ အလှူကုသိုလ်ကြောင့် ဖြစ်ပါ၏။' ဟု ဖြေကြားလေ၏။ 'ငါတို့ကား အလွန်အလှူပေးကမ်းသော ကျီးကန်းတို့ ဖြစ်ကြ၏။' ဟု ဖြေကြားလေ၏။ 'မည်သည့်အခါမျှ မိမိတို့၏ အစားအစာကို အလွန်အမင်း မဝေမျှခဲ့။' ဟု ဖြေကြားလေ၏။ ထိုအခါ မင်းကြီးကား ကျီးကန်းတို့၏ စကားကို ကြားရ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးကား ကျီးကန်းတို့အား မေးမြန်းလေ၏။ 'သင်တို့ကား အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကျီးကန်းတို့ ဖြစ်ကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။' ဟု မေးမြန်းလေ၏။ ထိုအခါ ကျီးကန်းတစ်ကောင်က မင်းကြီးအား ဤသို့ ဖြေကြားလေ၏။ 'ငါတို့ကား အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကျီးကန်းတို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ အလှူကုသိုလ်ကြောင့် ဖြစ်ပါ၏။' ဟု ဖြေကြားလေ၏။ 'ငါတို့ကား အလွန်အလှူပေးကမ်းသော ကျီးကန်းတို့ ဖြစ်ကြ၏။' ဟု ဖြေကြားလေ၏။ 'မည်သည့်အခါမျှ မိမိတို့၏ အစားအစာကို အလွန်အမင်း မဝေမျှခဲ့။' ဟု ဖြေကြားလေ၏။ ထိုအခါ မင်းကြီးကား ကျီးကန်းတို့၏ စကားကို ကြားရ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးကား ကျီးကန်းတို့အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားလေ၏။ 'သင်တို့၏ အလှူကုသိုလ်ကြောင့် ငါကား အလွန်ပင် အသိတရား ရရှိခဲ့၏။' ဟု ပြောကြားလေ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးကား မိမိ နိုင်ငံသို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးကား အလွန်အလှူပေးကမ်းသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာလေ၏။

“အလှူတရားသည် ပိုမိုများပြားသော ကောင်းကျိုးကို ဖန်တီးပေး၏။”

မင်းကြီးကား ထိုဖြစ်ရပ်ကို ကြားရ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးကား မိမိ၏ အလှူကုသိုလ်ကို ပိုမို၍ ပြုစုပျိုးထောင်လေ၏။