မဟာကုမ္မ (Maha Kumma Jataka)

မဟာကုမ္မ (Maha Kumma Jataka)

အခါတစ်ပါး၌ ဘုရားရှင်သည် ဝေလုဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ရဟန်းတို့၏ အမေးကို ဖြေကြားတော်မူခြင်းငှာ ဒုတိယမြောက် မဟာကုမ္မဇာတ်တော်ကို ဟောတော်မူသည်။

အတိတ်ဘဝက ဘုရားရှင်သည် သန်းခေါင်မင်းအမည်ရှိသော အလွန်သနားကရုဏာကြီးမားသည့် တောခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုသန်းခေါင်မင်းသည် အလွန်အေးမြသော သဘာဝအလှတရားနှင့် ပြည့်စုံသည့် ဟိမဝန္တာတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ နေထိုင်သည်။ တောအုပ်ကြီးသည် စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် လည်းကောင်း၊ နတ်ဒေဝါတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် လည်းကောင်း၊ အလွန်သာယာလှပနေသည်။ နွေဦးကာလ၏ နွေးထွေးသော လေနုအေးတို့သည် တောအုပ်ကြီးကို ပွေ့ဖက်ကာ ကြည်နူးဖွယ်ရာ သီချင်းကို ညည်းညူသလိုပင်။ နေရောင်ခြည်သည် သစ်ရွက်စိမ်းများကြားမှ ထိုးဖောက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်အမွှေးပုံစံမျိုးစုံကို ဖန်တီးပေးသည်။ ချောင်းငယ်ကလေးများမှ စီးဆင်းလာသော ရေကြည်များသည် ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ်တွင် ရိုက်ခတ်ကာ သာယာသော အသံကို ပေးစွမ်းသည်။

ထိုအချိန်အခါ၌ မင်းကြီးတစ်ပါးသည် နန်းတော်တွင် မွေ့လျော်စွာ နေထိုင်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်အာဏာစက်ကြီးမားပြီး အလွန်တရာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်၏ တံတိုင်းကြီးများမှာ ကျောက်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ရွှေထီးနန်းကနก၊ ပတ္တမြား ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် အလွန်တန်ဆာဆင်ထားသည်။ မင်းကြီး၏ နန်းတော်သည် မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိပြီး၊ မြို့တော်မှာကား စည်ကားလှသည်။ သို့သော် မင်းကြီးကား အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သူမှန်လျှင် မည်သူ့ကိုမဆို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးလေ့ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် နန်းတော်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သော်လည်း၊ စိတ်နှလုံးမှာမူ အလွန် ငြီးငွေ့ပျင်းရိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်၊ ကိုယ်ကျိုးကိုသာ အဓိကထားသည်။

တိုင်တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ သန်းခေါင်မင်းသည် သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ သူသည် အလွန် သနားကရုဏာကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ အစာငတ်ခံရသော သတ္တဝါများ၊ ဒဏ်ရာရရှိနေသော သတ္တဝါများ၊ အားနည်းနေသော သတ္တဝါများ စသည်တို့ကို အမြဲတမ်း ကူညီစောင့်ရှောက်လေ့ရှိသည်။ သူ၏ သနားကရုဏာစိတ်သည် အလွန် ကြီးမားလွန်းသည်။ သူသည် အခြားသတ္တဝါများထက် ကိုယ်ကျိုးကို မကြည့်ပါ။ အမြဲတမ်း အခြားသူများ၏ အကျိုးစီးပွားကို ဦးစားပေးသည်။ ဤသို့ဖြင့် သန်းခေါင်မင်း၏ ဂုဏ်သတင်းသည် တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ ပြန့်နှံ့လျက် ရှိသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၌ နွေဦးကာလ၏ ပူပြင်းသော နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်ကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ မိုးခေါင်ရေရှားပါးမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ချောင်းများ၊ မြစ်များ ကုန်ခန်းသွားသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန်များ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားသည်။ သတ္တဝါများသည် ရေငတ်၍ သေဆုံးကြသည်။ သန်းခေါင်မင်းသည် သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ရေကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲစွာ လှည့်လည်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူသည် အခြားသတ္တဝါများ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို မြင်တွေ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သန်းခေါင်မင်းသည် အဝေးမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူသည် အလင်းရောင်ကို လိုက်၍ သွားရာ၊ အလွန် ကြည်လင်အေးမြသော ရေကန်ကြီးကို တွေ့ရှိရသည်။ ရေကန်ကြီးသည် မိုးရေများ စုဝေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရေကန်ကြီးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သန်းခေါင်မင်း၏ နှလုံးသားမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ရေကို သောက်သုံးလျက်၊ ရေကန်အနီး၌ အနားယူကြသည်။

အခြားသတ္တဝါများသည်လည်း ရေငတ်လွန်းသဖြင့် ရေကန်ကြီးသို့ လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် မြေခွေး၊ ကျား၊ ခြင်္သေ့၊ သမင်၊ ယုန် စသည်တို့သည် ရေကန်ကြီးသို့ လာကြသည်။ သန်းခေါင်မင်းသည် အခြားသတ္တဝါများ ရေကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်သုံးနိုင်ရန် အတွက်၊ သူသည် ရေကန်ကြီးအနီး၌ စောင့်ရှောက်ပေးသည်။ သူသည် မည်သည့် သတ္တဝါကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးပါ။ သူသည် အလွန် သနားကရုဏာကြီးမားသော သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် ရေကန်ကြီးသို့ ရောက်လာကြသည်။ မင်းကြီးသည် တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ လှည့်လည်ရာ၌ အလွန် ပင်ပန်းဆင်းရဲနေသည်။ သူသည် အလွန် တပ်မက်စိတ် ပြင်းထန်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရေကန်ကြီးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ရေကန်ကြီးကို သူ၏ အပိုင်ဟု ထင်မှတ်သည်။

မင်းကြီးသည် သန်းခေါင်မင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန် ရန်လိုစိတ် ပြင်းထန်သွားသည်။

"အမေ.. အမေ.. မင်းက ဘယ်သူလဲ.. မင်းက ဒီရေကန်ကြီးကို ဘယ်လို ပိုင်ဆိုင်သလဲ.. ငါ့ကို အခုချက်ချင်း ဒီနေရာက ထွက်သွား.. မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်.."

သန်းခေါင်မင်းသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ မကြောက်မရွံ့၊ အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး.. ကျွန်ုပ်သည် သန်းခေါင်မင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤရေကန်ကြီးကား သဘာဝ၏ အလှူ ဖြစ်ပါသည်။ ဤရေကန်ကြီးကား မည်သူ့ကိုမျှ အပိုင်မပေးပါ။ သတ္တဝါအားလုံး တန်းတူ ရေကို သုံးစွဲနိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အခြားသတ္တဝါများ ရေကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်သုံးနိုင်ရန် အတွက် ကူညီစောင့်ရှောက်နေပါသည်။ အရှင်မင်းကြီးလည်း လာရောက် ရေကို သောက်သုံးနိုင်ပါသည်။"

မင်းကြီးကား အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူကား အလွန် စဉ်းစားဉာဏ်နည်းသူ ဖြစ်သည်။

"ကောက်ကျစ်သော ခွေး.. မင်းက ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့.. မင်းကို ငါ့အနောက်မှ လိုက်လာစေမယ်.. ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မငြင်းဆန်နိုင်ဘူး.. အခုချက်ချင်း မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်.."

မင်းကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို သန်းခေါင်မင်းကို ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးသည်။ ကိုယ်ရံတော်များသည် သန်းခေါင်မင်းကို ဝိုင်းအုံကြသည်။ သန်းခေါင်မင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ကျိုးကို မကြည့်ပါ။ သူသည် အခြားသတ္တဝါများ မကြောက်ရအောင်၊ မင်းကြီး၏ ရက်စက်မှုကို ပြသနိုင်ရန် အတွက်၊ သူသည် သူ၏ ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သန်းခေါင်မင်းသည် ရေကန်ကြီးအတွင်းသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ ရေသည် အလွန် အေးမြသည်။ သူသည် ရေ၏ အောက်ခြေသို့ ဆင်းသွားသည်။ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေကန်အောက်ခြေရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ရိုက်ခတ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကွဲအက်သွားသည်။ သူ၏ အသည်းသည် ထွက်ကျလာသည်။ သူသည် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

မင်းကြီးနှင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့သည် သန်းခေါင်မင်း၏ အလောင်းကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူ၏ အသည်းသည် ရေကန်အတွင်း၌ မျောလွင့်နေသည်။ မင်းကြီး၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ၏ ရက်စက်မှုနှင့် မိုက်မဲမှုကြောင့် သူသည် အလွန် နောင်တရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာရှိသော ဝန်ကြီးတစ်ဦးက မင်းကြီးအား ဆုံးမသည်။

"အရှင်မင်းကြီး.. ဤ သန်းခေါင်မင်းကား အလွန် သနားကရုဏာကြီးမားသူ ဖြစ်ပါသည်။ သူကား အခြားသတ္တဝါများ အတွက် ကိုယ်ကျိုးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပါသည်။ အရှင်မင်းကြီး၏ အပြုအမူကား အလွန် မှားယွင်းပါသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် ဤဖြစ်ရပ်မှ သင်ခန်းစာယူသင့်ပါသည်။"

မင်းကြီးသည် ဝန်ကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။ သူသည် အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည်။ သူသည် သန်းခေါင်မင်း၏ အလောင်းကို ကြည့်၍ သူ၏ ကိုယ်ကျိုးကို မကြည့်သော သနားကရုဏာစိတ်ကို ချီးကျူးသည်။

ထိုအချိန်မှ စ၍ မင်းကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှ လွှဲ၍ သနားကရုဏာကြီးမားသူ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ပြည်သူပြည်သားများ အပေါ်၌ ကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ်သည်။ သူသည် သူ၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ရန် အတွက်၊ သန်းခေါင်မင်း၏ အသည်းကို ရေကန်ကြီးတွင် မြုပ်နှံ၍၊ ထိုနေရာတွင် စေတီတစ်ဆူ တည်ထားသည်။

ဤသို့ဖြင့် ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက်၊ "ဤ ကာလ၌ မင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့သူကား ယခုအခါ ဒေဝဒတ် ဖြစ်၏၊ သန်းခေါင်မင်းကား ငါ ဘုရား ဖြစ်၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏.

ကုစား

သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်သူသည် အခြားသူများ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိသည်။

ဘေရမီที่บำเพ็ญ

ခန္တီပါရမီ (သည်းခံခြင်း) နှင့် မေတ္တာပါရမီ (ချစ်ခြင်းမေတ္တာ)