สารทวาหนชาดก

สารทวาหนชาดก

ณ แคว้นมคธ อันเป็นที่ตั้งแห่งนครราชคฤห์ อันโอ่อ่าและมั่งคั่ง ในสมัยพุทธกาลอันรุ่งเรือง มีเรื่องราวของอดีตชาติแห่งพระโพธิสัตว์ปรากฏขึ้น เรื่องราวแห่ง “สารทวาหนชาดก” นี้ เป็นหนึ่งในเรื่องราวที่แสดงถึงบารมีแห่งปัญญาและความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของพระองค์

ในอดีตกาลอันไกลโพ้น นานมาแล้ว ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่งใกล้เชิงเขาหิมาลัยอันศักดิ์สิทธิ์ ในยุคที่สัตว์โลกยังคงดำเนินชีวิตตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังมีจิตใจอันบริสุทธิ์และคุณธรรมแฝงอยู่ ณ ที่นั้น มีช้างพลายเชือกหนึ่ง ซึ่งเป็นพระชาติของพระโพธิสัตว์ในชาตินั้น มีรูปร่างสง่างาม ผิวพรรณดังกลีบบัวตูม งวงยาวสง่า งาขาวบริสุทธิ์ราวกับหอยสังข์ ดวงตาฉายแววแห่งความเมตตา ช้างพลายเชือกนี้มิใช่ช้างธรรมดา หากแต่เป็น “สารทวาหน” ซึ่งมีความหมายว่า “ผู้เป็นที่พึ่งแห่งยามขัดสน” ด้วยสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดและความกล้าหาญที่เหนือกว่าช้างทั้งปวง

สารทวาหนอาศัยอยู่ในป่าอันอุดมสมบูรณ์แห่งนี้อย่างสงบสุข เขามักจะช่วยเหลือเหล่าสัตว์ป่าที่อ่อนแอและหลงทางเสมอ ด้วยพละกำลังและปัญญาของเขา ทำให้สัตว์ทั้งหลายต่างยกย่องและเคารพ สารทวาหนเป็นที่รักของเหล่าสัตว์ป่าโดยทั่วไป

วันหนึ่ง เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น ฤดูแล้งได้มาเยือนอย่างรุนแรง แผ่นดินแตกระแหง แม่น้ำลำธารเหือดแห้ง ต้นไม้ใบหญ้าแห้งเหี่ยวเฉา สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างประสบความเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส พากันกระเสือกกระสนหาแหล่งน้ำและอาหาร

ความแห้งแล้งอันยาวนานนี้ ได้นำมาซึ่งความสิ้นหวัง สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างอ่อนแรงลงทุกวัน บ้างล้มตาย บ้างกระเสือกกระสนไปตามหาแหล่งน้ำที่อาจไม่มีอยู่จริง ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง สารทวาหนผู้เป็นที่พึ่งแห่งยามขัดสน ก็ยังคงนิ่งเฉย เขาเฝ้าสังเกตการณ์สถานการณ์ด้วยความห่วงใย และพยายามหาหนทางช่วยเหลือ

สารทวาหนได้พยายามใช้ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเขา สูดดมกลิ่น และฟังเสียง เพื่อค้นหาแหล่งน้ำ เขาเดินลุยป่าที่แห้งแล้งไปเรื่อยๆ ด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่แล้ว เขาก็ได้ยินเสียงน้ำที่แผ่วเบามาจากที่ไกลออกไป เสียงนั้นดังมาจากส่วนลึกของป่า ที่ซึ่งมีโขดหินสูงตระหง่าน

ด้วยความหวังใหม่ สารทวาหนรีบมุ่งหน้าไปยังทิศทางนั้น เมื่อไปถึง เขาพบว่ามีน้ำซึมออกมาจากซอกหินอันลึก เมื่อมองเข้าไปในโพรงหินนั้น เขาเห็นว่ามีแหล่งน้ำที่ใสสะอาดซ่อนอยู่ภายใน แต่โพรงนั้นแคบเสียจนช้างตัวใหญ่ไม่สามารถเข้าไปได้

เหล่าสัตว์ป่าที่ติดตามสารทวาหนมา ต่างส่งเสียงร้องด้วยความดีใจและสิ้นหวังปะปนกันไป “โอ้ สารทวาหน! เราจะทำอย่างไรดี น้ำอยู่ที่นั่น แต่เราเข้าไปไม่ได้เลย!” กระต่ายตัวหนึ่งร้องเสียงสั่นเครือ “ข้ากระหายน้ำจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว” ลิงตัวหนึ่งกล่าวอย่างอ่อนแรง

สารทวาหนมองดูเหล่าสรรพสัตว์ที่กำลังทุกข์ยาก เขามีความสงสารจับใจ เขารู้ดีว่าตนเองจะต้องทำอะไรบางอย่าง เขาเดินเข้าไปใกล้โพรงหินนั้น พิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขาคำนวณขนาดของตนเอง และขนาดของโพรงหินอย่างรอบคอบ

“พวกท่านทั้งหลาย จงอย่าเพิ่งสิ้นหวัง” สารทวาหนกล่าวด้วยเสียงอันหนักแน่น แม้จะมีความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขาก็ฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น “ข้าจะหาทางนำน้ำมาให้พวกท่านให้ได้”

เหล่าสัตว์ป่ามองสารทวาหนด้วยความหวัง แต่ก็มีความกังวล เพราะพวกเขารู้ดีว่าโพรงหินนั้นแคบเพียงใด

สารทวาหนตัดสินใจใช้ร่างกายของเขาเป็นเครื่องมือ เขาค่อยๆ ย่อตัวลง และใช้หัวอันแข็งแกร่งของเขาดันเข้าไปในโพรงหินนั้น เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี เบียดเสียดเข้าไปในช่องที่แคบมากๆ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกายของเขา โขดหินขูดขีดผิวหนังที่บอบบาง ทำให้เลือดไหลซึมออกมา

“อึ้บ... อึ้บ...” สารทวาหนเปล่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่มิได้ยอมแพ้ เขายังคงพยายามดันเข้าไปอีก จนกระทั่งศีรษะของเขาเข้าไปลึกพอที่จะสัมผัสกับแหล่งน้ำ

เมื่อสัมผัสถึงน้ำ สารทวาหนก็เริ่มใช้ปลายงวงของเขา ดูดน้ำเข้ามาเท่าที่จะทำได้ แล้วจึงค่อยๆ ถอยศีรษะออกมาอย่างยากลำบาก

“เป็นอย่างไรบ้าง สารทวาหน?” ลิงถามด้วยความกระวนกระวาย

สารทวาหนหอบหายใจหนัก “ข้า... ข้าได้น้ำมาบ้างแล้ว” เขาว่าพลางใช้ปลายงวงที่เต็มไปด้วยน้ำ รดลงบนพื้นดินที่แห้งผาก

เหล่าสัตว์ป่าที่รออยู่ต่างตื่นเต้น พวกเขาแห่กันไปดื่มน้ำที่สารทวาหนได้นำออกมา แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อย แต่ก็สามารถประทังชีวิตไปได้

แต่สารทวาหนรู้ดีว่า การกระทำเช่นนี้เพียงแค่ยื้อชีวิตของพวกเขาไว้เท่านั้น เขาต้องหาวิธีนำน้ำออกมาให้ได้มากขึ้น

เขาจึงตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง เขาจะใช้ร่างกายของเขา “เปิดทาง” ให้กับน้ำ

“ข้าจะลองดันหินให้แตก” สารทวาหนประกาศ

เหล่าสัตว์ป่าตกใจ “ไม่นะ สารทวาหน! นั่นมันอันตรายเกินไป! หินนั้นแข็งแกร่งมาก เจ้าจะบาดเจ็บหนัก!” กระต่ายร้องห้าม

“ข้าต้องทำ” สารทวาหนกล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “เพื่อพวกท่านทุกคน”

เขาเดินเข้าไปใกล้โพรงหินอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ลังเล เขาใช้หัวอันแข็งแกร่งของเขา โหมกระหน่ำชนเข้ากับขอบของโพรงหินอย่างสุดกำลัง

“โครม! โครม! โครม!” เสียงกึกก้องดังไปทั่วป่า

หินเริ่มร้าว แต่ก็ยังคงแข็งแกร่ง สารทวาหนรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย ผิวหนังของเขาฉีกขาด เลือดไหลอาบไปทั่ว

“สู้ต่อไป สารทวาหน!” เสียงเชียร์ดังมาจากเหล่าสัตว์ป่า

สารทวาหนได้ยินเสียงเหล่านั้น เขารวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย ใช้หัวของเขาพุ่งเข้าชนหินอีกครั้งหนึ่ง

“แคร้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง