กษัตริย์ผู้ไม่ทรงรังเกียจคนบาป

กษัตริย์ผู้ไม่ทรงรังเกียจคนบาป

ณ แคว้นสุรเสนา อันเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองยิ่งนักปกครองโดยพระเจ้าสุรเสน กษัตริย์ผู้ทรงคุณธรรมล้ำเลิศ พระองค์ทรงปกครองด้วยความยุติธรรม ทำให้พสกนิกรอยู่เย็นเป็นสุข ทรัพย์ในแผ่นดินสมบูรณ์

วันหนึ่ง มีโจรผู้หนึ่งนามว่า 'มืด' ซึ่งเป็นที่หวาดกลัวของชาวเมือง เพราะความโหดเหี้ยมและฉ้อฉลของมัน ได้ถูกจับกุมตัวพร้อมของกลางเป็นทรัพย์สินที่ขโมยมาเป็นจำนวนมาก

เมื่อเรื่องถึงพระกรรณของพระเจ้าสุรเสน พระองค์ทรงมีรับสั่งให้มืดมาเข้าเฝ้า

"เจ้ามืด เหตุใดเจ้าจึงกระทำการอันเป็นบาปหนาเช่นนี้?" พระเจ้าสุรเสนตรัสถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสงสาร

มืดก้มหน้าลงด้วยความละอาย

"ข้า...ข้าไม่มีทางเลือกพ่ะย่ะค่ะ"

พระเจ้าสุรเสนทรงเพ่งพินิจไปยังใบหน้าของมืด

"ไม่มีทางเลือก? หมายความว่าอย่างไร?"

มืดเล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองอย่างละเอียด

"ข้าเกิดในตระกูลยาจก ยากจนข้นแค้นมาตั้งแต่เด็ก ข้าพยายามทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงชีพ แต่ก็ไม่เคยพอประทังชีวิต จนวันหนึ่ง ข้าถูกคนโกงเอาทรัพย์ไปจนหมดสิ้น ทำให้ข้าสิ้นหวัง ข้าจึงหันมาใช้วิธีนี้เพื่อเอาชีวิตรอด"

พระเจ้าสุรเสนทรงสดับฟังด้วยความเห็นใจ

"แม้ว่าเจ้าจะทำผิด แต่ข้าก็มิได้รังเกียจเจ้า"

เหล่าขุนนางที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันประหลาดใจ

"ฝ่าบาท! เหตุใดจึงทรงเมตตาโจรผู้นี้ถึงเพียงนี้?" ขุนนางอาวุโสทูลถาม

พระเจ้าสุรเสนตรัสตอบ

"โทษทัณฑ์นั้นมีไว้สำหรับลงโทษผู้กระทำผิด แต่จิตใจของผู้ที่เคยผิดพลาด หากได้รับการชี้แนะที่ดี ก็อาจกลับตัวกลับใจได้"

พระองค์ทรงมีรับสั่งให้นำทรัพย์สินที่มืดถูกยึดคืนมาทั้งหมดมอบคืนให้กับผู้ที่มันได้ขโมยไป

"ส่วนเจ้ามืด" พระเจ้าสุรเสนตรัสกับมืด "ข้าจะให้โอกาสเจ้า"

มืดเงยหน้าขึ้นด้วยความหวัง

"ฝ่าบาท!"

พระเจ้าสุรเสนทรงมีรับสั่งให้มืดทำงานในหน้าที่กรรมกรที่โรงช้างหลวง

"จงทำงานนี้ให้ดีที่สุด จงพิสูจน์ว่าเจ้าสามารถเป็นคนดีได้"

มืดรู้สึกซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้

"ข้าจะจงรักภักดีต่อฝ่าบาทตลอดไป!"

นับแต่นั้นมา มืดก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจในการทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มันไม่เคยคิดที่จะกลับไปทำความผิดอีกเลย

เวลาผ่านไป พระเจ้าสุรเสนทรงสังเกตเห็นความขยันหมั่นเพียรและความซื่อสัตย์ของมืด

"เจ้ามืด เจ้าทำงานได้ดีมาก" พระเจ้าสุรเสนตรัสชมเชย

มืดน้อมรับด้วยความยินดี

"ทุกอย่างเป็นเพราะพระเมตตาของฝ่าบาท"

ด้วยความดีความชอบที่มืดได้สร้างสมมา พระเจ้าสุรเสนจึงทรงเลื่อนตำแหน่งให้มืดได้ดูแลโรงช้างหลวง

"เจ้าสมควรได้รับโอกาสนี้"

มืดรู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก

"ข้าจะรักษาหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!"

ข่าวคราวความเมตตาของพระเจ้าสุรเสนได้แพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักร ทำให้เหล่าผู้ที่เคยกระทำผิดต่างพากันกลับตัวกลับใจ

ในที่สุด มืดก็ได้กลายเป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์และเป็นที่รักของประชาชน