สุกรชาดก

สุกรชาดก

ในยุคสมัยหนึ่ง ณ แคว้นมคธอันไพบูลย์ มีเมืองใหญ่แห่งหนึ่งชื่อว่า ‘ราชคฤห์’ เป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากร ผู้คนอยู่ดีกินดี แต่ในเมืองนั้น ก็มีโจรผู้ร้ายชุกชุมเช่นกัน หัวหน้าโจรมีชื่อว่า ‘มหาโจร’ เป็นคนฉลาดแกมโกง มีลูกสมุนมากมาย และมักจะวางแผนปล้นสะดมอย่างแยบยล จนยากที่จะจับตัวได้

ครั้งหนึ่ง มหาโจรได้วางแผนการปล้นครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต โดยมีเป้าหมายคือ คลังสมบัติของพระราชาแห่งแคว้นมคธ ซึ่งมีทหารยามรักษาการณ์อย่างแน่นหนา เขาได้รวบรวมลูกสมุนทั้งหมด วางแผนอย่างละเอียดทุกขั้นตอน ตั้งแต่การลอบเข้าไปในวัง การหลบหลีกยาม การเจาะกำแพง จนถึงการขนสมบัติหนี

ขณะที่มหาโจรและลูกสมุนกำลังวางแผนกันอย่างลับๆ ณ ถ้ำแห่งหนึ่งนอกเมือง ก็มีหมูป่าตัวหนึ่ง อาศัยอยู่ในโพรงดินใกล้ๆ กับถ้ำนั้น หมูป่าตัวนี้มีชื่อว่า ‘กุญชร’ มันเป็นหมูป่าที่ขี้ขลาด ตาขาว ไม่กล้าสู้หน้าใคร และมักจะทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

วันหนึ่ง กุญชรบังเอิญได้ยินเสียงพูดคุยของมหาโจรและลูกสมุน มันแอบฟังอยู่เงียบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อได้ยินแผนการปล้นอันยิ่งใหญ่ กุญชรก็เกิดความตื่นเต้นอย่างมากในใจ

“โอ้โห! แผนการของพวกโจรช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ ถ้าข้าสามารถไปบอกแผนนี้ให้ใครสักคนรู้ได้ ข้าคงจะได้รับคำชมเชยมากมายเป็นแน่” กุญชรคิดในใจ

แต่ด้วยความขี้ขลาด กุญชรไม่กล้าที่จะเข้าไปหาใครเพื่อบอกข่าว มันจึงเดินไปเดินมาอย่างร้อนรน จนกระทั่งมันเห็นนายทวารคนหนึ่ง กำลังนั่งงีบหลับอยู่บริเวณประตูวัง

“นี่แหละ โอกาสของข้า!” กุญชรคิด และเดินเข้าไปใกล้ๆ นายทวาร

“ท่าน! ท่าน! ได้ยินข้าหรือไม่?” กุญชรส่งเสียงร้อง

นายทวารสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ “อะไรกัน! หมูป่าตัวนี้มาทำอะไรที่นี่?”

“ท่าน! ข้ามีข่าวสำคัญจะบอก!” กุญชรกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ข้าได้ยินแผนการปล้นครั้งใหญ่ของกลุ่มโจร มหาโจร! พวกมันจะเข้ามาปล้นคลังสมบัติของพระราชาในคืนนี้!”

นายทวารเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งตกใจ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าหมูป่าตัวนี้จะพูดจริงหรือไม่ “เจ้าแน่ใจได้อย่างไร?”

“ข้าแน่ใจ! ข้าแอบฟังพวกมันวางแผนมาตลอด!” กุญชรยืนยัน

นายทวารเห็นความจริงจังในแววตาของกุญชร และด้วยความที่มันดูตื่นตระหนกอย่างแท้จริง จึงตัดสินใจเชื่อคำพูดของมัน

“ดีมาก! เจ้าหมูป่า! ข้าจะรีบไปแจ้งข่าวแก่พระราชา!” นายทวารกล่าว และรีบวิ่งเข้าไปในวัง

เมื่อพระราชาทรงทราบข่าว ก็ทรงตกพระทัยเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ทรงเชื่อมั่นในความภักดีของนายทวาร และเห็นว่าข่าวนี้สำคัญมาก จึงทรงสั่งการให้เตรียมการรับมือทันที ทหารหลวงถูกสั่งให้ออกไปซุ่มรออยู่รอบๆ คลังสมบัติ และปิดประตูกรุงทุกด้าน

เมื่อถึงเวลาค่ำ มหาโจรและลูกสมุนก็เริ่มเคลื่อนไหวตามแผนที่วางไว้ พวกมันลอบเข้ามาในวังอย่างเงียบเชียบ และกำลังจะตรงไปยังคลังสมบัติ

แต่แล้ว เมื่อพวกมันก้าวเข้ามาในเขตที่ทหารหลวงซุ่มรออยู่ ทหารหลวงก็พากันออกมาล้อมจับ พวกโจรตกใจมาก ไม่ทันตั้งตัว และไม่สามารถต่อสู้กับทหารหลวงจำนวนมากได้

มหาโจรและลูกสมุนทั้งหมด ถูกจับกุมตัวได้โดยละม่อม

เมื่อเหตุการณ์สงบ พระราชาทรงเรียกนายทวารเข้ามาถาม “ใครเป็นคนแจ้งข่าวเรื่องนี้ให้เจ้า?”

นายทวารก้มกราบทูล “เป็นหมูป่าตัวหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

พระราชาทรงประหลาดพระทัยเป็นอย่างยิ่ง จึงรับสั่งให้หากุญชรมาเข้าเฝ้า เมื่อกุญชรมาถึง พระราชาทรงตรัสถามถึงเหตุการณ์

“เจ้ามีส่วนช่วยบ้านเมืองของเราในครั้งนี้ เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นบำเหน็จ?” พระราชาตรัสถาม

กุญชรดีใจมาก แต่ก็ยังคงมีความขี้ขลาดเล็กน้อย มันคิดว่าหากมันขอสิ่งใดที่ใหญ่โตเกินไป อาจจะถูกมองว่าละโมบ

“ข้า... ข้าเพียงต้องการขอให้พระองค์ทรงอนุญาตให้ข้าได้กินต้นไม้ใบหญ้าในเขตพระราชฐานได้อย่างอิสระ โดยไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใด” กุญชรกล่าว

พระราชาทรงแย้มพระสรวล “เป็นคำขอที่เรียบง่าย แต่ก็มีค่า เจ้าเป็นหมูป่าผู้ซื่อสัตย์และกล้าหาญ (แม้จะขี้ขลาดเล็กน้อย) เราจะอนุญาตตามที่เจ้าขอ”

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา กุญชรก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในพระราชฐาน ได้กินต้นไม้ใบหญ้าอันอุดมสมบูรณ์ และไม่เคยต้องหวาดกลัวสิ่งใดอีกเลย

เรื่องราวของกุญชร หมูป่าผู้กล้าหาญ (แต่ก็ยังแอบขี้ขลาด) ได้กลายเป็นตำนานเล่าขานกันต่อไป ว่าแม้แต่สัตว์ที่ดูเหมือนจะอ่อนแอและขี้ขลาด ก็สามารถทำสิ่งยิ่งใหญ่ได้ หากมีความตั้งใจ และกล้าที่จะเปิดเผยความจริง