มหาสารชาดก

มหาสารชาดก

ณ เมืองพาราณสี อันเป็นศูนย์กลางแห่งการค้าและวัฒนธรรม มีบุตรชายของมหาเศรษฐีผู้หนึ่ง นามว่า “มหาสาระ” เขาเป็นผู้ที่มีทรัพย์สินเงินทองมากมายมหาศาล แต่กระนั้น เขากลับเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียว ไม่เคยคิดจะแบ่งปันทรัพย์สินของตนเองให้แก่ผู้ใด

วันหนึ่ง ขณะที่มหาสาระกำลังนับเงินนับทองอยู่ในห้องเก็บทรัพย์สินอันหรูหรา เขาก็พลันได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากนอกบ้าน

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

มหาสาระจึงเดินออกไปดู ก็พบกับชายขอทานผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังนั่งร้องไห้อยู่หน้าประตูบ้าน

“เจ้ามาทำอันใดที่นี่?” มหาสาระถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

“ท่านผู้ใจบุญ” ชายขอทานกล่าว “ข้าพเจ้าหิวโหยเหลือเกิน ขอท่านได้โปรดเมตตาบริจาคอาหารให้แก่ข้าพเจ้าสักมื้อเถิด”

มหาสาระมองชายขอทานด้วยสายตาที่รังเกียจ “ข้าไม่มีอะไรจะให้เจ้า”

“แต่ท่านมีทรัพย์สินมากมาย” ชายขอทานกล่าว “ขอท่านได้โปรดแบ่งปันสักเล็กน้อยเถิด”

“ข้าไม่เคยให้สิ่งใดแก่ใคร” มหาสาระกล่าว “และข้าจะไม่ให้สิ่งใดแก่เจ้าในวันนี้”

ชายขอทานเมื่อได้ฟังดังนั้น ก็รู้สึกผิดหวังเป็นยิ่งนัก เขาจึงกล่าวแก่ มหาสาระว่า “ท่านจงจำไว้ว่า การตระหนี่ถี่เหนียว จะนำมาซึ่งความทุกข์แก่ท่านในภายภาคหน้า”

ว่าแล้ว ชายขอทานก็เดินจากไป

มหาสาระเมื่อได้ฟังคำกล่าวของชายขอทาน ก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาคิดว่าชายขอทานผู้นั้นมาพูดจาข่มขู่ตน

“ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า ทรัพย์สินของข้าจะทำให้ข้ามีความสุข” มหาสาระคิดในใจ

แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ในคืนวันนั้น เกิดพายุใหญ่พัดกระหน่ำเมืองพาราณสี ไฟได้ลุกไหม้บ้านเรือนไปทั่วทั้งเมือง

ห้องเก็บทรัพย์สินของมหาสาระก็ถูกไฟไหม้ไปด้วย ทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดของเขาได้มอดไหม้ไปกับกองเพลิง

มหาสาระเมื่อเห็นดังนั้น ก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง เขาได้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป

เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางไปตามหาชายขอทานผู้นั้น เพื่อจะขอความช่วยเหลือ

เขาเดินทางไปทั่วสารทิศ จนกระทั่งได้พบกับชายขอทานผู้นั้นอีกครั้ง

“ท่านผู้ใจบุญ” มหาสาระกล่าว “ข้าพเจ้าขอโทษที่เคยพูดจาไม่ดีกับท่าน

“บัดนี้ ข้าพเจ้าได้สูญเสียทรัพย์สินทุกอย่างไปหมดแล้ว ขอท่านได้โปรดเมตตาช่วยเหลือข้าพเจ้าด้วย”

ชายขอทานมองมหาสาระด้วยสายตาที่สงสาร “ท่านจำคำของข้าได้หรือไม่?

“การตระหนี่ถี่เหนียว จะนำมาซึ่งความทุกข์แก่ท่านในภายภาคหน้า

“บัดนี้ ท่านได้เห็นผลแห่งการกระทำของท่านแล้ว”

ชายขอทานกล่าวต่อไปว่า “หากท่านเคยแบ่งปันทรัพย์สินของท่านให้แก่ผู้อื่น ท่านก็คงจะไม่ต้องมาประสบความทุกข์เช่นนี้

“แต่บัดนี้ ท่านได้เรียนรู้บทเรียนอันมีค่าแล้ว”

ชายขอทานได้มอบอาหารและน้ำให้แก่มหาสาระ และได้สอนให้เขารู้จักการแบ่งปัน

มหาสาระเมื่อได้ฟังคำสอนของชายขอทาน ก็รู้สึกสำนึกผิด และตั้งมั่นว่าจะเปลี่ยนแปลงตนเอง

หลังจากนั้น มหาสาระก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เขาได้ทำงานอย่างหนัก เพื่อหาเลี้ยงชีพ

และที่สำคัญ เขาได้เริ่มรู้จักการแบ่งปัน เขาได้ช่วยเหลือผู้ที่ยากจนกว่าเขา ได้บริจาคทรัพย์สินให้แก่ผู้ที่ขัดสน

เมื่อเขากระทำเช่นนั้น เขาก็พบว่าตนเองมีความสุขยิ่งกว่าครั้งที่เคยมีทรัพย์สินมากมาย

ชีวิตของมหาสาระได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง จากคนตระหนี่ถี่เหนียว กลายเป็นผู้ที่เปี่ยมด้วยเมตตาและใจบุญ

เรื่องราวของมหาสารชาดกสอนให้เรารู้ว่า การตระหนี่ถี่เหนียวเป็นกิเลสที่นำมาซึ่งความทุกข์ การแบ่งปันและการช่วยเหลือผู้อื่น คือการสร้างบุญบารมี ที่จะนำมาซึ่งความสุขที่แท้จริง