සෙය්‍යස ජාතකය

සෙය්‍යස ජාතකය

පුරාණ රජදහනක, ගන්ධාර දේශයේ, තක්ෂශිලා නම් වූ මහනගරයෙහි, සිව්පසයෙන් සපිරි, සුවිශාල උයනක් විය. ඒ උයනෙහි, සුදු හුණුගලින් බැඳි, අලංකාරයෙන් යුතු, මහා අට්ටාලකයක් විය. ඒ අට්ටාලකයෙහි, කුරුල්ලන්ගේ රජු වූ, සෙය්‍යස නම් වූ, මහා රජ සැපෙන් වාසය කළේය. ඔහු රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන, මනස්කාන්ත පිල්කළක්, තියුණු නියපොතුවලින් යුතු, ශක්තිමත් පාද, අහසේ ඉගිලීමට සුදුසු, පුළුල් පියාපත්, හෙවත්, සතර මහ භූතයන්ගෙන් නිර්මාණය වූ, අතිශයින් සුන්දර සිරුරක් හිමි විය. ඔහු, සිය දහස් ගණනක් කුරුල්ලන්ගේ රජු වූයේ, ඔහුගේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනය, කරුණාව, මෙන්ම, ඤාණය හේතුවෙනි.

දිනක්, සෙය්‍යස රජු, සිය අනුගාමිකයන් සමග, අහසේ විනෝදයෙන් ඉගිලෙමින් සිටියදී, පහතින්, මනුෂ්‍යයන්ගේ කටහඬක් ඔහුට ඇසුනි. ඔහු, සිය සිරස පහත් කොට, ඒ ශබ්දය ඇති වූ දිශාව බලා, කඩිසරව ගොස්, මහා වනයක් මැද, එක්තරා ගසක් මුල, දුටු දසුන ඔහුට මවිතය උපදවිය. එහි, මහා යක්ෂයෙක්, මාංශ භක්ෂකයෙක්, තරුණ, රූමත් ස්ත්‍රියක, සිය ග්‍රහණයෙහි රඳවා ගෙන, ඇගේ මස් කමින් සිටියේය. ඇගේ සිරුරෙන් ලේ වැගිරිණි. ඇගේ කෑගැසීම, මර බියෙන්, අහසට නැංගේය.

“අනේ, මට පිහිටක්! කවුරුන් හෝ මට පිහිටක්! මේ යක්ෂයාගෙන් මාව ගලවා ගන්න!”

ඒ හඬ, සෙය්‍යස රජුගේ හදවත කම්පා කරවීය. ඔහු, කිසිදු බියක් සැකක් නොමැතිව, කෝපයෙන්, සිය පියාපත් විදහා, යක්ෂයා වෙතට වේගයෙන් පියාඹා ගියේය. ඔහුගේ තියුණු නියපොතු, ගිනි පුපුරු සේ, යක්ෂයාගේ සිරුරෙහි ගැටුණි. ඔහුගේ කටහඬ, අකුණු සරක් මෙන්, යක්ෂයාගේ කන් අසලින් ගමන් කළේය.

“දුෂ්ට යක්ෂයා! නුඹ අහිංසක ස්ත්‍රියකට මෙතරම් දුෂ්ටකම් කරන්නේ කෙසේද? අද සිට, නුඹේ මේ දුර්මාර්ගය, මගෙන් විඳින්නට සිදුවනු ඇත!”

යක්ෂයා, අතිශයින් කෝපයට පත් විය. ඔහු, සිය අතිශය භයානක ස්වරූපය, සෙය්‍යස රජුට පෙන්වීය. ඔහුගේ දත්, කඩු මෙන්, දිගු වූයේය. ඔහුගේ ඇස්, ගිනි පුපුරු මෙන්, දිදුලුවේය. ඔහුගේ දිව, සර්පයෙකුගේ දිව මෙන්, එලියට ආවේය. ඔහු, සිය අතිශය ශක්තිමත් දෙපා, සෙය්‍යස රජුගේ සිරුරට එල්ල කළේය.

“කුඩා කුරුල්ලෙකුනි! නුඹ මාගේ ආහාරය බාධා කිරීමට එන්නේ කෙසේද? මම නුඹගේ මස්, අද, මේ මොහොතේම, කන්නෙමි!”

සෙය්‍යස රජු, කිසිසේත් බිය නොවීය. ඔහු, සිය ඤාණය, සිය ශක්තිය, සිය නිර්භීතකම, සියල්ල එක් කර, යක්ෂයාට මුහුණ දුන්නේය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර, මහත් සටනක් ඇරඹුණි. අහස, ඔවුන්ගේ සටනෙන්, කම්පා විය. ගස්, ධ්වනි, භූමිය, සියල්ල, ඔවුන්ගේ ගැටුමෙන්, සසල විය. සෙය්‍යස රජු, සිය තියුණු නියපොතුවලින්, යක්ෂයාගේ සිරුරෙහි, ගැඹුරු තුවාල ඇති කළේය. යක්ෂයා, සිය ශක්තිමත් ග්‍රහණයෙන්, සෙය්‍යස රජුගේ පියාපත්, තුවාල කළේය.

සටන, බොහෝ වේලාවක් පැවතුණි. අවසානයේ, සෙය්‍යස රජු, සිය අතිශය ශක්තිමත්, තියුණු නියපොතුවලින්, යක්ෂයාගේ හදවතෙහි, ගැඹුරු තුවාලයක් ඇති කළේය. යක්ෂයා, වේදනාවෙන්, මිය යන හඬක් නගමින්, භූමියෙහි ඇද වැටුණි. ඔහුගේ ජීවිතය, එතැනින්, අවසන් විය.

සෙය්‍යස රජු, සිය පියාපත් තුවාල වී තිබුණද, සිය ජයග්‍රහණය ගැන සතුටු විය. ඔහු, අහිංසක ස්ත්‍රිය, යක්ෂයාගේ ග්‍රහණයෙන් මුදා ගත්තේය. ඔහු, ඇය වෙතට ගොස්, සිය මෘදු ස්වරයෙන් ඇසුවේය:

“නුඹට කිසිදු හානියක් සිදු වී නැද්ද, අහෝ සුන්දරිය?”

ස්ත්‍රිය, සෙය්‍යස රජුගේ දයාව, කරුණාව දැක, ඇගේ හදවත සැනසුණි. ඇය, සෙය්‍යස රජුට, කෘතඥතාවයෙන්, සිය හිස නමමින්, මෙසේ කීවාය:

“මහා රජතුමනි, නුඹගේ අනුග්‍රහය, මට අමතක නොවන දෙයකි. නුඹ, මාගේ ජීවිතය, මට නැවත ලබා දුන්නෙහි. නුඹ, අද, මාගේ දෙවියන් වහන්සේ මෙන්, මා වෙතට පැමිණියා.”

සෙය්‍යස රජු, ඇගේ කෘතඥතාවය අසා, සිය හදවත සතුටින් පිරුණි. ඔහු, ඇයට, ආරක්ෂාව ලබා දුන්නේය. ඔහු, ඇය, සිය දේශයට, ආරක්ෂිතව, රැගෙන ගියේය. ඔහු, ඇයට, සිය රාජ සභාවෙහි, ගෞරවය, මෙන්ම, ආරක්ෂාව ලබා දුන්නේය.

එතැන් පටන්, සෙය්‍යස රජු, සිය ධර්මිෂ්ඨ පාලනය, ඤාණය, මෙන්ම, අනුකම්පාව, සියලු සත්වයන්ට, පැතිර වූයේය. ඔහු, සිය ජීවිතය, අනුන්ගේ යහපත සඳහා, කැප කළේය. ඔහු, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, අනුකම්පාව, සියල්ල, ඔහුගේ ජීවිතයෙහි, අංග බවට පත් කර ගත්තේය.

ඉතින්, මේ ජාතකයෙහි, අපට ලැබෙන වැදගත් පාඩම නම්, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, අනුකම්පාව, යන ත්‍රිවිධ ගුණයන්, ජීවිතයෙහි, අතිශයින් වැදගත් බවයි. සැබෑ රජෙකු, සැබෑ නායකයෙකු, යනු, බලය, ධනය, පමණක් නොව, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, අනුකම්පාව, යන ගුණාංගයන්ගෙන්, යුක්ත වූ, අනුන්ගේ යහපත උදෙසා, කටයුතු කරන්නෙකුයි. සෙය්‍යස රජු, සිය නිර්භීතකම, ඤාණය, මෙන්ම, අනුකම්පාව, යන ගුණාංගයන්, සිය ජීවිතයෙහි, ආදර්ශයක් ලෙස, පෙන්වා දුන්නේය.