අප්පමාද ජාතකය

අප්පමාද ජාතකය

කථාව ඇරඹෙන්නේ අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජකම් කළ බ්‍රහ්දත්ත රජුගේ කාලයේදී ය. එල්වරුන්ගේ ශාස්ත්‍රීය හා සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානයක් වූ බරණැස් නුවර, එදා සුවචිත්‍ර රජුගේ පාලනය යටතේ සමෘද්ධිමත් විය. රජතුමා ධර්මිෂ්ඨ, ප්‍රඥාවන්ත, සහ සියලු සත්වයන් කෙරෙහි දයාන්විත විය. එහෙත්, රජුගේ එකම දුර්වලතාව වූයේ, සෙමින් කටයුතු කිරීම, කල් මදි කිරීම, සහ සියලු දේ අලස ලෙස කිරීම ය. රජුගේ අලසකම, රාජ්‍යයේ කටයුතු වලට ද අහිතකර බලපෑම් එල්ල කළේ ය. සභාවේ අමාත්‍යවරුන්, ඇමතිවරුන්, සහ සෙසු නිලධාරීන් ද රජුගේ මෙම ගුණයම අනුගමනය කළ අතර, රාජ්‍යයේ සියලු කටයුතු කල් දැමීම, නොසැලකිල්ලෙන් කිරීම, සහ පමා කිරීම සිදු විය.

එක් දිනක්, රජු රාජකීය උයනෙහි සැරිසරමින් සිටියේ ය. සුවඳැති මල් පිපී, කුරුළු ගීත ගයමින්, සෙවනැලි ගස් අතරින් හමා යන සුළඟින් සිත පිනවමින් සිටි රජු, හදිසියේම දකිනුයේ, තමන් ඉදිරියේ වැතිරි සිටි මී මැස්සෙකු ය. මී මැස්සා, ඉතා අලසව, කම්මැලි ලෙස, එක් තැනකම ගුලි ගැසී සිටියේ ය. රජුට එය දැකීමෙන් පුදුමයක් ඇති විය.

"අහෝ, මේ කුඩා සත්වයා මෙතරම් අලස වන්නේ කෙසේද? ඔහු සිය රාජකාරියක් නොමැතිව, කම්මැලි ලෙස වැතිරි සිටින්නේ ය. සූර්යයා උදාවී, ලෝකය අවදි වූ මේ මොහොතේ, ඔහු තවමත් නිදි ය."

රජු මෙම සිදුවීම ගැන සිතමින් සිටින විට, ඔහුට අතීත ජාති මතකයට ආවේ ය. ඔහු දුටුවේ, තමන්ගේ පෙර භවයේදී, අලසකමට ගොදුරු වූ කුරුළු පැටියෙකු ලෙස ඉපදුණු අයුරු ය.

පෙර භවයේ කතාව

එදා, ඒ භවයේදී, බෝසතානෝ, අලස කුරුළු පැටියෙකු ලෙස උපත ලබා සිටියහ. ඔහුගේ මව, ඉතා වෙහෙස මහන්සි වී, දරුවාට ආහාර ගෙනැවිත් දුන්නා ය. එහෙත්, බෝසතානෝ, කිසිම උනන්දුවක් නොදක්වා, කෑම කෑමට ද, පියාඹන්නට ද, සිය ගුණයට අනුව කටයුතු කරන්නට ද අකමැති විය. ඔහු සැම විටම කූඩුව තුළම වැතිරි සිට, කම්මැලි ලෙස කාලය ගත කළේ ය.

දිනක්, ඔහුගේ මව, දරුවාට කෑම ගෙනැවිත් දුන් විට, බෝසතානෝ, කෑම කෑමට අකමැති විය.

"අම්මේ, මට කන්න බෑ. මට දුර්වල බවක් දැනෙනවා. මට නිදා ගන්න ඕනෑ."

මව, තම දරුවාගේ අලසකම ගැන දුක් වී, ඔහුට අවවාද කළා ය.

"පුතේ, මෙසේ අලසව සිටීම හොඳ නැහැ. ඔබ තරුණයි, ශක්තිමත් වෙන්න ඕනෑ. ඔබ වෙහෙස මහන්සි වී, පියාඹන්න ඉගෙන ගන්න ඕනෑ. එසේ නොකළොත්, ඔබ දුර්වල වී, අනතුරට පත් වේවි."

එහෙත්, බෝසතානෝ, මවගේ අවවාද නොතකා, කම්මැලි ලෙසම සිටියේ ය. ඔහු දවස පුරාම නිදා ගත්තේ ය, කෑම කෑවේ නැහැ, සහ කිසිම ක්‍රියාකාරකමක් කළේ නැහැ.

කාලය ගත වෙද්දී, බෝසතානෝ, වඩාත් දුර්වල විය. ඔහුට කූඩුවෙන් පිටතට යාමට හෝ පියාඹීමට ද නොහැකි විය. දිනක්, ඔහු කෑම කෑමට තරම් ශක්තිමත් නොවූ විට, ඔහුගේ මව, ඉතා දුකින්, කෑම ගෙනැවිත් දුන්නා ය.

"පුතේ, කන්න. ඔබ මෙසේ දුර්වලව සිටීම ගැන මට දුකයි."

බෝසතානෝ, ඉතා දුර්වල හඬින් කීවේ ය.

"අම්මේ, මට හුස්ම ගන්නත් බෑ. මට මැරෙන්න ඕනෑ."

මව, කම්පනයට පත් වී, තම දරුවා වැළඳ ගත්තා ය. ඇගේ දෑස් කඳුලින් පිරී ගියා ය.

"අනේ පුතේ, මෙසේ අලසව සිටීම නිසා තමයි මේ සිද්ධ වුණේ. ඔබ වෙහෙස මහන්සි වී, කටයුතු කළා නම්, මෙවැනි තත්ත්වයකට පත් වෙන්නේ නැහැ."

එහෙත්, බෝසතානෝ, මවගේ අවවාදවලට සවන් දීමට තරම් ශක්තිමත් නොවීය. ඔහු ඉක්මණින්ම මිය ගියේ ය.

වර්තමාන භවයේ කතාව

මී මැස්සා දෙස බලා සිටි රජු, පෙර භවයේ සිදුවීම සිහිපත් විය. ඔහුට දැනුණේ, තමන්ගේම අලසකම, රාජ්‍යයේ අලසකමට හේතුව බව ය. ඔහුට අවබෝධ වූයේ, අලසකම, ජීවිතයට හානි කරන බව ය, සහ කුඩා හෝ විශාල වේවා, සියලු සත්වයන්ට තම රාජකාරිය කිරීමේ වැදගත්කම ය.

රජු, සිය අලසකම ගැන කනගාටු වී, තීරණය කළේ, තමන්ගේ ජීවිතය වෙනස් කරන බව ය. ඔහු, තම අමාත්‍යවරුන් සහ නිලධාරීන් කැඳවා, සියලු දෙනාටම අවවාද කළේ ය.

"අද සිට, අප සියලු දෙනාම අපගේ රාජකාරි කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ යුතු ය. අපි කල් දැමීම, නොසැලකිල්ල, සහ පමා කිරීම නතර කළ යුතු ය. අපි සෑම මොහොතකම, සෑම දිනකම, අපගේ කාර්යයන් වෙහෙස මහන්සි වී, නොකඩවා කළ යුතු ය. අපගේ රාජ්‍යයේ සමෘද්ධිය, අපගේ කඩිසරකම සහ වෙහෙස මහන්සි වීම මත රඳා පවතී."

රජුගේ මෙම අවවාදය, සියලු දෙනාටම බලපෑම් කළේ ය. අද සිට, බරණැස් නුවර, රාජ්‍යයේ කටයුතු වල කඩිසරකම සහ කාර්යක්ෂමතාවය වැඩි විය. රජු ද, පෙරට වඩා වෙහෙස මහන්සි වී, ධර්මිෂ්ඨ ලෙස රජකම් කළේ ය.

කාලය ගත වෙද්දී, රජු, සිය ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රියාවන් සහ කඩිසරකම නිසා, දිව්‍ය ලෝකයට ගියේ ය.

අලසකම, සියලු විපත්වලට මුල ය. කඩිසරකම, සමෘද්ධියට හේතුව ය.

අප්පමාද (කඩිසරකම) බාරමය