ගස්ලබු ගස් මුදුනේ

ගස්ලබු ගස් මුදුනේ

ඈත අතීතයේ, සශ්‍රීක වනයක් මැද, මහා වෘක්ෂයන්ගේ ඝන පත්‍ර සෙවණ යට, ගස්ලබු ගස් මුදුනේ නම් වූ මහා ගස්ලබු ගසක් විය. මෙම ගස ඉතා උස වූ අතර, එහි අතු අහසට ළං වී තිබුණි. ගසේ පලතුරු අතිශයින් මිහිරි හා රසවත් වූ අතර, එය වනයේ සියලු සත්වයන්ගේ ප්‍රියතම ආහාරය විය. මෙම ගස අසල, ගස්ලබු ගස් මුදුනේ නම් වූ බෝසතාණන් වහන්සේ, කුඩා සරුංගලෙකු ලෙස උපත ලැබූහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය ඉතා කුඩා වුවත්, උන්වහන්සේගේ හදවත විශාල ආශාවකින් පිරී තිබුණි. උන්වහන්සේට අවශ්‍ය වූයේ, එම මහා ගස්ලබු ගසේ මුදුනේ ඇති, සියලු දෙනාගේම ප්‍රියතම පලතුර අනුභව කිරීමටය.

එහෙත්, ගස ඉතා උස වූ අතර, කුඩා සරුංගලෙකුට එහි මුදුනට ළං වීම අතිශයින් දුෂ්කර විය. අනෙකුත් සරුංගලුන්, උන්වහන්සේට උපහාස කළහ. "ඔබට කවදාවත් එහි යාමට නොහැකියි!" ඔවුන් කීහ. "එය ඉතා උසයි!" එහෙත්, බෝසතාණන් වහන්සේගේ අධිෂ්ඨානය කිසිදා අඩුවූයේ නැත. උන්වහන්සේ සෑම දිනකම ගසට නැඟීමට උත්සාහ කළහ. උන්වහන්සේගේ කුඩා පියාපත් වෙහෙසට පත් වුවත්, උන්වහන්සේ නතර වූයේ නැත. බොහෝ විට, උන්වහන්සේ ගසේ අතු අතරේ වැටුණි. එහෙත්, උන්වහන්සේ නැවත නැඟිට, උත්සාහය අත්හැරියේ නැත.

එක් දිනක්, ගසේ මුදුනේ, අතිශයින් රූමත් සහ මිහිරි ගස්ලබු ගෙඩියක් දුටු බෝසතාණන් වහන්සේ, එය ලබා ගැනීමට තීරණය කළහ. උන්වහන්සේ සියලු සරුංගලුන් අතරෙන්, වඩාත්ම ධෛර්ය සම්පන්න වූහ. උන්වහන්සේ ගසට පියාඹා ගියහ. ගසේ මුදුනට ළං වන විට, දැඩි සුළං හමන්නට විය. සුළඟ උන්වහන්සේව ඈතට විසි කිරීමට උත්සාහ කළේය. එහෙත්, බෝසතාණන් වහන්සේ සිය පියාපත් තදින් ගසා, සුළඟට එරෙහිව සටන් කළහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය වෙහෙසට පත්ව සිටියත්, උන්වහන්සේ ඉදිරියටම ගියහ. අවසානයේ, උන්වහන්සේ ගසේ මුදුනේ, එම රූමත් ගස්ලබු ගෙඩිය අසල ළඟා වූහ.

එකෙණෙහිම, ගසේ මුදුනේ, එක් මහා සර්පයෙක් වාසය කරන බව උන්වහන්සේ දුටුහ. සර්පයාගේ ඇස් ගිනි පුපුරු මෙන් දිස් විය. සර්පයාගේ සිරුර ගසේ අතු වටා ඔතා තිබුණි. බෝසතාණන් වහන්සේ බියෙන් වෙව්ලූහ. එහෙත්, උන්වහන්සේ මීට පෙර දුටු සරුංගලුන් මෙන් බියෙන් පලා ගියේ නැත. උන්වහන්සේ සර්පයා දෙස බලා, සන්සුන්ව කීවේය: "මහා සර්පයාණෙනි, මම ඔබගේ සාමයට බාධා කිරීමට පැමිණියේ නැත. මම මෙම ගස්ලබු ගෙඩිය ලබා ගැනීමට පැමිණියේය. මම එය අතිශයින් කෑමට ආශා කරමි."

සර්පයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ ධෛර්යය සහ සන්සුන්කම දැක, පුදුමයට පත් විය. එය කීවේය: "කුඩා සරුංගලයෙක්, නුඹ මට බිය නැතිද?" බෝසතාණන් වහන්සේ කීහ: "මම බය නැති බවක් මවා පාන්නේ නැත. එහෙත්, මම මාගේ ආශාව වෙනුවෙන් උත්සාහ කළා. මම මෙම ගසට නැඟීමට බොහෝ දුක් වින්දා." සර්පයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ අවංකකම සහ අධිෂ්ඨානය අගය කළේය. එය කීවේය: "හොඳයි, කුඩා සරුංගලයෙක්. මම නුඹට මෙම ගස්ලබු ගෙඩිය ලබා දෙන්නම්. නුඹගේ ධෛර්යය සහ උත්සාහය මම අගය කරමි. නමුත්, මතක තබා ගන්න, මෙයින් පසු, මෙම ගසෙහි මූලික අයිතිය මා සතුයි."

සර්පයා, ගස්ලබු ගෙඩිය ළඟින් ඉවත් විය. බෝසතාණන් වහන්සේ අතිශයින් සතුටු වූහ. උන්වහන්සේ ගස්ලබු ගෙඩිය ලබා ගෙන, එය අනුභව කළහ. එය අතිශයින් මිහිරි විය. උන්වහන්සේගේ උත්සාහය සාර්ථක විය. ඉන්පසු, බෝසතාණන් වහන්සේ, සර්පයාට ස්තූති කර, ගසෙන් බැස ගියහ. ගසේ මුදුනේ ඇති ගස්ලබු ගෙඩිය, බෝසතාණන් වහන්සේගේ ධෛර්යය, අධිෂ්ඨානය සහ උත්සාහයේ සංකේතයක් බවට පත් විය. උන්වහන්සේගේ කතාව, කුඩා වුවත්, විශාල සිහින දැකීමට සහ ඒවා සාක්ෂාත් කර ගැනීමට උත්සාහ කිරීමේ වැදගත්කම ලෝකයට කියා දුන්නේය. බිය ජයගෙන, උත්සාහය අත්හැරිය විට, ඕනෑම ඉලක්කයක් ළඟා කර ගත හැකි බව එය කියා දුන්නේය.