ගිනි කන්දේ රහස

ගිනි කන්දේ රහස

ඈත අතීතයේ, කඳුකරයෙන් වට වූ, සුන්දර මිටියාවතක, 'රන් පැහැ ගම්මානය' නම් වූ සුන්දර ගම්මානයක් විය. මෙම ගම්මානය, එහි සුන්දරත්වය, සශ්‍රීකත්වය, සහ එහි වැසියන්ගේ සතුට නිසා ප්‍රසිද්ධ විය. එහෙත්, ගම්මානයට ආසන්නව, උසින් අහසට ළං වූ, 'නොනිම් ගිනි කන්ද' නම් වූ, අද්භූත ගිනි කන්දක් විය. මෙම ගිනි කන්ද, වසර ගණනාවක් තිස්සේ නිදි සුවය ලැබූවක් සේ පෙනුනද, එහි යටි ගැබේ, යම් අද්භූත ශක්තියක් සැඟ වී තිබූ බව ගම්වැසියන් දැන සිටියේය. ගම්වැසියන්, ගිනි කන්දට ගරු කළ අතර, එයට කිසිදු හානියක් නොකිරීමට තීරණය කර සිටියහ. ඔවුන් ගිනි කන්ද ආසන්නයේ, ධර්මය අනුව ජීවත් වූහ.

එහෙත්, එක් දිනක්, ගම්මානයේ අභාග්‍ය සම්පන්න තත්වයක් උදාවිය. ගම්මානය පුරා, අද්භූත රෝගයක් පැතිරෙන්නට විය. මිනිසුන්ගේ ශරීරය දුර්වල වී, මුහුණු වල රෝගී බවක් පෙනෙන්නට විය. වෛද්‍යවරුන්, ඖෂධවේදීන්, සියලු දෙනාම අසරණ විය. කිසිදු ඖෂධයක්, කිසිදු ප්‍රතිකාරයක්, මේ රෝගයට සුවය ලබා දුන්නේ නැත. ගම්මානය පුරාම දුක, බිය, සහ කලකිරීම පැතිර ගියේය. ගම්වැසියන්, තම ජීවිතය අවසන් වන බව දැන, බලාපොරොත්තු අතහැර දැමීමට පටන් ගත්හ. “අපේ ජීවිත මේ රෝගය නිසා අහිමි වෙනවා. අපට කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැහැ” යැයි එක් ගොවියෙක් කඳුළු පිරි දෑසින් කීවේය. තවත් අයෙක්, “අපේ සුන්දර ගම්මානය, දැන් රෝගී කලාපයක් බවට පත් වෙලා. අපේ සතුට, සාමය සියල්ල අහිමි වෙලා” යැයි දුකින් කීවේය.

මෙම අවස්ථාවේදී, බෝධිසත්වයන්, ගම්මානයේ ධර්මිෂ්ඨ නායකයා ලෙස, සියලු දෙනාටම සන්සුන්ව සිටින ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. “අප කලබල වීමෙන් කිසිවක් සිදු වන්නේ නැහැ. අප එක්වී, ඤාණයෙන් කටයුතු කළ යුතුයි. මා සිතන හැටියට, මේ රෝගයට හේතුව, අපේ ගිනි කන්දේ යම් ශාපයක් හෝ යම් දෙයක් සිදුවී තිබිය යුතුයි” යැයි ඔහු පැවසීය. ගම්වැසියන්, බෝධිසත්වයන්ගේ අදහසට එකඟ වූහ. ඔවුන් ගිනි කන්ද දෙස බැලූහ. එය නිදි සුවය ලැබූවක් මෙන් පෙනුනද, එහි යටි ගැබේ, යම් අද්භූත ශක්තියක් සැඟ වී තිබූ බව ඔවුහු දැන සිටියහ.

බෝධිසත්වයන්, ගම්වැසියන් සමග, ගිනි කන්ද මුදුනට යාමට තීරණය කළේය. ඔවුන් ගිනි කන්දේ, දුෂ්කර මාවත ඔස්සේ, උසට නැගෙන්නට විය. ගිනි කන්දේ වායුගෝලය, ඝන දුමෙන් සහ උණුසුමෙන් පිරී තිබුණි. ඔවුන්ගේ ශරීරය වෙහෙසට පත් වූ අතර, සිතේ බියද ඇති විය. එහෙත්, ඔවුන්ගේ ධර්මය සහ එකමුතුකම, ඔවුන්ට ඉදිරියට යාමට ශක්තිය දුන්නේය. ගිනි කන්ද මුදුනට ළඟා වූ විට, ඔවුහු දුටුවේ, ගිනි කන්දේ මුදුනේ, යම් අද්භූත බලයක්, ගිනි කන්දේ යටි ගැබේ සිට, රෝගය පැතිරවීමට හේතුවන බවයි. එය, අතීතයේ, ගම්මානයේ ධර්මය නොපිළිගත්, ලෝභී සහ ඊර්ෂ්‍යා සහගත පුද්ගලයෙකුගේ, ඊර්ෂ්‍යාවෙන් සහ ලෝභයෙන් පිරුණු සිතයි. ඔහු, ගම්මානයේ සතුට සහ සමෘද්ධිය දැක, ඊර්ෂ්‍යාවෙන්, ගිනි කන්දට යම් අඳුරු ශක්තියක් බැඳ තිබුණි. එම ශක්තිය, ගම්මානයට රෝගය පැතිරවීමට හේතුවී තිබුණි.

බෝධිසත්වයන්, මේ රහස දැක, තම සගයන්ට කීවේය. “අපේ රෝගයට හේතුව, අපේ ගිනි කන්දේ සැඟ වී තිබෙන, අතීතයේ ලෝභී පුද්ගලයෙකුගේ ඊර්ෂ්‍යාවයි. අපට මේ රෝගය සුවපත් කරගැනීමට නම්, අප මේ ඊර්ෂ්‍යාව, ධර්මය මගින්, දයාවෙන්, මෛත්‍රියෙන්, සහ කරුණාවෙන්, විනාශ කළ යුතුයි.” ගම්වැසියන්, බෝධිසත්වයන්ගේ උපදෙස් පිළිගත්හ. ඔවුන් ගිනි කන්ද මුදුනේ, ධර්මය අනුව, මෛත්‍රියෙන්, දයාවෙන්, කරුණාවෙන්, සිත එකඟ කරගෙන, ධර්ම ශාලාවක් ඉදිකිරීමට තීරණය කළහ. ඔවුන් දිනපතා, ගිනි කන්ද මුදුනේ, ධර්ම දේශනා පැවැත්වූහ. දුප්පත් අයට ආහාර බෙදා දුන්නෝය. අසරණ සතුන් රැක බලා ගත්හ. ඔවුන්ගේ සිතේ, ඊර්ෂ්‍යාව, ලෝභය වෙනුවට, දයාව, මෛත්‍රිය, කරුණාව පැතිරෙන්නට විය.

මේ ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රියාවේ බලයෙන්, දින කිහිපයකට පසු, පුදුමයක් සිදු විය. ගිනි කන්දේ යටි ගැබේ සිට පැමිණි, අඳුරු ශක්තිය, ක්‍රමයෙන් දුර්වල වන්නට විය. රෝගය පැතිරවීම, අඩුවන්නට විය. ගම්මානයට, නැවතත් සුවය ලැබෙන්නට විය. මිනිසුන්ගේ මුහුණු වල, රෝගී බව වෙනුවට, සතුට සහනය පැතිර ගියේය. ගම්වැසියන්, බෝධිසත්වයන්ට ස්තූති කළහ. “ස්වාමීනී, ඔබ අපට මේ ධර්මය ඉගැන්නුවේ නැත්නම්, අපේ ජීවිතත් මේ රෝගය නිසා අහිමි වෙන්න තිබුණා” යැයි ඔවුහු කීහ. බෝධිසත්වයන් සිනාසෙමින්, “මේ ධර්මයේ බලය. ඊර්ෂ්‍යාව සහ ලෝභය, ගිනි කන්දේ යටි ගැබේ සිට, රෝගය පැතිරවිය හැකිය. එහෙත්, දයාව, මෛත්‍රිය, සහ කරුණාව, එම අඳුරු ශක්තිය විනාශ කර, සුවය ගෙන දෙයි” යැයි කීවේය. ගම්මානය නැවතත් සශ්‍රීක විය. ගිනි කන්ද, ධර්මයේ ආලෝකයෙන්, සාමයේ සංකේතයක් බවට පත් විය. ධර්මය, රෝගය සහ සුවය අතර අසමසම සබඳතාවයක් ගම්වැසියන් දුටුවේය.