සාසනද ජාතකය

බුදුරජාණන් වහන්සේ බෝධිසත්ව අවධියේ, පාරමී ධර්මයන් සපුරාලමින්, සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත්වීමට පෙර, බොහෝ ජාතීන්හි උපත ලැබූ සේක. එක්තරා කලෙක, උන්වහන්සේ සාසනද නම් වූ පණ්ඩිත බ්‍රාහ්මණ පුත්‍රයෙකු ලෙස උපන්හ. ඒ සමයෙහි, ධර්මිෂ්ඨ රජෙකු විසින් පාලනය කරන ලද මහා නගරයක, සාසනද නම් බ්‍රාහ්මණ තරුණයෙකු වාසය කළේය. ඔහු රූපයෙන් මනස්කාන්ත වූ අතර, රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන සිරුරක්, උකුස්සෙකුගේ ඇස් මෙන් තියුණු ඇස් යුගලක් දැරීය. ත්‍රිවේදයෙහි මෙන්ම සියලු ශාස්ත්‍රයෙහි ද ඔහුට මනා දැනුමක් විය. එපමණක්ද නොව, ඔහුගේ සිත පාරිශුද්ධ වූ අතර, සියලු සත්වයන් කෙරෙහි මෛත්‍රියෙන් හා කරුණාවෙන් කටයුතු කළේය. කිසි දිනෙක ඔහු කිසිවෙකුට හෝ කිසිදු සත්වයෙකුට හිරිහැරයක් නොකළේය. ඔහුගේ ගුණගරුක බව, ධර්මිෂ්ඨකම සහ ප්‍රඥාව නිසා ඔහු නගරයෙහි ගෞරවයට හා ප්‍රශංසාවට ලක්විය. ඔහු නිතරම ධර්මය ගැන කතා කළ අතර, මිනිසුන්ට යහපත් මාර්ගය පෙන්වා දුන්නේය. ඔහුගේ ඉගැන්වීම් මගින් බොහෝ දෙනා සත්‍යාවබෝධයට පත් වූහ. දිනක්, රජු තම රාජ සභාවේදී, සියලු ශාස්ත්‍රයන් පිළිබඳව ගැඹුරු දැනුමක් ඇති, ධර්මිෂ්ඨ හා ප්‍රඥාවන්ත අයෙකු සොයමින් සිටියේය. එවිට අමාත්‍යවරු සාසනද බ්‍රාහ්මණයා ගැන රජුට සැල කළහ. රජු සාසනද බ්‍රාහ්මණයා කැඳවා, ඔහුට විවිධ ධර්ම කරුණු පිළිබඳව ප්‍රශ්න කළේය. සාසනද බ්‍රාහ්මණයා සියලු ප්‍රශ්නවලට ඉතාමත් නිවැරදිව හා ප්‍රඥාවන්තව පිළිතුරු දුන්නේය. ඔහුගේ පිළිතුරු ඇසීමෙන් රජු මහත් සතුටට පත් වූ අතර, ඔහුට බොහෝ ධනයත්, ගෞරවයත් ලබා දුන්නේය. සාසනද බ්‍රාහ්මණයා ඒ ධනයද ධර්මානුකූලව වියදම් කළ අතර, දුප්පත් අසරණ අයට උපකාර කළේය. ඔහු සිය ජීවිත කාලය පුරාම ධර්මයෙහි පිහිටා, සියලු සත්වයන්ට යහපත සලසා දුන්නේය. එම නිසා, මෙම ජාතකයෙහි බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ ධර්මරාජකීය ගුණය, ප්‍රඥාව සහ කරුණාව මනාකොට ප්‍රදර්ශනය වේ.