ဒေဝဒူတဇာတ် (The Heavenly Messengers)

ဒေဝဒူတ ၄ ပါး ပေါ်ထွန်းခြင်း။။ ထိုအခါ၊ တက္ကသိုလ်ပြည်၊ မဟာနဂရ (မဟာမြို့) ၌ စန္ဒကမင်း မင်းပြုနေ၏။ ထိုမင်းသည် အလွန်တရားမှန်ကန်၍၊ လူအပေါင်းတို့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြကုန်၏။ ထိုမင်း၏ ပြည်သူပြည်သားတို့ကား၊ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ၊ အသက် ၈၄,၀၀၀ နှစ်တိုင်အောင်၊ သေခြင်းကင်းစွာ နေထိုင်ကြကုန်၏။ သို့ရာတွင်၊ အသက်ကြီးရင့်လာသည်နှင့် အမျှ၊ လူ့ဘဝ၏ အနိစ္စ (မမြဲခြင်း) ကို မသိ၊ အကြောင်းမရှိ၊ ကောင်းကင်တမန် ၄ ပါးကို မမြင်၊ မသိရကုန်။

ပထမဒေဝဒူတ ပေါ်ထွန်းခြင်း။။ တစ်နေ့သောအခါ၊ စန္ဒကမင်းသည် နန်းတော်၌ စံနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၊ တံခါးဝ၌ အလွန်အိုမင်းသော သူတစ်ယောက်ကို ကုန်သည် ကူလီတို့ ဆွဲခေါ်လာကြကုန်၏။ ထိုသူကား၊ ခေါင်းဖြူ၊ မျက်စိမှုန်၊ သွားကျိုး၊ ကိုယ်ခွေ၊ အားမရှိ၊ လမ်းပင် ကောင်းစွာ မလျှောက်နိုင်။ ကုန်သည် ကူလီတို့ ကား၊ ထိုသူကို ဆွဲခေါ်လာ၍၊ မင်းထံ အပ်နှံကြကုန်၏။

မင်း၏ မေးမြန်းခြင်း။။ စန္ဒကမင်းသည် ထိုအိုမင်းသော သူကို မြင်လျှင်၊ အလွန်အံ့ဩတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အသင် မည်သူနည်း။ မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အိုမင်းရသနည်း။"

အိုသူ၏ ဖြေကြားခြင်း။။ ထိုအိုမင်းသော သူကား၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ၊ မင်းကြီးအား ဤသို့ ဖြေကြား၏ -

"အရှင်မင်းတရား၊ ကိုယ်တော်ကား၊ သနားတော်မူပါ၊ အရှင်မင်းတရား၏ နန်းတော်၌ အမှုထမ်းနေထိုင်သော သူတစ်ယောက်တည်း။ အရှင... အရှင... အရှင... အကျွန်ုပ်ကား၊ ယခုအခါ၊ မနက်ဖြန် မနက်ဖြန်ဟု ဆိုကာ၊ အသက် ၈၄,၀၀၀ နှစ်တိုင်အောင်၊ ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လာခဲ့၏။ သို့ရာတွင်၊ ယခုအခါ၊ အကျွန်ုပ်အား မနက်ဖြန်ကို မမြင်ရ။ အကျွန်ုပ်ကား၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။ အကျွန်ုပ်ကား၊ အိုမင်းခြင်းကို မမြင်၊ မသိရ။ ယခုအခါမှ၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ အိုမင်းခြင်း၏ ဆိုးရွားခြင်းကို သိရသည်။"

မင်း၏ စဉ်းစားခြင်း။။ စန္ဒကမင်းသည် ထိုအိုမင်းသော သူ၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အို... အို... အကျွန်ုပ်လည်း၊ ထိုအိုမင်းသော သူနှင့် အတူတူ ဖြစ်ရတော့မည်။ သို့ရာတွင်၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ အကြောင်းမရှိ၊ အကျိုးမသိ၊ အကျိုး မသိ၊ မနက်ဖြန်ကို မသိ၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။"

မင်း၏ အဆုံးအဖြတ်။။ ထိုအခါ၊ စန္ဒကမင်းသည် မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူလျှင်၊ မိမိ၏ အကျိုးကို မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်ကို စွန့်ခွာတော်မူ၏။ တောသို့ ဝင်၍၊ ရသေ့ရဟန်း ပြုတော်မူ၏။

ဒုတိယဒေဝဒူတ ပေါ်ထွန်းခြင်း။။ ထိုအခါ၊ တက္ကသိုလ်ပြည်၊ မဟာနဂရ၌၊ နောက်တစ်ကြိမ်၊ မင်းပြုနေ၏။ ထိုမင်းကား၊ ရွှေနန်းတော်၌ စံနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၊ နန်းတော်တွင်း၌၊ အလွန်အနာရောဂါ ကြီးစွာသော သူတစ်ယောက်ကို အမှုထမ်း ကူလီတို့ ဆွဲခေါ်လာကြကုန်၏။ ထိုသူကား၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ကွဲအက်၊ အရေပြား ကုန်၊ သွေးများ စီးကျ၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ၊ နန်းတော်တွင်း၌ အိပ်စက်နေ၏။

မင်း၏ မေးမြန်းခြင်း။။ မင်းကြီးသည် ထိုအနာရောဂါ ကြီးစွာသော သူကို မြင်လျှင်၊ အလွန်အံ့ဩတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အသင် မည်သူနည်း။ မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အနာရောဂါ ကြီးစွာ သနည်း။"

အနာရောဂါ ကြီးစွာသော သူ၏ ဖြေကြားခြင်း။။ ထိုအနာရောဂါ ကြီးစွာသော သူကား၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ၊ မင်းကြီးအား ဤသို့ ဖြေကြား၏ -

"အရှင်မင်းတရား၊ ကိုယ်တော်ကား၊ သနားတော်မူပါ၊ အရှင်မင်းတရား၏ နန်းတော်၌ အမှုထမ်းနေထိုင်သော သူတစ်ယောက်တည်း။ အရှင... အရှင... အရှင... အကျွန်ုပ်ကား၊ ယခုအခါ၊ မနက်ဖြန် မနက်ဖြန်ဟု ဆိုကာ၊ အသက် ၈၄,၀၀၀ နှစ်တိုင်အောင်၊ ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လာခဲ့၏။ သို့ရာတွင်၊ ယခုအခါ၊ အကျွန်ုပ်အား မနက်ဖြန်ကို မမြင်ရ။ အကျွန်ုပ်ကား၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။ အကျွန်ုပ်ကား၊ အနာရောဂါ ကြီးစွာခြင်းကို မမြင်၊ မသိရ။ ယခုအခါမှ၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ အနာရောဂါ ကြီးစွာခြင်း၏ ဆိုးရွားခြင်းကို သိရသည်။"

မင်း၏ စဉ်းစားခြင်း။။ စန္ဒကမင်းသည် ထိုအနာရောဂါ ကြီးစွာသော သူ၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အို... အို... အကျွန်ုပ်လည်း၊ ထိုအနာရောဂါ ကြီးစွာသော သူနှင့် အတူတူ ဖြစ်ရတော့မည်။ သို့ရာတွင်၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ အကြောင်းမရှိ၊ အကျိုးမသိ၊ အကျိုး မသိ၊ မနက်ဖြန်ကို မသိ၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။"

မင်း၏ အဆုံးအဖြတ်။။ ထိုအခါ၊ စန္ဒကမင်းသည် မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူလျှင်၊ မိမိ၏ အကျိုးကို မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်ကို စွန့်ခွာတော်မူ၏။ တောသို့ ဝင်၍၊ ရသေ့ရဟန်း ပြုတော်မူ၏။

တတိယဒေဝဒူတ ပေါ်ထွန်းခြင်း။။ ထိုအခါ၊ တက္ကသိုလ်ပြည်၊ မဟာနဂရ၌၊ တတိယအကြိမ်၊ မင်းပြုနေ၏။ ထိုမင်းကား၊ ရွှေနန်းတော်၌ စံနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၊ နန်းတော်တွင်း၌၊ အလွန်သေခါနီး ဖြစ်နေသော သူတစ်ယောက်ကို အမှုထမ်း ကူလီတို့ ဆွဲခေါ်လာကြကုန်၏။ ထိုသူကား၊ အသက်ရှူ မဝ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ လှုပ်ရှား မရ၊ သေခါနီး ဖြစ်နေ၏။

မင်း၏ မေးမြန်းခြင်း။။ မင်းကြီးသည် ထိုသေခါနီး ဖြစ်နေသော သူကို မြင်လျှင်၊ အလွန်အံ့ဩတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အသင် မည်သူနည်း။ မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ သေခါနီး ဖြစ်သနည်း။"

သေခါနီး ဖြစ်နေသော သူ၏ ဖြေကြားခြင်း။။ ထိုသေခါနီး ဖြစ်နေသော သူကား၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ၊ မင်းကြီးအား ဤသို့ ဖြေကြား၏ -

"အရှင်မင်းတရား၊ ကိုယ်တော်ကား၊ သနားတော်မူပါ၊ အရှင်မင်းတရား၏ နန်းတော်၌ အမှုထမ်းနေထိုင်သော သူတစ်ယောက်တည်း။ အရှင... အရှင... အရှင... အကျွန်ုပ်ကား၊ ယခုအခါ၊ မနက်ဖြန် မနက်ဖြန်ဟု ဆိုကာ၊ အသက် ၈၄,၀၀၀ နှစ်တိုင်အောင်၊ ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လာခဲ့၏။ သို့ရာတွင်၊ ယခုအခါ၊ အကျွန်ုပ်အား မနက်ဖြန်ကို မမြင်ရ။ အကျွန်ုပ်ကား၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။ အကျွန်ုပ်ကား၊ သေခါနီး ဖြစ်ခြင်းကို မမြင်၊ မသိရ။ ယခုအခါမှ၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ သေခါနီး ဖြစ်ခြင်း၏ ဆိုးရွားခြင်းကို သိရသည်။"

မင်း၏ စဉ်းစားခြင်း။။ စန္ဒကမင်းသည် ထိုသေခါနီး ဖြစ်နေသော သူ၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အို... အို... အကျွန်ုပ်လည်း၊ ထိုသေခါနီး ဖြစ်နေသော သူနှင့် အတူတူ ဖြစ်ရတော့မည်။ သို့ရာတွင်၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ အကြောင်းမရှိ၊ အကျိုးမသိ၊ အကျိုး မသိ၊ မနက်ဖြန်ကို မသိ၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။"

မင်း၏ အဆုံးအဖြတ်။။ ထိုအခါ၊ စန္ဒကမင်းသည် မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူလျှင်၊ မိမိ၏ အကျိုးကို မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်ကို စွန့်ခွာတော်မူ၏။ တောသို့ ဝင်၍၊ ရသေ့ရဟန်း ပြုတော်မူ၏။

စတုထဒေဝဒူတ ပေါ်ထွန်းခြင်း။။ ထိုအခါ၊ တက္ကသိုလ်ပြည်၊ မဟာနဂရ၌၊ စတုထအကြိမ်၊ မင်းပြုနေ၏။ ထိုမင်းကား၊ ရွှေနန်းတော်၌ စံနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ၊ နန်းတော်တွင်း၌၊ အလွန် မီးရထား ကား ရပ်တန့်နေသော သူတစ်ယောက်ကို အမှုထမ်း ကူလီတို့ ဆွဲခေါ်လာကြကုန်၏။ ထိုသူကား၊ မီးရထားကို မောင်းနှင် နေထိုင်ရင်း၊ မီးရထား ကား ရပ်တန့်နေ၏။

မင်း၏ မေးမြန်းခြင်း။။ မင်းကြီးသည် ထိုမီးရထား ကား ရပ်တန့်နေသော သူကို မြင်လျှင်၊ အလွန်အံ့ဩတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အသင် မည်သူနည်း။ မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မီးရထား ကား ရပ်တန့်နေသနည်း။"

မီးရထား ကား ရပ်တန့်နေသော သူ၏ ဖြေကြားခြင်း။။ ထိုမီးရထား ကား ရပ်တန့်နေသော သူကား၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ၊ မင်းကြီးအား ဤသို့ ဖြေကြား၏ -

"အရှင်မင်းတရား၊ ကိုယ်တော်ကား၊ သနားတော်မူပါ၊ အရှင်မင်းတရား၏ နန်းတော်၌ အမှုထမ်းနေထိုင်သော သူတစ်ယောက်တည်း။ အရှင... အရှင... အရှင... အကျွန်ုပ်ကား၊ ယခုအခါ၊ မနက်ဖြန် မနက်ဖြန်ဟု ဆိုကာ၊ အသက် ၈၄,၀၀၀ နှစ်တိုင်အောင်၊ ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လာခဲ့၏။ သို့ရာတွင်၊ ယခုအခါ၊ အကျွန်ုပ်အား မနက်ဖြန်ကို မမြင်ရ။ အကျွန်ုပ်ကား၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။ အကျွန်ုပ်ကား၊ မီးရထား ကား ရပ်တန့်နေခြင်းကို မမြင်၊ မသိရ။ ယခုအခါမှ၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ မီးရထား ကား ရပ်တန့်နေခြင်း၏ ဆိုးရွားခြင်းကို သိရသည်။"

မင်း၏ စဉ်းစားခြင်း။။ စန္ဒကမင်းသည် ထိုမီးရထား ကား ရပ်တန့်နေသော သူ၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူ၏။ မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူ၏။ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးက -

"အို... အို... အကျွန်ုပ်လည်း၊ ထိုမီးရထား ကား ရပ်တန့်နေသော သူနှင့် အတူတူ ဖြစ်ရတော့မည်။ သို့ရာတွင်၊ အကျွန်ုပ်ကား၊ အကြောင်းမရှိ၊ အကျိုးမသိ၊ အကျိုး မသိ၊ မနက်ဖြန်ကို မသိ၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။"

မင်း၏ အဆုံးအဖြတ်။။ ထိုအခါ၊ စန္ဒကမင်းသည် မိမိ၏ အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိတော်မူလျှင်၊ မိမိ၏ အကျိုးကို မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ အကျိုး မသိ၊ ထို့နောက်၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်ကို စွန့်ခွာတော်မူ၏။ တောသို့ ဝင်၍၊ ရသေ့ရဟန်း ပြုတော်မူ၏။

ဘုရားလောင်း၏ အဆုံးအမ။။ ထိုအခါ၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် သိကြားမင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ၊ သိကြားမင်းသည် မဟာ သေနပတိ (အဓိပတိစစ်သူကြီး) သုံးပါးကို မဟာ ဒေဝဒူတ (ကောင်းကင်တမန်) အဖြစ် အပ်နှင်းတော်မူ၏။ ဤသူတို့ကား - ပထမတမန်၊ ဒုတိယတမန်၊ တတိယတမန်တို့တည်း။ ဤသူတို့သည် မဟာသိကြားမင်း၏ အမိန့်ကို ခံယူ၍၊ လူ့ပြည်သို့ ကြွဆင်းကာ၊ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြသော သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးကို စောင့်ရှောက်ကြကုန်၏။

နိဂုံး။။ ထို့ကြောင့်၊ လူသားတို့သည် အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိ၍၊ အကြောင်းမရှိ၊ အကျိုးမသိ၊ မနက်ဖြန်ကို မသိ၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။ ထို့ကြောင့်၊ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြသော သတ္တဝါတို့သည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ စောင့်ရှောက်ကြကုန်၏။

ဓမ္မကထိက၏ အဆုံးအမ

အသက်တိုတောင်းခြင်းကို သိ၍၊ အကြောင်းမရှိ၊ အကျိုးမသိ၊ မနက်ဖြန်ကို မသိ၊ မနက်ဖြန်တွင် သေရတော့မည်။

ဘုရားလောင်း၏ အကျင့်မြတ်

သေလွန်သူတို့၏ အကျိုးကို စောင့်ရှောက်ခြင်း။