မေဓီယဇာတ် (The Tale of Medhiya)

မေဓီယဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံတော်မူတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးရှိခဲ့တယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး ပြည်သူပြည်သားတွေကို သားသမီးအရင်းတွေလို သနားကြင်နာတတ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဘုရင်ကြီးဟာ နန်းတော်အပြင်ကို အလည်အပတ်ထွက်ရင်း မြို့အပြင်ဘက်က သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်မှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ ရသေ့တစ်ပါးကို တွေ့မြင်တော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ ကြည်ညိုဖွယ်ရာကောင်းပြီး အေးချမ်းတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ရှိတယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ ရသေ့ကြီးရဲ့ တရားဓမ္မကို လေးစားသဒ္ဓါလွန်ကဲတော်မူလို့ ရသေ့ကြီးကို လျှောက်ထားတယ်။ “အရှင်ရသေ့ဘုရား၊ ကိုယ်တော်မြတ်ဟာ ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့ ဒီလို အေးချမ်းတည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်ထားကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူတာလဲ ဘုရား။ ကျွန်ုပ်ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ရတာ အတော်ကို ပင်ပန်းလှတယ်။ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း ဒီလို အေးချမ်းတည်ငြိမ်အောင် ကျင့်သုံးနိုင်တဲ့ တရားနည်းလမ်းကို ဟောကြားပေးတော်မူပါဘုရား”

ရသေ့ကြီးက ဘုရင်ကြီးကို ပြုံးကြည့်တော်မူရင်း မိန့်တော်မူတယ်။ “မင်းတရားကြီး၊ စိတ်ကို အေးချမ်းအောင် ထားဖို့ဆိုတာ အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်။ အဓိကကတော့ ငါ့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုပဲ အမြဲတမ်း ဦးစားပေးပြီး တခြားသူတွေရဲ့ ကောင်းကျိုးကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ပါပဲ။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို စောင့်ထိန်း၊ အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင် ဒါဟာ စိတ်အေးချမ်းရေးရဲ့ အခြေခံပါပဲ။”

ဘုရင်ကြီးဟာ ရသေ့ကြီးရဲ့ တရားစကားကို နာယူပြီး မိမိနန်းတော်ကို ပြန်တော်မူတယ်။ နန်းတော်ကို ရောက်တာနဲ့ ဘုရင်ကြီးဟာ ရသေ့ကြီးရဲ့ ဆုံးမသြဝါဒအတိုင်း ကျင့်သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်တော်မူတယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ မိမိရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှာ ပိုမိုပြီး သနားကြင်နာမှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထည့်သွင်းတော်မူတယ်။ ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို အမြဲတမ်း ရှေးရှုတော်မူတယ်။ အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်ရင်း ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း စောင့်ထိန်းတော်မူတယ်။

အချိန်အတန်ကြာသော်လည်း ဘုရင်ကြီးရဲ့ နန်းတော်အနီးမှာ မေဓီယ ဆိုတဲ့ သူတစ်ယောက်ဟာ အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေစွာ နေထိုင်လျက်ရှိတယ်။ မေဓီယဟာ အလွန်မတရားတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ သူဟာ သူတစ်ပါးကို လိမ်လည်လှည့်စားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုတယ်။ သူရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ဦးစားပေးပြီး တခြားသူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်။

တစ်နေ့မှာတော့ မေဓီယဟာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ နန်းတော်ရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။ သူဟာ ဘုရင်ကြီးကို ဆက်သွယ်ပြီး မိမိရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုင်ကြားလိုကြောင်း ပြောတယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ မေဓီယရဲ့ အကြောင်းကို သိတော်မူပြီး သူ့ကို လက်ခံတော်မူတယ်။ မေဓီယဟာ ဘုရင်ကြီးရှေ့မှာ ထိုင်တော်မူရင်း အလွန်အမတ်ကြီးမားတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပုံကြီးချဲ့၍ တိုင်ကြားတယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ သနားကရုဏာစိတ်တော် ပေါ်တော်မူပြီး မေဓီယကို ငွေအမြောက်အမြားနဲ့ ရွှေအဆင်တန်ဆာများ ပေးသနားတော်မူတယ်။

မေဓီယဟာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ စေတနာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ ထပ်မံလာပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူဟာ ပိုပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာကောင်းတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုင်ကြားတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အိမ်မီးလောင်သွားကြောင်း၊ မိသားစုဝင်တွေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရကြောင်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း ပြောတယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ မေဓီယရဲ့ စကားကို ယုံကြည်တော်မူပြီး မေဓီယကို ပိုမိုများပြားတဲ့ ငွေနဲ့ ရွှေတွေကို ထပ်မံ ပေးသနားတော်မူတယ်။

မေဓီယဟာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ ကောင်းမြတ်လှတဲ့ စေတနာနဲ့ သနားကရုဏာကို အလွန်အကျွံ အသုံးချတယ်။ သူဟာ အကြိမ်ကြိမ် အတုအယောင် ဆင်းရဲဒုက္ခကို တိုင်ကြားပြီး ဘုရင်ကြီးထံမှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ရယူတယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ မေဓီယရဲ့ လိမ်လည်လှည့်စားမှုကို မသိရှိတော်မူဘဲ သူ့ကို အမြဲတမ်း ကူညီထောက်ပံ့တော်မူတယ်။

ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာကြီးမှာ မကောင်းမှုဟာ ဘယ်တော့မှ မတည်မြဲပါဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ ဘုရင်ကြီးဟာ မိမိရဲ့ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံမှ မေဓီယရဲ့ အပြုအမူမှန်ကို သိရှိတော်မူတယ်။ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မေဓီယဟာ အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေတာ မဟုတ်ကြောင်း၊ သူဟာ လိမ်လည်လှည့်စားပြီး ဘုရင်ကြီးရဲ့ ငွေကို ယူနေကြောင်း သက်သေအထောက်အထားတွေနဲ့ တင်ပြတယ်။

ဘုရင်ကြီးဟာ အလွန်စိတ်မကောင်းတော်မူတယ်။ မိမိရဲ့ သနားကရုဏာတရားကို အလွဲသုံးစားပြုတာကို သိတော်မူတဲ့အခါ ဘုရင်ကြီးဟာ အလွန်ဝမ်းနည်းတော်မူတယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ မေဓီယကို ခေါ်ယူပြီး သူ့ရဲ့ အပြုအမူမှန်ကို မေးမြန်းတော်မူတယ်။ မေဓီယဟာ ဘာမှ ပြန်လည် မဖြေကြားနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။

ဘုရင်ကြီးဟာ မေဓီယကို ပြစ်ဒဏ်မချမှတ်ဘဲ သူ့ကို ဆုံးမသြဝါဒပေးတော်မူတယ်။ “မေဓီယ၊ မင်းရဲ့ လိမ်လည်လှည့်စားမှုဟာ မင်းကို အကျိုးမပြုနိုင်ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို စောင့်ထိန်း၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်မှသာ မင်းဘဝမှာ အမှန်တကယ် တိုးတက်နိုင်မယ်။ ငါဟာ မင်းကို သနားကရုဏာနဲ့ ကူညီခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ရဲ့ ကောင်းမြတ်လှတဲ့ စေတနာကို အလွဲသုံးစားပြုခဲ့တယ်။ ဒီကနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြီး မတရားတဲ့ အပြုအမူတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။”

မေဓီယဟာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ ဆုံးမစကားကို ကြားနာပြီး အလွန်ရှက်ကြောက်တော်မူတယ်။ သူဟာ မိမိရဲ့ မှားယွင်းမှုကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ဘုရင်ကြီးကို တောင်းပန်တယ်။ ဘုရင်ကြီးဟာ မေဓီယကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပြီး သူကို အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ပေးတော်မူတယ်။ မေဓီယဟာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ စေတနာကို တန်ဖိုးထားပြီး ကြိုးစား အလုပ်လုပ်ကိုင်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မေဓီယဟာ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ဘဝကို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ဥစ္စာပစ္စည်းတွေဟာ အလွယ်တကူ ရရှိလာရင် မတည်မြဲနိုင်ကြောင်း၊ အလိမ်အညာနဲ့ ရယူထားတဲ့ ဥစ္စာဟာ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ သိရှိရပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို စောင့်ထိန်းပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ ကြိုးစား အလုပ်လုပ်ကိုင်မှသာ ကိုယ့်ဘဝကို တိုးတက်အောင်မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။