အမှန်ကို မြင်သောငါး

အမှန်တရားကို မြင်သောငါး

အလွန်အသင်္ချေကာလ ရှေးရှေးတုန်းက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ငါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူခဲ့ဖူးပါသည်။ ထိုငါးသည် တန်ခိုးအာနုဘော်ကြီးမားသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ ထိုရေကန်ကြီးကား ရေကြည်လင်၍ အလွန်ကျယ်ပြန့်လှသည်။ ကန်၏အနီးအပါးတွင် သစ်ပင်ပန်းမန်တို့သည် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက်ရှိကာ ပျားပန်းခပ်သိမ်းတို့၏ သီဆိုညှော်ငြားသံတို့သည် နားဝင်ချိုမြိန်လှသည်။ ငှက်တို့၏ တေးသံတို့ကလည်း မနောကဝေအောင် ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။ ထိုရေကန်ကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ကား အလွန်ကြီးမားသော ပဒုမ္မာကြာဖူးကြီးတစ်ပွင့်သည် ရေပြင်ပေါ်သို့ ပွင့်ဖက်ထွက်လျက်ရှိသည်။ ထိုကြာဖူးကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ကား ရွှေရောင်တောက်ပသော ကျောက်တစ်လုံးသည် တည်ရှိနေသည်။ ထိုကျောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် ရေကန်တစ်ခုလုံးကို လင်းစေလျက်ရှိသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ငါးသည် ထိုရေကန်ကြီးအတွင်း၌ အလွန်အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ ငါးမင်းကြီးသည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်၍ အခြားသော ငါးငယ်၊ ငါးကြီး၊ ကင်းပိန်း၊ ပုစွန်၊ ခရု စသည်တို့နှင့်အတူ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလျက်ရှိသည်။ အချင်းချင်း မခွဲခြားဘဲ ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ကြသည်။ မည်သည့်အခါမျှ အစာအရှန်မခွဲ၊ ရေကန်ကို မညစ်နွမ်းစေဘဲ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ နေထိုင်ကြသည်။

တစ်နေ့သော် ကန်၏အနီးအပါးတွင် နေထိုင်သော ကျေးငှက်တစ်ကောင်သည် ရေကန်အနီးသို့ ပျံသန်းလာသည်။ ထိုကျေးငှက်ကား အလွန်ခရီးပန်းလျက်ရှိသည်။ ရေငတ်သဖြင့် ရေကန်သို့ ဆင်းသက်ကာ ရေကို သောက်သုံးလေသည်။ ရေကန်၏ ရေသည် အလွန်ကြည်လင်သဖြင့် ကျေးငှက်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ရသည်။ ထိုအခါ ကျေးငှက်သည် မိမိကိုယ်ကို သတိပြုမိသည်။

"အို... ငါ့ကိုယ် ငါ ကြည့်ပါဦး။ အလွန်လှပသော အမွေးအတောင်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေပါလား။ ငါ၏ ခြေချောင်းကလေးများကား အလွန်သွယ်လျက် အလွန်လှပပါပေ။ ငါ၏ နှုတ်သီးကား အလွန်တောက်ပသော ရွှေရောင်ဖြင့် တင့်တယ်လျက်ရှိသည်။ ငါကား အလွန်လှသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်ပါပေ၏။"

ကျေးငှက်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်လျက် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ရေကို သောက်သုံးပြီးနောက် အနီးအပါးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အနားယူလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားအလောင်းတော် ငါးသည် ထိုကျေးငှက်၏ စကားသံကို ကြားရသည်။ ငါးမင်းကြီးသည် ရေကန်အောက်မှ မော့ကြည့်ကာ ထိုကျေးငှက်ကို မြင်ရသည်။ ငါးမင်းကြီးသည် ကျေးငှက်၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။

"အဘယ်ကြောင့် ဤကျေးငှက်သည် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်နေပါသနည်း။ ကိုယ်ကို ကိုယ် ချီးကျူးခြင်းသည် မောဟတရား၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်သူတို့၏ လက္ခဏာဖြစ်ပေသည်။"

ငါးမင်းကြီးသည် ထိုကျေးငှက်ကို ဆုံးမရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ငါးမင်းကြီးသည် ရေကန်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ ကျေးငှက်ရှိရာ သစ်ပင်အောက်သို့ ရေကူးလာသည်။ ထို့နောက် ကျေးငှက်ကို အောက်ပါအတိုင်း မေးလေသည်။

"အသင် ကျေးငှက်... အဘယ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်နေပါသနည်း။ အသင်ကား မောဟတရားဖြင့် နှမ်းထောငြင်းနေသလော။"

ကျေးငှက်သည် ငါးမင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် အလွန်အံ့သြသည်။ ကျေးငှက်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို ချီးကျူးခြင်းသည် အဘယ်အပြစ်နည်းဟု တွေးတောမိသည်။

"အို... ငါးမင်းကြီး... အသင် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မိန့်တော်မူပါသနည်း။ ငါကား မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးခြင်း မပြုပါ။ ငါကား ငါ၏ ကိုယ်ကို လှပသည်ဟု မြင်သောကြောင့်သာ ပြောကြားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အသင်ကား အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို အပြစ်ဆိုပါသနည်း။"

ငါးမင်းကြီးသည် ခေါင်းကိုခါရင်း အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူသည်။

"အသင် ကျေးငှက်... အသင်ကား အမှန်တရားကို မမြင်သောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ မိန့်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ အသင်ကား မိမိကိုယ်ကို လှပသည်ဟု ထင်သော်လည်း အသင်၏ ကိုယ်ကား အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရသော ကိုယ် ဖြစ်သည်။ အသင်ကား အစာကို ရှာဖွေရမည်။ ရေကို သောက်သုံးရမည်။ မိုးကို ရှောင်ရမည်။ နေကို ရှောင်ရမည်။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ အန္တရာယ်ကို ကြောက်ရမည်။ အသင်ကား အလွန်အမင်း ပင်ပန်းဆင်းရဲရသော ကိုယ် ဖြစ်သည်။"

"ယခု... အသင် ရေကန်အတွင်းသို့ ကြည့်ရှုပါဦး။ ထို ရေကန်အတွင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော ပဒုမ္မာကြာဖူးကြီး တစ်ပွင့်ကို မြင်ပါလိမ့်မည်။ ထိုကြာဖူးကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ကား ရွှေရောင်တောက်ပသော ကျောက်တစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုကျောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် ရေကန်တစ်ခုလုံးကို လင်းစေလျက်ရှိသည်။ ထိုကြာဖူးကြီးကား အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည်။ မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မရှိ။ မည်သည့် အနာအဆာမျှ မရှိ။ မည်သည့် ဆင်းရဲဒုက္ခမျှ မရှိ။"

"ထိုကြာဖူးကြီးကား အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို မချီးကျူးတတ်။ မိမိကိုယ်ကို မလှပသည်ဟု မထင်။ မိမိကိုယ်ကို မလှသည်ဟု မထင်သော်လည်း ၎င်း၏ အဆင်းအခြင်း အလွန်လှပသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းကား အမှန်တရားကို သိမြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။"

"ထို့အတူ... အသင် ကျေးငှက်... အသင်ကား မိမိ ကိုယ်ကို လှသည်ဟု ထင်သော်လည်း ၎င်းကား အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရသော ကိုယ် ဖြစ်သည်။ အသင်ကား အမှန်တရားကို မမြင်သောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ မိန့်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ အသင်ကား အမှန်တရားကို မြင်ပါမူ... မိမိ ကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိမ့်မည်။"

ကျေးငှက်သည် ငါးမင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကျေးငှက်သည် မိမိ၏ အမှားကို သိမြင်သည်။ ကျေးငှက်သည် မိမိ ကိုယ်ကို ချီးကျူးခြင်းသည် အလွန်အမိုက်ဆုံးသော အပြုအမူ ဖြစ်သည်ဟု သိမြင်သည်။

"အို... ငါးမင်းကြီး... အသင်ကား အလွန်မှန်ကန်သော တရားကို ဟောကြားတော်မူပါသည်။ ငါကား အလွန်အမိုက်ဆုံးသော အကောင် ဖြစ်ပါသည်။ ငါကား မိမိ ကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်ခြင်းသည် အလွန်အမိုက်ဆုံးသော အပြုအမူ ဖြစ်သည်ကို ယခုမှ သိမြင်ပါသည်။ ငါကား ယခုမှ အမှန်တရားကို မြင်ပါတော့သည်။"

ကျေးငှက်သည် ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ၎င်း၏ အမှားကို ဝန်ခံကာ ငါးမင်းကြီးကို ဦးခိုက် ရှိခိုးလေသည်။ ငါးမင်းကြီးသည် ကျေးငှက်ကို သနားကရုဏာ ထားတော်မူသည်။

"အသင် ကျေးငှက်... ယခုမှ အသင်ကား အမှန်တရားကို မြင်ပါပြီ။ အသင်ကား ယခုမှ အမိုက်တရားမှ ကင်းလွတ်ပါပြီ။ အသင်ကား သနားကြင်နာတတ်သော သတ္တဝါ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။ အသင်ကား အခြားသော သတ္တဝါတို့နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပါလိမ့်မည်။"

ထို့နောက် ငါးမင်းကြီးသည် ကျေးငှက်ကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ကျေးငှက်သည် ငါးမင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်လျက် မိမိ၏ နေအိမ်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ ထိုနေ့မှ စ၍ ကျေးငှက်သည် မိမိ ကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လေသည်။ အခြားသော သတ္တဝါတို့နှင့်လည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလေသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ငါးမင်းကြီးသည် ဤသို့လျှင် အမှန်တရားကို မြင်သောကြောင့် ထိုရေကန်ကြီးအတွင်း၌ အလွန်အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်တော်မူလျက် ရှိသည်။ ငါးမင်းကြီးကား အခြားသော ငါး၊ ကင်းပိန်း၊ ပုစွန်၊ ခရု စသည်တို့နှင့် အတူ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလျက် ကန်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ထားရှိလျက် ရှိသည်။

ဤသို့လျှင် အမှန်တရားကို မြင်သော ငါးမင်းကြီးသည် အလွန်ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်စုံလျက် ရှိသည်။ အခြားသော သတ္တဝါတို့သည်လည်း ငါးမင်းကြီးကို အတုယူ၍ အမှန်တရားကို မြင်အောင် ကြိုးစားကြကုန်၏။

ဓမ္မကထိက (The Moral)

အမှန်တရားကို မြင်သောသူသည် မည်သည့်အခါမျှ မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်ခြင်း မပြု။ ကိုယ်ကို ချီးကျူးဂုဏ်တင်ခြင်းသည် မောဟတရား၏ အကျိုးဆက် ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားကို သိမြင်မှသာ မောဟတရားမှ ကင်းလွတ်နိုင်ပေသည်။

ဘုရားလောင်း၏ ပါရမီ

ပညာပါရမီ (ဉာဏ်ပညာ ပါရမီ)