မဟာဂေါဝိန္ဒဇာတ်တော်

အနစ်နာခံသောမျောက်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့ ပဒေသာပင်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ် သာဝကအပေါင်းတို့အား အနစ်နာခံခြင်း၏အကျိုးကျေးဇူးကို ဟောကြားတော်မူရန် အထူးတက္ကသိုလ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ဘဝတစ်ခုကို အောက်မေ့သတိရတော်မူလျက်၊ မဟာသတၱဝမင်း ဟူသော အကြောင်းကို တင်ပြတော်မူခဲ့သည်။

ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ရှေးထုံးဟောင်းဖြစ်သော အတ္တုပ္ပတ္တိအကြောင်းကို စတင်၍ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

အတိတ်ဘဝ၏အစ

ယခုဘဝတွင် ကျွန်ုပ်ကား ဗောဓိသัตဝါ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ သနားကရုဏာကြီးမားသော သားမင်းတစ်ပါး ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့သည် ဟိမဝန္တာတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ မြို့ပြတစ်ခုကို တည်ထောင်၍ နေထိုင်တော်မူကြ၏။ ထိုမြို့၏အမည်ကား သတၱဝနဂိုရ် ဖြစ်၏။ ထိုမြို့တွင် မင်းကား မဟာသတၱဝမင်းတည်း။ ကျွန်ုပ်ကား ထိုမင်း၏သားတော်တစ်ပါး ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ အနစ်နာခံတတ်သူ၊ သူတစ်ပါးကို ကူညီစောင့်ရှောက်တတ်သူ ဖြစ်၏။

တစ်နေ့သ၌ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာ၏။ လေမုန်တိုင်းသည် မြို့ပြကြီးကို ပျက်စီးစေ၏။ လူအပေါင်းတို့သည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်၏။ အဆောက်အဦးများ ပြိုလဲကုန်၏။ သစ်ပင်များ အမြစ်ပါ အရင်းကျွတ်ကုန်၏။ ထိုမုန်တိုင်းကား အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်၏။

မင်းကြီး မဟာသတၱဝမင်းလည်း ထိုမုန်တိုင်းကြောင့် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်တော်မူ၏။ မြို့သူမြို့သားတို့၏ အသက်အိုးအိမ်ကို မည်သို့ ကယ်ဆယ်ရမည်ကို စဉ်းစားတော်မူ၏။ သားတော်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်လည်း ဖခင်မင်းကြီး၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ ကျွန်ုပ်ကား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ အနစ်နာခံ၍ သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ရန် အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်နေ၏။

အရေးကြုံလာခြင်း

မုန်တိုင်းကျရောက်ပြီးနောက် မြို့ပြကြီးသည် ပျက်စီးယိုယွင်းခဲ့၏။ လူအပေါင်းတို့သည် အစာရေစာ ပြတ်လပ်ကုန်၏။ ရေကြီးရေလျံသော ဒေသများတွင် အသက်ရှင်ရန် အလွန်တရာ ခက်ခဲကုန်၏။ ထိုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်ကား မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း သူတစ်ပါး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တွေ့လျှင် မနေနိုင်။ ကျွန်ုပ်သည် အဆွေအမျိုး မည်သို့မျှ မကြည့်။ သူတစ်ပါးကို ကူညီရန် အမြဲတမ်း အသင့်ရှိ၏။

ကျွန်ုပ်သည် မြို့ပြနှင့် ဝေးသော တောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။ အကြောင်းမှာ သူတစ်ပါးတို့အား အစာအဖြစ် ပေးလှူရန် ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း၊ သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို ကယ်ဆယ်ရခြင်းသည် အလွန်တရာ မြတ်သည်ဟု ယူဆ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ သနားကရုဏာကြီးမားသော မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်၏။

ထိုတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်တရာ ချောမောလှပသော မျောက်အုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့မြင်ခဲ့၏။ ထိုမျောက်အုပ်ကား ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြို့ပြမှ ထွက်ပြေးလာသော လူအပေါင်းတို့၏ ကလေးငယ်များ ဖြစ်၏။ သူတို့ကား အလွန်တရာ ငတ်မွတ်ဆာလောင်နေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများကား မှောင်မိုက်နေ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကား ပိန်ချုံးနေ၏။

“အမေ… အဖေ… ဘယ်မှာလဲ…” ကလေးငယ်တစ်ယောက် ငိုရင်း မြေကြီးပေါ်၌ လဲကျသွား၏။ သူ၏ အမေကား သူ့ကို ပွေ့ဖက်၍ ငို၏။ “သားလေး… ငိုမနေနဲ့… မေမေ ရှိတယ်…”

ကျွန်ုပ်ကား သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တွေ့၍ အလွန်တရာ စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်ကား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် အားထုတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်၏။

အနစ်နာခံခြင်း၏အစ

ကျွန်ုပ်ကား တောအုပ်အတွင်းသို့ ပို၍ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ သစ်ပင်များ ပေါများသော အရပ်ဒေသကို ရှာဖွေ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အပင်များပေါ်မှ လှည့်လည်၍ အသီးအပွင့်များကို ရှာဖွေ၏။ ကျွန်ုပ်ကား ချိုမြိန်သော သစ်သီးများကို ရှာဖွေ၏။

“အမောင်… ဘာကြောင့် ဒီလို ပင်ပန်းနေတာလဲ…” ဟု မျောက်အုပ်ခေါင်းဆောင် တစ်ကောင်က မေး၏။

“အမောင်… ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော ကလေးငယ်များကို ကူညီလို၍ ဖြစ်၏။ သူတို့ကား ငတ်မွတ်ဆာလောင်နေကြ၏။ ကျွန်ုပ်ကား သူတို့အား အစာအဖြစ် ပေးလှူမည်။”

မျောက်အုပ်ခေါင်းဆောင်က အလွန်တရာ အံ့ဩ၏။ “အမောင်… မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနစ်နာခံ၍ သူတစ်ပါးကို ကူညီမည်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကိုယ်ကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်ရင် သူတစ်ပါးကို ဘယ်လို ကယ်တင်နိုင်မှာလဲ။”

“အမောင်… ကျွန်ုပ်ကား အနစ်နာခံခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ။ သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရခြင်းသည် အလွန်တရာ မြတ်သည်ဟု ယူဆ၏။”

ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ချိုမြိန်သော သစ်သီးများကို အများအပြား ရှာဖွေတွေ့ရှိ၏။ ကျွန်ုပ်ကား ထိုသစ်သီးများကို ကလေးငယ်များထံသို့ ယူဆောင်လာ၏။ ကလေးငယ်များကား အလွန်တရာ ဝမ်းသာကုန်၏။ သူတို့ကား သစ်သီးများကို အားရပါးရ စားသောက်ကုန်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အမောင်…” ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ပြော၏။

“နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာဦးမယ်…” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြုံး၍ ပြန်ပြော၏။

အနစ်နာခံခြင်း၏အကျိုး

ကျွန်ုပ်ကား နေ့စဉ် နေ့တိုင်း ကလေးငယ်များထံသို့ လာရောက်၍ အစာအဖြစ် ပေးလှူ၏။ ကျွန်ုပ်ကား တောအုပ်အတွင်း၌ အလွန်တရာ ပင်ပန်းစွာ သစ်သီးများကို ရှာဖွေရ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ကိုယ်ခန္ဓာ ပိန်ချုံးလာ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ အားနည်းလာ၏။

တစ်နေ့သ၌ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ မောပန်းနေ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ချော်လဲသွား၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ဒဏ်ရာရ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ နာကျင်ကိုက်ခဲ၏။

“အမောင်… ဘာဖြစ်တာလဲ…” ဟု ကလေးငယ်များက အော်ဟစ်ကြ၏။

“ကလေးငယ်များ… ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ပင်ပန်းနေပြီ။ ကျွန်ုပ်ကား နာကျင်နေပြီ။”

ကလေးငယ်များကား အလွန်တရာ စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ သူတို့ကား ကျွန်ုပ်ကို ဝိုင်းအုံ၍ ကြည့်ရှု၏။

“အမောင်… ကျေးဇူးပြု၍ အနားယူပါ…” ဟု ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ပြော၏။

“မဖြစ်ပါဘူး… ကလေးငယ်များ… ကျွန်ုပ်ကား ကလေးငယ်များအတွက် အစာကို ဆက်လက်၍ ရှာဖွေရဦးမည်။”

ထိုအချိန်၌ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ရာ အဖြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်ကား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ကလေးငယ်များ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်၏။ ကျွန်ုပ်ကား နောက်ဆုံးသော အားကို မွေးထုတ်၍ သစ်သီးများကို ရှာဖွေရန် သွား၏။

ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ပင်ပန်းစွာ သစ်သီးများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ၏။ ကျွန်ုပ်ကား ထိုသစ်သီးများကို ကလေးငယ်များထံသို့ ယူဆောင်လာ၏။ ကလေးငယ်များကား အလွန်တရာ ဝမ်းသာကုန်၏။ သူတို့ကား သစ်သီးများကို အားရပါးရ စားသောက်ကုန်၏။

“အမောင်… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…” ဟု ကလေးငယ်များက အော်ဟစ်ကြ၏။

ကျွန်ုပ်ကား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်၏။ ကျွန်ုပ်ကား ကလေးငယ်များ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရခြင်းသည် အလွန်တရာ မြတ်သည်ဟု ယူဆ၏။

ထိုအချိန်၌ ကောင်းကင်မှ နတ်အပေါင်းတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ အနစ်နာခံခြင်းကို မြင်တွေ့၍ အလွန်တရာ ချီးကျူးကုန်၏။ သူတို့ကား ကျွန်ုပ်ကို ဆုတောင်း ပေးကုန်၏။

“အမောင်… သင်ကား အလွန်တရာ ကရုဏာကြီးမားသူ ဖြစ်၏။ သင်ကား အလွန်တရာ အနစ်နာခံသူ ဖြစ်၏။ သင်၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကား အလွန်တရာ ကြီးမား၏။”

ကျွန်ုပ်ကား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ အလွန်တရာ ဝမ်းသာ၏။ ကျွန်ုပ်ကား သူတစ်ပါးကို ကူညီရခြင်းသည် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်သည်ဟု ယူဆ၏။

ဘုရားရှင်၏ဆုံးမ

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ထိုအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက် သာသနာတော်၌ အနစ်နာခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို တိုက်တွန်းတော်မူ၏။

“အသင်တို့… အနစ်နာခံခြင်းကား မြတ်သောတရား ဖြစ်၏။ သူတစ်ပါးကို ကူညီရခြင်းသည် အလွန်တရာ ကောင်းမြတ်သော အကျင့် ဖြစ်၏။ မဟာသတၱဝမင်းကား ဗောဓိသัตဝါ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုဘဝ၌ အနစ်နာခံခြင်းဖြင့် သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို ကယ်တင်တော်မူခဲ့၏။ ထိုအကျိုးကြောင့် ဘုရားဖြစ်တော်မူခဲ့၏။”

“အသင်တို့… အနစ်နာခံခြင်းကို အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ကြကုန်။ သူတစ်ပါးကို ကူညီရခြင်းသည် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်၏။”

“ထိုအခါ သာဝကအပေါင်းတို့သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို ကြားနာတော်မူပြီးနောက် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ကြကုန်၏။ သူတို့ကား အနစ်နာခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို နားလည်တော်မူကြကုန်၏။”

ကုသိုလ်အကျိုး

“အသင်တို့… အနစ်နာခံခြင်းကား အလွန်တရာ မြတ်သောတရား ဖြစ်၏။ သူတစ်ပါးကို ကူညီရခြင်းသည် အလွန်တရာ ကောင်းမြတ်သော အကျင့် ဖြစ်၏။ မဟာသတၱဝမင်းကား ဗောဓိသัตဝါ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုဘဝ၌ အနစ်နာခံခြင်းဖြင့် သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို ကယ်တင်တော်မူခဲ့၏။ ထိုအကျိုးကြောင့် ဘုရားဖြစ်တော်မူခဲ့၏။

“အသင်တို့… အနစ်နာခံခြင်းကို အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ကြကုန်။ သူတစ်ပါးကို ကူညီရခြင်းသည် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်၏။”

ကတိကဝတ်

အနစ်နာခံခြင်းကား သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ရခြင်း၏ အစ ဖြစ်၏။

ဘုရားလောင်းကျင့်သုံးခဲ့သော ပါရမီ

ခန္တီပါရမီ (သည်းခံခြင်း)