ပဉ္စာလမင်းနှင့် ဆင်မင်း

ပဉ္စာလမင်းနှင့် ဆင်မင်း

မဟာသမ္မတမင်းတရားကြီး၏ အဂ္ဂမဟာသာဝကဖြစ်တော်မူသော ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ပဉ္စာလမင်းနှင့် ဆင်မင်း အမည်ရှိသော နဝမမြောက် နိပါတ်ဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် အတိတ်ဘဝက မင်းတစ်ပါးနှင့် ဆင်မင်းတို့၏ အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားပြီး၊ လောဘ၏ အကျိုးဆက်များနှင့် သစ္စာတရား၏ အရေးပါပုံကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်လာ အကြောင်းအရာ

ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ ရှေးနှစ်ပေါင်းက၊ အရိန္ဒမတိုင်းပြည်ကို အုပ်စိုးသော မင်းတစ်ပါးရှိ၏။ ထိုမင်းကား ပဉ္စာလမင်း ဟု အမည်တွင်သည်။ ပဉ္စာလမင်းသည် ကြင်နာသနားတတ်သော မင်းတစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အလွန်အကျွံ လိုချင်တပ်မက်တတ်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် နောင်အခါတွင် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုအရိန္ဒမတိုင်းပြည်၏ အနောက်ဘက်တွင်၊ ပဉ္စာလ အမည်ရှိသော တောကြီးတစ်တောရှိ၏။ ထိုတောကြီးကား ကျယ်ဝန်းလှပြီး၊ သစ်ပင်ကြီးငယ် ပေါများကာ၊ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ ကျက်စားရာဒေသ ဖြစ်သည်။ ထိုတောကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်၊ ဆင်မင်း တစ်ပါး နေထိုင်တော်မူ၏။ ဆင်မင်းကား အလွန်အဆင်းလှပပြီး၊ သန်မာထွားကျိုင်းကာ၊ ပညာဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ သူ၏ အလွန်လှပသော ကိုယ်ရောင်အဆင်းနှင့် အစွယ်တန်းများကြောင့်၊ တောတွင်းရှိ သတ္တဝါအပေါင်းတို့က လေးစားကြည်ညိုကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ပဉ္စာလမင်းသည် မိမိ၏ မှူးမတ်အမတ်များနှင့်အတူ၊ တောကစားထွက်တော်မူသည်။ တောတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ မင်းကြီးသည် ဆင်မင်း၏ အလှအပကို မြင်တော်မူ၏။ ဆင်မင်းကား အလွန်အဆင်းလှပပြီး၊ ထွားကျိုင်းကာ၊ အစွယ်တန်းများမှာလည်း မိုးသို့ဦးခေါင်းထောင်နေသကဲ့သို့ ထူးခြားလှသည်။ မင်းကြီး၏ စိတ်တွင်း၌ အလွန်အမင်း နှစ်သက်သဘောကျသွားသည်။

“အမတ်မင်းတို့၊ မြင်ကြသလော။ ဤဆင်ကား အလွန်အဆင်းလှပပြီး၊ ထူးခြားလှသည်။ ငါသည် ဤဆင်ကို မရလျှင်၊ မအိပ်မက်၊ မစားသောက်နိုင်တော့။ ဤဆင်ကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းဆီး၍၊ ငါ၏ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြလော့” ဟု ပဉ္စာလမင်းသည် အမိန့်တော်ကို ချမှတ်တော်မူသည်။

အမတ်များသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံ၍၊ ဆင်မင်းကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။ သို့သော် ဆင်မင်းကား အလွန်ထက်မြက်ပြီး၊ ပညာဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသောကြောင့်၊ သူတို့၏ မည်သည့်ကြိုးပမ်းမှုကိုမျှ မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့။ ဆင်မင်းသည် သူတို့၏ ကွက်ကွင်းများကို ကျော်လွှား၍၊ တောတွင်းသို့ ပိုမိုနက်နဲစွာ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်းကို မဖမ်းဆီးနိုင်သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်တော်မူသည်။ သူ၏ လောဘစိတ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ သူသည် ဆင်မင်းကို ပိုမိုရရန် အကြံအဖန်များစွာ ပြုလုပ်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူသည် ပရိယာယ်တစ်ခုကို အကွက်ဆင်လေသည်။

“အမတ်မင်းတို့၊ ငါသည် ဆင်မင်းကို ဖမ်းဆီးရန် လမ်းခွဲတစ်ခုကို တွေ့ပြီ။ ငါသည် ဆင်မင်း၏ အစာကို အသုံးပြုမည်။ ငါသည် အမဲလိုက်သမား အယောက် (၁၀၀) ကို စေလွှတ်မည်။ သူတို့သည် ဆင်မင်း စားလေ့ရှိသော သစ်ပင်၊ အသီးများကို ရှာဖွေ၍၊ အလွန်နူးညံ့သော အစာများကို ပေးမည်။ ထိုအခါ ဆင်မင်းသည် ငါ၏ အမဲလိုက်သမားများထံ လာရောက်စားသောက်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆင်မင်းကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည်” ဟု ပဉ္စာလမင်းသည် အကြံကို ပြောကြားလေသည်။

အမတ်များသည် မင်းကြီး၏ အကြံကို ကြားနာသောအခါ၊ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို မလွန်ဆန်ရဲ။ ထို့ကြောင့် အမဲလိုက်သမား အယောက် (၁၀၀) ကို စေလွှတ်ကြလေသည်။

အမဲလိုက်သမားများသည် ဆင်မင်း စားလေ့ရှိသော သစ်ပင်နှင့် အသီးများကို ရှာဖွေ၍၊ အလွန်နူးညံ့သော အစာများကို ဆင်မင်း ကျက်စားရာဒေသသို့ သယ်ဆောင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဆင်မင်းကို မမြင်ရသော်လည်း၊ သူတို့၏ အစာကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ဆင်မင်းသည် စားသောက်ရန် အစာကို ရှာဖွေရင်း၊ အလွန်နူးညံ့သော အစာများကို တွေ့ရှိလေသည်။ သူ၏ အံ့သြမှင်သက်သော စိတ်သည် ထကြွလာသည်။ သူသည် အနီးအနားတွင် လူများရှိသည်ကို သတိမမူမိ။ သူသည် အစာကို စားသောက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ အမဲလိုက်သမားများသည် သူတို့၏ ကွက်ကွင်းကို အကွက်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဆင်မင်းကို တွေ့မြင်သောအခါ၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ပရိယာယ်ဖြင့် ဆင်မင်းကို ဝိုင်းအုံ၍၊ အလွန်ခက်ခဲစွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဆင်မင်းကား အလွန်ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်တော်မူသည်။ သူသည် သူ၏ သဘာဝတရားကို နားလည်သည်။ သူသည် အလွန်လှပသော အဆင်းနှင့် အစွယ်များကြောင့်၊ လူတို့၏ လောဘစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် သူသည် လောဘ၏ သားကောင် ဖြစ်လာလေသည်။

ဆင်မင်းကို ပဉ္စာလမင်း၏ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် ဆင်မင်းကို မြင်တော်မူသောအခါ၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်တော်မူသည်။ သူသည် ဆင်မင်းကို အလွန်ရတနာတန်ဆာ ဆင်မွမ်းမံစေပြီး၊ နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထားရှိလေသည်။

ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်းကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသည်။ သူသည် ဆင်မင်းကို အကောင်းဆုံး အစာအာဟာရကို ပေးပြီး၊ အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတွင် ထားရှိလေသည်။ သို့သော် ဆင်မင်းကား အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲတော်မူသည်။ သူသည် သူ၏ အိမ်၊ သူ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို နစ်နာခဲ့ရသည်။ သူသည် အလွန်အထီးကျန်ဆန်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်းထံသို့ သွားတော်မူသည်။ သူသည် ဆင်မင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်တော်မူသောအခါ၊ အလွန်ဝမ်းနည်းနေသည်ကို တွေ့ရှိတော်မူသည်။

“အို ဆင်မင်း၊ ငါသည် မင်းကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည်။ မင်းကို အကောင်းဆုံး အစာအာဟာရကို ပေးသည်။ အဘယ်ကြောင့် မင်းသည် ဝမ်းနည်းနေသနည်း။ ငါသည် မင်းအတွက် မည်သည့်အရာကို မဆို ပြုလုပ်ပေးမည်” ဟု ပဉ္စာလမင်းသည် မေးတော်မူသည်။

ဆင်မင်းသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ၊ သူ၏ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ သူသည် ပဉ္စာလမင်းကို ကြည့်၍၊ ဤသို့ လျှောက်တင်တော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီး၏ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် အကျွန်ုပ်သည် သားကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်လှပသော အဆင်းနှင့် အစွယ်များကြောင့်၊ မင်း၏ လောဘစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် အကျွန်ုပ်သည် ကျွန် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲပါသည်။ အကျွန်ုပ်သည် သူ၏ အိမ်၊ သူ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို နစ်နာခဲ့ရသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်အထီးကျန်ဆန်သည်။ အကျွန်ုပ်သည် အပြင်သို့ ထွက်၍၊ လွတ်လပ်စွာ သွားလာချင်ပါသည်။”

ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်း၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ၊ သူ၏ စိတ်တွင်း၌ ဝမ်းနည်းစိတ်နှင့် နောင်တစိတ်များ ထကြွလာသည်။ သူသည် သူ၏ လောဘစိတ်ကြောင့်၊ မကောင်းမှန်း မသိသော အပြုအမူကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း နားလည်သည်။ သူသည် ဆင်မင်း၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို မြင်တော်မူသောအခါ၊ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်တော်မူသည်။

“အို ဆင်မင်း၊ ငါသည် မင်း၏ စကားကို နားလည်သည်။ ငါသည် ငါ၏ လောဘစိတ်ကြောင့် မကောင်းမှန်း မသိသော အပြုအမူကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ငါသည် မင်းကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးမည်။ သို့သော် မင်းသည် ငါ့ကို အထင်မသေးပါနှင့်။ မင်းသည် မင်း၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို အလွန်ဂရုစိုက်ရမည်။”

ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်းကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးတော်မူသည်။ ဆင်မင်းသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်တော်မူသည်။ သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်၍၊ သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။ သူသည် ပဉ္စာလမင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လျှောက်တင်တော်မူသည်။

ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်းကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးတော်မူသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်တွင်း၌ လောဘစိတ်သည် မပျောက်ကွယ်သေး။ သူသည် ဆင်မင်း၏ အလှအပကို လိုချင်တပ်မက်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆင်မင်းကို ပြန်လည် ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ ဆင်မင်းသည် ပဉ္စာလမင်း၏ ပရိယာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိတော်မူသည်။ သူသည် ပဉ္စာလမင်းထံသို့ သွား၍၊ ဤသို့ လျှောက်တင်တော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီး၏ အပြုအမူကို နားလည်ပါသည်။ မင်းကြီး၏ လောဘစိတ်သည် မပျောက်ကွယ်သေး။ အကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးကို သတိပေးလိုပါသည်။ မင်းကြီး၏ လောဘစိတ်သည် မင်းကြီးကို ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များကို ခံစားစေမည်။ သို့သော် မင်းကြီးသည် ငါ့ကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးမည် ဆိုလျှင်၊ ငါသည် မင်းကြီးကို ကောင်းသော အကြံဉာဏ်ကို ပေးမည်။”

ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်း၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ၊ သူ၏ စိတ်တွင်း၌ အလွန်အမင်း ကရုဏာစိတ်နှင့် နောင်တစိတ်များ ထကြွလာသည်။ သူသည် ဆင်မင်း၏ ပညာဉာဏ်နှင့် သစ္စာတရားကို မြင်တော်မူသည်။

“အို ဆင်မင်း၊ ငါသည် မင်း၏ စကားကို နားလည်သည်။ ငါသည် ငါ၏ လောဘစိတ်ကို စွန့်လွှတ်မည်။ မင်းသည် ငါ့ကို ကောင်းသော အကြံဉာဏ်ကို ပေးမည် ဆိုလျှင်၊ ငါသည် မင်းကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးမည်။”

ဆင်မင်းသည် ပဉ္စာလမင်း၏ စကားကို ကြားနာသောအခါ၊ သူသည် မင်းကြီးကို အောက်ပါ အကြံဉာဏ်ကို ပေးတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးကို အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးမည်။ မင်းကြီးသည် ရတနာကို လိုချင်တပ်မက်လျှင်၊ မင်းကြီးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ရတနာကို ရှာဖွေပါ။ မင်းကြီးသည် ပညာကို လိုချင်တပ်မက်လျှင်၊ မင်းကြီးသည် ပညာရှိသူများကို လေ့လာပါ။ မင်းကြီးသည် တရားကို လိုချင်တပ်မက်လျှင်၊ မင်းကြီးသည် တရားကို ကျင့်သုံးပါ။ ဤနည်းအားဖြင့် မင်းကြီးသည် ကောင်းသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိမည်။”

ပဉ္စာလမင်းသည် ဆင်မင်း၏ အကြံဉာဏ်ကို နာခံသောအခါ၊ သူ၏ စိတ်တွင်း၌ အလွန်အမင်း အသိဉာဏ် ထကြွလာသည်။ သူသည် သူ၏ လောဘစိတ်ကို စွန့်လွှတ်တော်မူသည်။ သူသည် ဆင်မင်းကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးတော်မူသည်။

ထိုနောက်ပိုင်း ပဉ္စာလမင်းသည် တရားကို ကျင့်သုံးတော်မူသည်။ သူသည် သူ၏ ပြည်သူပြည်သားများအား ကြင်နာသနားတတ်သော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာသည်။ သူသည် လောဘစိတ်ကို စွန့်လွှတ်၍၊ ပညာနှင့် တရားကို အလေးထားလေသည်။

ဆင်မင်းသည်လည်း ပဉ္စာလမင်း၏ အပြုအမူကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်တော်မူသည်။ သူသည် မင်းကြီးနှင့် သူ၏ ပြည်သူပြည်သားများအား ကောင်းသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိစေရန် ဆုတောင်းတော်မူသည်။

ဤသို့လျှင်၊ ပဉ္စာလမင်းသည် သူ၏ လောဘစိတ်ကို စွန့်လွှတ်၍၊ တရားကို ကျင့်သုံးသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာလေသည်။ ဆင်မင်း၏ ပညာဉာဏ်နှင့် သစ္စာတရားကြောင့်၊ သူသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

ကောက်နုတ်သင်ခန်းစာ

လောဘသည် ကပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သည်။ လောဘကြောင့် လူတို့သည် ကောင်းသော အကျင့်တရားကို စွန့်လွှတ်၍၊ ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များကို ခံစားရသည်။ သစ္စာတရားနှင့် ပညာဉာဏ်သည် လောဘကို ကျော်လွှားရန် အရေးကြီးသည်။

ဘဝတစ်ပါးတွင် ကျင့်သုံးတော်မူသော ပါရမီတော်များ

ဤဇာတ်တော်တွင်၊ ဘုရားရှင်သည် သည်းခံခြင်းပါရမီ (ခန္တီပါရမီ) နှင့် မေတ္တာပါရမီ (ချစ်ခြင်းမေတ္တာ) ကို ဘဝဟောင်းက ဘဝသစ်သို့ ဆက်လက်၍ ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သည်။