သည်းခံတတ်သော ဆင်မင်း

သည်းခံတတ်သော ဆင်မင်း

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့ မဟာဝုန်တောအုပ်တွင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ်၊ ရဟန်းတစ်ပါးက ဆင်မင်းတစ်ပါး၏ သည်းခံခြင်းအကြောင်းကို မေးလျှောက်ရာ ဘုရားရှင်က ဤသည်းခံတတ်သော ဆင်မင်းဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

အက္ကပ္ပမြို့၊ ကာသိတိုင်း၊ ကောသလမင်း၏ နိုင်ငံတော်တွင် ထင်ရှားသော မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးစိုးစံလျက်ရှိ၏။ ထိုမင်းကြီး၏ အရပ်ဒေသ၌ အလွန်တရာ ကျက်သရေရှိလှသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပဒုမ္မာကြာဖူးကြီးများ ဖုံးအုပ်နေသော အင်မတန်မှ ကျယ်ဝန်းလှသည့် ရေကန်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိ၏။ ထိုရေကန်ကြီး၏ အနီးတွင်မူကား၊ မဟာနန္ဒိယမည်သော ဆင်မင်းတစ်ပါးသည် အလွန်တရာ ခံ့ညားထည်ဝါစွာ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

ဆင်မင်း မဟာနန္ဒိယသည် ဥဒေါင်းအဆင်း၊ ပတ္တမြားအဆင်းနှင့် တူသော အသားအရေ၊ ပန်းခတ်တိုင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ထောင်နေသော သဏ္ဌာန်၊ ပန်းသေနတ်ကို ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခွေနေသော အစွယ်၊ သေနင်္ဂနွေကြယ်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံး၊ ထီးနန်းစိုးမိုးသူတို့၏ အဆောင်အယောင်နှင့် ပြည့်စုံသော ဆင်မင်းဖြစ်၏။ သူ့အပေါင်းအဖော်များစွာတို့သည်လည်း သူ့ကို ဦးခိုက်ကာ ရိုသေလေးစားကြ၏။ မဟာနန္ဒိယသည် မိမိ၏ အင်အား၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ခံ့ညားထည်ဝါမှုကို အလွန်အမင်း ထောင်လွှားတတ်သူ မဟုတ်၊ သနားကရုဏာစိတ်နှင့် ပြည့်စုံ၏။ သူ့ကို ချစ်ခင်သူတို့အား ပြန်လည်ချစ်ခင်ပေး၏။

ထိုမင်း၏ နိုင်ငံတော်တွင် နိဂြောဓမည်သော မင်းသားတစ်ပါး ရှိ၏။ ထိုမင်းသားသည် အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းရက်စက်၏။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤပြည်ထောင်ကို အုပ်ချုပ်ရန် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း အဘခမည်းတော် မင်းကြီးက နန်းမွေခံအဖြစ် မပေးအပ်သေး။ ထို့ကြောင့် နိဂြောဓမင်းသားသည် မိမိ၏ အာဏာကို မကျေနပ်၊ ပြည်သူပြည်သားများ၏ သောကကို ခံစားရစေရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ နိဂြောဓမင်းသားသည် မိမိ၏ မှူးမတ်များနှင့် တိုင်ပင်၏။ “ငါတို့သည် ယခုအခါ မင်းကြီး၏ အုပ်စိုးမှုအောက်၌ နေထိုင်ရ၏။ သို့သော်လည်း ငါသည် ဤပြည်ထောင်ကို အုပ်ချုပ်လို၏။ ငါသည် အဘယ်သို့သော နည်းလမ်းကို ပြုသင့်သနည်း။”

ထိုအခါ မှူးမတ်တစ်ဦးက လျှောက်၏။ “အရှင်မင်းသား၊ ကိုယ်တော်သည် ဤပြည်ထောင်ကို အုပ်ချုပ်လိုလျှင်၊ အရှင်မင်းကြီး၏ အားကို ချိုးဖျက်ရမည်။ ထိုသို့ပြုရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဆင်မင်း မဟာနန္ဒိယကို ဖမ်းဆီး၍ အရှင်မင်းကြီးကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်အောင် ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။”

နိဂြောဓမင်းသားသည် ထိုအကြံကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်၏။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ငါသည် ထိုဆင်မင်းကို ဖမ်းဆီးမည်။”

မင်းသားသည် မိမိ၏ စစ်သည်တော်အများကို ခေါ်၍ ဆင်မင်း မဟာနန္ဒိယကို ဖမ်းဆီးရန် စီစဉ်လေ၏။ သူတို့သည် တောအုပ်သို့ ချီတက်ကြ၏။ ဆင်မင်း မဟာနန္ဒိယသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များနှင့် ရေကန်ကြီးအနီး၌ အနားယူလျက်ရှိ၏။

နိဂြောဓမင်းသား၏ စစ်သည်တော်များသည် ဆင်မင်းကို ဝိုင်းရံကြ၏။ ဆင်မင်းသည် ထိုသို့သော အခြေအနေကို မမျှော်လင့်ခဲ့။ သူသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်၏။ သူ၏ အပေါင်းအဖော်များက “မင်းသား၊ အရှင်မင်းသား၏ စစ်သည်တော်များ ရောက်လာပါပြီ။ အကျွန်ုပ်တို့ ပြေးကြစို့။” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။

သို့သော် မဟာနန္ဒိယသည် မပြေး။ သူသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များကို ကြည့်၍ “ငါ၏ အပေါင်းအဖော်တို့၊ သင်တို့ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါသည် ဤသို့သော အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရမည်။” ဟုဆို၏။

နိဂြောဓမင်းသားသည် ရှေ့မှထွက်၍ ဆင်မင်းကို ကြည့်၏။ “အို ဆင်မင်း၊ သင်သည် ငါ့ထံသို့ လာခဲ့ရမည်။ ငါသည် ဤပြည်ထောင်ကို အုပ်ချုပ်မည်။ ငါသည် သင့်ကို ဖမ်းဆီး၍ ငါ့၏ အာဏာကို ပြသမည်။”

မဟာနန္ဒိယက “အို မင်းသား၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုရသနည်း။ ငါသည် အဘယ်သို့သော အပြစ်ကို ပြုခဲ့ပြီနည်း။”

“သင်သည် အဘယ်သို့သော အပြစ်ကို ပြုခဲ့သည်ကို ငါမသိ။ သို့သော်လည်း ငါသည် သင့်ကို ဖမ်းဆီးမည်။” ဟု နိဂြောဓမင်းသားက အခိုင်အမာဆို၏။

နိဂြောဓမင်းသား၏ စစ်သည်တော်များသည် ဆင်မင်းကို ဝိုင်းရံကြ၏။ သူတို့သည် လှံ၊ ဓား၊ မြားတို့ဖြင့် ပစ်ခတ်ကြ၏။ မဟာနန္ဒိယသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသော်လည်း သည်းခံ၏။ သူသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များ မထိခိုက်စေရန် အလွန်အမင်း သတိထား၏။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို အကာအကွယ်ပြု၍ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူ၏။

နိဂြောဓမင်းသားသည် ဆင်မင်း၏ သည်းခံခြင်းကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်၏။ သူသည် မည်သည့်အခါမှ ဤသို့သော သတ္တဝါကို မမြင်ဖူး။ သူသည် ဆင်မင်းကို နာကျင်စေရန် အထပ်ထပ် ကြိုးစား၏။ သို့သော်လည်း ဆင်မင်းသည် သည်းခံ၍ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ။

“အို ဆင်မင်း၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ခံနိုင်ရည်ရှိသနည်း။ သင့်ကို ငါသည် အလွန်အမင်း နာကျင်စေပြီ။” ဟု နိဂြောဓမင်းသားက မေး၏။

“အို မင်းသား၊ ငါသည် မည်သည့်အခါမှ အပြစ်မပြုခဲ့။ ငါသည် သင့်ကို အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။ ငါသည် သည်းခံခြင်းကို ကျင့်၏။ ငါသည် အကြမ်းဖက်မှုကို မလိုလား။” ဟု ဆင်မင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေ၏။

နိဂြောဓမင်းသားသည် ဆင်မင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိမိ၏ စိတ်သည် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ဆင်မင်း၏ သည်းခံခြင်း၊ ကရုဏာစိတ်ကို မြင်သောအခါ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်မိ၏။ သူသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်လာ၏။

“အို ဆင်မင်း၊ ငါသည် မှားခဲ့ပြီ။ ငါသည် အလွန်အမင်း မိုက်မဲခဲ့ပြီ။ ငါသည် သင့်ကို မတရားစွာ ပြုခဲ့ပြီ။ ငါသည် သင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါရန် တောင်းပန်၏။” ဟု နိဂြောဓမင်းသားက နှိမ့်ချစွာ ဆို၏။

“အို မင်းသား၊ ငါသည် သင့်ကို အပြစ်မယူ။ ငါသည် သင့်ကို မေတ္တာနှင့် ပြန်လည် ဆက်ဆံမည်။ သို့သော်လည်း သင်သည် ဤသို့သော အပြုအမူကို နောက်ထပ် မပြုသင့်။” ဟု မဟာနန္ဒိယက မိန့်၏။

နိဂြောဓမင်းသားသည် ဆင်မင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သည်းခံခြင်းကို အလွန်အမင်း ချီးကျူး၏။ သူသည် မိမိ၏ မှူးမတ်များကို ခေါ်၍ “ငါသည် ယခုအခါ နားလည်ပြီ။ ငါသည် မိမိ၏ အမှားကို သိပြီ။ ငါသည် ဆင်မင်းအား မတရားစွာ ပြုခဲ့ပြီ။ ငါသည် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားမည်။ ငါသည် အဘခမည်းတော်မင်းကြီးအား မိမိ၏ အမှားကို လျှောက်ထားမည်။”

ထိုနေ့မှစ၍ နိဂြောဓမင်းသားသည် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်လာ၏။ သူသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်ရေးတွင် တရားမျှတစွာ ပြု၏။ သူသည် ဆင်မင်း မဟာနန္ဒိယ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို အမြဲအမှတ်ရ၏။

မဟာနန္ဒိယ ဆင်မင်းသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များနှင့်အတူ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ သူသည် မိမိ၏ သည်းခံခြင်း၊ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် နိဂြောဓမင်းသား၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့၏။

ဤဇာတ်တော်သည် ဘုရားရှင်၏ ရှေးဘဝက ဘဝတစ်ပါး ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် မဟာနန္ဒိယ ဆင်မင်း ဖြစ်တော်မူ၏။

ကုသိုလ်တရား

သည်းခံခြင်းသည် အင်အားကြီးမားသော လက်နက်ဖြစ်၏။ အကြမ်းဖက်ခြင်းကို အကြမ်းဖက်ဖြင့် မတုံ့ပြန်ဘဲ သည်းခံခြင်းဖြင့် ရင်ဆိုင်ပါက၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရလဒ်ကို ရရှိနိုင်၏။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာစိတ်သည် ပင် ကိုယ်ကျိုးကို မကြည့်ဘဲ သူတစ်ပါး၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ဖြည့်ကျင့်တော်မူသော ပါရမီ

သည်းခံတော်မူခြင်း (ခန္တီပါရမီ)