မဟာ-ကုက္ကုရ-ဇာတ်တော်

မဟာ-ကုက္ကုရ-ဇာတ်တော်

အထက်နန်းတော် အရှေ့ဆောင်၊ ပတ္တမြားအိပ်ခန်းတော်

ခါ - ဘုရားရှင် သက်တော် (၁၆) ဝါ၊ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်...

အစ - နန်းတော်ကြီး၏ ခန်းမဆောင်ကျယ်ကြီး၌ မင်းဆွေမင်းမျိုး၊ မှူးမတ်အပေါင်းတို့သည် ဥဒါန်းကျူးရင့်နေကြကုန်၏။ ရွှေနန်းတော်ကြီးမှာ ရောင်ခြည်တော်တို့ဖြင့် တလက်လက်တောက်ပနေ၏။ နန်းတော်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ပတ္တမြားအိပ်ခန်းတော်အတွင်း၊ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်အောက်၌ မင်းကြီးတစ်ပါးသည် စိတ်လက်မအေးချမ်းစွာဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေ၏။ မင်းကြီး၏ မျက်နှာတော်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်တို့ ထင်ရှားလျက် ရှိသည်။ နန်းတော်ကြီး၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ထုခွဲလျက် နန်းတော်အမတ်တစ်ဦး၏ အသံ ပျဉ်းထောင်လာ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင့်အမိန့်တော်အတိုင်း၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့သည် မြို့ရွာအနှံ့ လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ပါပြီ။ သို့သော်... သို့သော်လည်း..."

အမတ်ကြီး၏ အသံမှာ တုန်ရီလျက် ရှိ၏။ မင်းကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် အမတ်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်၏။

"ဘာကိုမှ မတွေ့ရသနည်း။ ငါ၏ သားတော်မင်းသားငယ်လေး... မင်းသားကောက္ကုရ... ဘယ်မှာလဲ။ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ယနေ့ဆိုလျှင် သုံးရက်မြောက် ရှိပြီ။"

မင်းကြီး၏ အသံတော်တွင် အလွန်အမင်း ပူပန်သောက ဒဏ်ရာတို့ ထင်ရှားလျက် ရှိ၏။ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်ကြီးကို ဖွင့်၍ အပြင်ဘက်သို့ ငေးမောလျက် ရှိသည်။ နန်းတော်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို စစ်သည်တော်များက ဝိုင်းရံထား၏။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မြို့တွင်းမှ ထွက်ခွာခွင့် မရကြ။

အလယ် - နန်းတော်ကြီး၏ တောင်ဘက် တောအုပ်အစပ်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ ပေါက်ရောက်နေသော လမ်းကလေး တစ်ခုတွင် မင်းသားကောက္ကုရသည် နို့စို့အရွယ်ကလေး တစ်ဦးအဖြစ် လမ်းလျှောက်လျက် ရှိ၏။ သူ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ မနက်ခင်း၏ ပန်းရောင်နေခြည်တို့ အောက်၌ တောက်ပလျက် ရှိ၏။ သူ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ညို့မှောင်မှောင်ဖြင့် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ် တို့ကို ပြသလျက် ရှိ၏။ သူသည် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်၏ အောက်တွင် ရပ်တန့်လျက်၊ ထိုသစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို လက်ကလေးများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျက် ရှိ၏။

ကောက္ကုရ၏ အိပ်မက် - မင်းသားကောက္ကုရ၏ စိတ်ထဲတွင် အိပ်မက်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် တောအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးနေသော ကြီးမားသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ အသံသည် တောအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေ၏။ သားရဲတို့သည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့လျက် ဦးခိုက်ကြ၏။ သူသည် အလွန်အမင်း တန်ခိုးအာဏာကို ခံစားရ၏။

အသံ - ရုတ်တရက်၊ မင်းသားကောက္ကုရ၏ နားထဲတွင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရ၏။ အသံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း အလွန်အမင်း စွမ်းအားပြည့်ဝ၏။

"ကောက္ကုရ... မင်းသည် သားရဲမင်း မဟုတ်... မင်းသည် သားရဲဘဝသို့ ရောက်ရှိရမည့် ဘဝ ကံကြမ္မာကို လွှမ်းမိုးနိုင်သူ မဟုတ်..."

မင်းသားကောက္ကုရသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်၏။ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရ။ သို့သော် အသံမှာ အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ ကြားနေရ၏။

"ကောက္ကုရ... မင်း၏ ဘဝသည် အလွန်အမင်း ကောင်းမြတ်သော ဘဝသို့ ရောက်ရှိရမည့် ဘဝ... မင်း၏ ယခုဘဝသည် သားရဲမင်းအဖြစ် မဟုတ်... သားရဲမင်းအဖြစ် မွေးဖွားရမည့် ကံကြမ္မာကို မင်းသည် ဖောက်ဖျက်ရမည်..."

မင်းသားကောက္ကုရသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ၏ အိပ်မက်ကြီးမှာ ပျက်စီးသွား၏။ သူသည် ထိုအသံကို ပို၍ နားထောင်လိုစိတ် မရှိတော့။ သူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့လျက် အိမ်တော်သို့ ပြန်ပြေးလေ၏။

နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ခြင်း - မင်းသားကောက္ကုရသည် နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ မင်းကြီးသည် မင်းသားကို တွေ့ရ၍ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ မင်းကြီးသည် မင်းသားကို ပွေ့ဖက်လျက် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ရှိ၏။

"သားတော်... ငါ၏ သားတော်... ဘယ်ကို သွားနေသနည်း။ ငါ၏ စိတ်နှလုံး အလွန်အမင်း ပူပန်ခဲ့ရ..."

မင်းသားကောက္ကုရသည် အိပ်မက်အကြောင်းကို မင်းကြီးအား ပြန်လည်ပြောပြ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက် ရှိ၏။

"အမေ... အဘ... ဘယ်လို အသံမျိုးလဲ။ သားတော်... သားတော် ဘယ်လို နားထောင်ရမှာလဲ။"

မင်းကြီးသည် မင်းသား၏ အိပ်မက်ကို အထူးအရေးကြီးသော နိမိတ်လက္ခဏာ တစ်ခုအဖြစ် သဘောထား၏။

နန်းတော်၏ အပြောင်းအလဲ - ထိုနေ့မှ စ၍ မင်းကြီးသည် မင်းသားကောက္ကုရအား အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်၏။ မင်းကြီးသည် မင်းသားအား သားရဲတို့၏ ဘဝသို့ မရောက်ရှိစေရန် အလို့ငှာ၊ နန်းတော်ကြီး၏ အရှေ့ဆောင်၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူခြင်းကို ရပ်တန့်စေ၏။ မင်းကြီးသည် မင်းသားအား သားရဲတို့၏ အသံကို မကြားစေရန် အလို့ငှာ၊ နန်းတော်အနီး၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ လှောင်အိမ်ထည့်ခြင်းကို တားမြစ်၏။ မင်းကြီးသည် မင်းသားအား သားရဲတို့၏ အသံကို မကြားစေရန် အလို့ငှာ၊ နန်းတော်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထား၏။

အနှစ် (၁၆) နှစ် အကြာ - နှစ်ပေါင်း (၁၆) နှစ် ကုန်လွန်သွား၏။ မင်းသားကောက္ကုရသည် အရွယ်ရောက်လာ၏။ သူသည် အလွန်အမင်း လှပသန့်စင်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာ၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်နှလုံး၌ အိပ်မက်အကြောင်းသည် အမြဲတမ်း စွဲငြိလျက် ရှိ၏။ သူသည် သားရဲတို့၏ ဘဝကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့။ သူသည် အလွန်အမင်း သနားကြင်နာတတ်၏။ သူသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို မည်သည့်အခါမျှ မသတ်။

ဘုရားရှင်၏ ဟောကြားချက် - ထိုအချိန်တွင်၊ ဘုရားရှင်သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် ဘုရားရှင်အား ဖူး‌ေ‌ဆာ်ရန် သွား၏။ ဘုရားရှင်သည် မင်းကြီးအား မင်းသားကောက္ကုရ၏ အတိတ်ဘဝ အကြောင်းကို ဟောကြား၏။

"အရှင်မင်းကြီး... မင်းသားကောက္ကုရသည် ယခုဘဝ၌ အလွန်အမင်း သနားကြင်နာတတ်သော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်၏။ မင်းသားသည် ယခင်ဘဝ၌ သားရဲမင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် မင်းသားသည် အလွန်အမင်း ကောင်းမြတ်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့်၊ သားရဲမင်းဘဝမှ ကျွတ်လွတ်ခဲ့၏။"

ဘုရားရှင်သည် ပရိသတ်အား မဟာ-ကုက္ကုရ-ဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။

မဟာ-ကုက္ကုရ-ဇာတ်တော် - ရှေးအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ မင်းပြုတော်မူသော မင်းကြီးတစ်ပါး ရှိ၏။ ထိုမင်းကြီးသည် အလွန်အမင်း သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို ကြင်နာ၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို မည်သည့်အခါမျှ မသတ်။ မင်းကြီးသည် အလွန်အမင်း တရားမျှတ၏။

သားရဲမင်း၏ ဘဝ - တစ်နေ့၊ မင်းကြီးသည် တောသို့ လှည့်လည်သွားလာ၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်း တစ်ကောင်ကို တွေ့၏။ ထိုသားရဲမင်းသည် အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏။ ထိုသားရဲမင်းသည် အလွန်အမင်း တန်ခိုးအာဏာကြီး၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းကို မကြောက်ရွံ့။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား မေး၏။

"အိုသားရဲမင်း... သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းရသနည်း။"

သားရဲမင်းသည် မင်းကြီးအား ပြန်လည် ဖြေကြား၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်သည် သားရဲဘဝ၌ မွေးဖွားရသော ကံကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်သည် သားရဲတို့၏ အကျင့်ကို ကျင့်ရ၏။ ကျွန်ုပ်သည် သားရဲတို့၏ အသံကို မကြားရ။ ကျွန်ုပ်သည် သားရဲတို့၏ အသံကို မကြားရ။ ကျွန်ုပ်သည် သားရဲတို့၏ အသံကို မကြားရ။"

မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား သနား၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား ကူညီလို၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား အောက်ပါအတိုင်း ပြောကြား၏။

"အိုသားရဲမင်း... သင်သည် သားရဲမင်းဘဝမှ ကျွတ်လွတ်လိုသလော။"

သားရဲမင်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ခေါင်းတညိတ်၏။

ကုသိုလ်ကောင်းမှု - မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုရန် အားပေး၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား တရားကို နာယူရန် အားပေး၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား သနားကြင်နာတတ်ရန် အားပေး၏။ မင်းကြီးသည် သားရဲမင်းအား မေတ္တာကို ပွားများရန် အားပေး၏။

သားရဲမင်း၏ ပြောင်းလဲခြင်း - သားရဲမင်းသည် မင်းကြီး၏ စကားကို နာခံ၏။ သားရဲမင်းသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြု၏။ သားရဲမင်းသည် တရားကို နာယူ၏။ သားရဲမင်းသည် သနားကြင်နာတတ်၏။ သားရဲမင်းသည် မေတ္တာကို ပွားများ၏။

သားရဲမင်း၏ ကံကြမ္မာ - တဖြည်းဖြည်း၊ သားရဲမင်း၏ စိတ်နှလုံးသည် ပြောင်းလဲလာ၏။ သားရဲမင်းသည် သားရဲဘဝမှ ကျွတ်လွတ်၏။ သားရဲမင်းသည် နတ်ဘုံဘဝသို့ ရောက်ရှိ၏။

အဆုံးသတ် - ဘုရားရှင်သည် ဟောကြားတော်မူပြီးနောက်၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်သို့ ပြန်သွား၏။ မင်းကြီးသည် မင်းသားကောက္ကုရအား အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုး၏။ မင်းသားသည် အလွန်အမင်း သနားကြင်နာတတ်၏။ မင်းသားသည် အလွန်အမင်း တရားမျှတ၏။

ကုက္ကုရ-မင်းသား၏ သွန်သင်ချက်

"အလွန်အမင်း ကောင်းမြတ်သော စိတ်ဓာတ်သည် မည်သည့်ဘဝ၊ မည်သည့်အခြေအနေမှ မဆို ကယ်တင်နိုင်၏။"

ဘုရားရှင်၏ ရည်မှန်းချက်

"မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ - ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးကို ပေါင်းစပ်၍ ဘဝအဆက်ဆက် ကောင်းမြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်သုံးခြင်း။"