သနားတတ်သော ခြင်္သေ့မင်း

သနားတတ်သော ခြင်္သေ့မင်း

ပကတိသစ္စာ၊ သီလဂုဏ်၊ ပညာဂုဏ် နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ဘုရားရှင်တို့ကား ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှု၍ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးစွမ်းတော်မူတတ်ကြကုန်၏။ ထိုဘုရားရှင်တို့၏ အတိတ်ဘဝက ဘဝကူးအကြောင်းကို သိကြားတော်မူရာ၌ အကြင်အကျင့်ကောင်းတို့ကို ကျင့်တော်မူခဲ့သည်ကို “ဇာတ်တော်” ဟူ၍ ခေါ်စမှတ်ပြုကြကုန်၏။ ယနေ့ တင်ဆက်ဦးမည့် “သနားတတ်သော ခြင်္သေ့မင်း” ဇာတ်တော်သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ မဟာကရုဏာတော်ကို ထင်ရှားစေသော အတိတ်ဘဝတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့၏ အရှင်သခင်၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ ဘုရင်ဖြစ်တော်မူသော ခြင်္သေ့မင်းတစ်ပါးသည် ဟိမဝန္တာအရပ်၊ တောနက်ကြီးတစ်ခု၌ မင်းပြုအုပ်ချုပ်တော်မူလျက် ရှိတော်မူ၏။ ထိုခြင်္သေ့မင်းကား ကိုယ်ခန္ဓာ ထည့်ထည့်၊ အမွေးအမှင်တို့သည် ရွှေရောင်တောက်တောက်၊ မျက်လုံးတို့ကား မီးတောက်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်လျက်၊ အသံကား နတ်မင်းကြီး၏ အသံပမာ ကြည့်နူးဖွယ်ရာ ရှိတော်မူ၏။ မည်သည့်သားရဲမှ မရဲရဲရင့်ရင့် ချဉ်းကပ်ဝံ့မည် မဟုတ်။ သို့ရာတွင် ထိုခြင်္သေ့မင်းကား အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော်လည်း မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ဟူသော ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးကို အထူးပင် ပွားများတော်မူ၏။ အထူးသဖြင့်ကား သနားတတ်သော စိတ်ကို ပိုမို ထက်သန်စွာ ပွားများတော်မူ၏။

ထိုတောကြီး၌ ခြင်္သေ့မင်းအုပ်ချုပ်တော်မူသည့် ကာလပတ်လုံး သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့သည် အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြရကုန်၏။ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ လုယက်ခြင်း မရှိကြ။ ခြင်္သေ့မင်းသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်နယ်မြေအတွင်း၌ မည်သည့်သားရဲမှ မငတ်မဘေး၊ မနာမဖျား၊ မအိုမမူးရစေရန် အထူးပင် ဂရုပြုတော်မူ၏။ မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် ခြင်္သေ့မင်းသည် နန်းတော်နှယ့်တူသော ကျောက်ဂူကြီးမှ ထွက်တော်မူ၍ မိမိ၏ နယ်မြေကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော်မူ၏။

တနေ့သ၌ ခြင်္သေ့မင်းသည် နယ်မြေကို လှည့်လည်စစ်ဆေးတော်မူရင်း “အရှေ့အရပ်ကလာသော တောင်ကျချောင်းကလေးတစ်ခု အနီး” ၌ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ မှီခိုနေရသော အမဲလိုက်သော မြေခွေးတစ်ကောင်ကို တွေ့တော်မူ၏။ ထိုမြေခွေးကား ဝမ်းပျဉ်း၊ အရိုးပေါ်အရေတင်၊ အမွေးအမှင်တို့သည်လည်း ကြောင်ကြောင်၊ မျက်လုံးတို့ကား ညှိုးငယ်လျက် အသက်မရှိသလောက် ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းမြေခွေးကား အမဲလိုက်ရန် အားမရှိတော့ဘဲ သေခါနီး ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်နေလေသည်။

ခြင်္သေ့မင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့သောအခါ မိမိ၏ နှလုံးသား၌ သနားကရုဏာဖြစ်တော်မူ၏။ “အမောင်မြေခွေး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေရသနည်း။ အဘယ့်ကြောင့် အမဲမလိုက်နိုင်သနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

ထိုအခါ မြေခွေးကား ခြင်္သေ့မင်း၏ အသံကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ရာ ကောင်းတော်မူပါပေ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရင်းနှင့် ရှေးတုန်းက အမဲလိုက်ရာ၌ ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မိ၍ ပေါင်တစ်ဖက်ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပါသည်၊ ထိုဒဏ်ရာကား မပျောက်ကင်းသည့်အပြင် ယခုအခါ ပိုမိုဆိုးရွားလာပါသည်၊ ထို့ကြောင့် အမဲလိုက်ရန် အားမရှိတော့ဘဲ အစာငတ်မွတ်၍ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပါတော့သည်” ဟု လျှောက်ထား၏။

ခြင်္သေ့မင်းသည် မြေခွေး၏ အဖြစ်ကို ကြားတော်မူပြီးလျှင် မိမိ၏ စိတ်၌ အလွန်ပင် သနားခြင်းဖြစ်တော်မူ၏။ “အမောင်မြေခွေး၊ စိုးရိမ်မနေနှင့်။ ငါသည် အသင့်အား ကူညီမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ခြင်္သေ့မင်းကား မိမိ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်၍ အကောင်းဆုံးသော အမဲသားကို ရှာဖွေတော်မူ၏။ အလွန်ပင် လတ်ဆတ်သော အမဲသားကို ယူဆောင်လာ၍ မြေခွေးအား ကျွေးတော်မူ၏။

ထိုအမဲသားကို စားပြီးနောက် မြေခွေးကား အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာ၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ မဟာကရုဏာတော်ရှင် ဖြစ်တော်မူပါသော အရှင်မင်းကြီးအား ကျွန်ုပ် အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရပါအံ့နည်း။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းပါ၏” ဟု လျှောက်ထား၏။

ခြင်္သေ့မင်းကား “အမောင်မြေခွေး၊ ငါကား အသင့်အား မည်သည့်ကျေးဇူးမှ မမျှော်ကိုး။ ငါ၏ တာဝန်ကား အသင့်အား ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အသင့်အား အမဲလိုက်ရန် အားမရှိတော့သည့်အတွက် ငါသည် အသင့်အား အစာကို တာဝန်ယူကျွေးမည်။ အသင့်အား “ကုသိုလ်ကောင်းမှု” ပြုသကဲ့သို့ မည်သည့်အကူအညီမှ မလိုချေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ခြင်္သေ့မင်းကား နေ့စဉ် အမဲလိုက်၍ ရသော အမဲသားကို မြေခွေးအား ကျွေးတော်မူ၏။ မြေခွေးကား အချိန်အတန်ကြာသော် အနာကျက်လာပြီး အားအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာ၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ် ယခုအခါ အားအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာပါပြီ။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာတော်နှင့် ကရုဏာတော်ကြောင့် အသက်ရှင်သန်ရပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ အနာကား အလွန်ပင် ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ။” ဟု လျှောက်ထား၏။

ခြင်္သေ့မင်းကား “အမောင်မြေခွေး၊ ငါကား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပါ၏။ အသင့်အား ကူညီရသည့်အတွက် ငါ၏ စိတ်၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ခံစားရ၏။ အသင့်အား ယခုအခါ အမဲလိုက်ရန် အားရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ယခင်ကဲ့သို့ ငါအား မမှီခိုတော့ဘဲ အသင့်ကိုယ်သင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ငါကား ပို၍ ဝမ်းမြောက်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထိုအခါ မြေခွေးကား “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာတော်နှင့် ကရုဏာတော်ကို မည်သည့်အခါမှ မမေ့ပါ” ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အထပ်ထပ် ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ထိုနောက် ခြင်္သေ့မင်းကား အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့အားလည်း အလားတူပင် ကူညီစောင်မတော်မူ၏။ သားအမိကွဲ၊ အဖမဲ့ဖြစ်သော သားငယ်သမီးငယ်များအား မွေးစားကျွေးမွေး၊ အမဲလိုက်ရန် အားမရှိတော့သော အဘိုးအဘွားများအား အစာကျွေးမွေး၊ ရောဂါရနေသော သားရဲများအား ဆေးကုသပေးခြင်း စသည်တို့ကို ပြုတော်မူ၏။ ခြင်္သေ့မင်း၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကား ဟိမဝန္တာအရပ်၌ ကျော်စော၏။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့သည် “သနားတတ်သော ခြင်္သေ့မင်း” ဟု ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြကုန်၏။

တနေ့သ၌ “အလွန်ပင် မိုးခေါင်သော ကာလ” တစ်ခု ရောက်လာ၏။ တောတွင်း၌ အစာရှားပါး၊ ရေရှားပါး ဖြစ်လာ၏။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့သည် အလွန်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကြ၏။ ခြင်္သေ့မင်းကား မိမိ၏ သားရဲများအား အစာရှားပါးမှုကြောင့် သေကြေပျက်စီးကုန်မည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်တော်မူ၏။ “ဤသို့ အစာရှားပါးသော ကာလ၌ ငါကား မည်သို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရအံ့နည်း” ဟု တွေးတောဆင်ခြင်တော်မူ၏။

ထိုအခါ ခြင်္သေ့မင်းကား မိမိ၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာကို အဖျက်မခံလို။ “အကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစားပေး၍ အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့အား အသက်ရှင်စေရပါမူ ကောင်းလေစွ” ဟု “အာစိ ဎ ဎ ဎ” ဟူသော မဟာကရုဏာစိတ်ကို ပွားများတော်မူ၏။

ထို့နောက် ခြင်္သေ့မင်းကား မိမိ၏ နန်းတော်နှယ့်တူသော ကျောက်ဂူကြီးမှ ထွက်တော်မူ၍ “ပဉ္စမဟာသမုဒ္ဒရာ” ၏ ကမ်းပါးတစ်ခုသို့ သွားတော်မူ၏။ ထိုအရပ်၌ “သဒ္ဓမ္မစရိယာ” ကို ပြုတော်မူ၏။ အလွန်ပင် အားကြီးသော အသံဖြင့် ဟစ်ကြော်တော်မူ၏။ “အို သတ္တဝါအပေါင်းတို့၊ ငါကား ဤအရပ်သို့ ရောက်လာပြီ။ ငါ၏ အလောင်းအလျာကို အားမနာ၊ ဝန်မလေးပဲ အသတ်ပြု၍ စားသောက်ကြကုန်။ ငါ၏ သေခြင်းကြောင့် အသင့်တို့ အသက်ရှင်သန်ကြကုန်အံ့” ဟု ကြေညာတော်မူ၏။

ထိုအခါ “နတ်မင်းကြီး” တစ်ပါးသည် ခြင်္သေ့မင်း၏ မဟာကရုဏာတော်ကို သိကြားတော်မူ၏။ “ဤသို့ အလွန်ပင် မြတ်သော ဂုဏ်ထူးကို ပွားများသော ခြင်္သေ့မင်းအား ငါသည် ကူညီရမည်” ဟု ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

နတ်မင်းကြီးသည် “သတ္တဝါအပေါင်း” တို့အား “သေခြင်း” မှ ကင်းလွတ်စေရန် “မဟာဘောဇဉ်” ကို ဖြစ်စေတော်မူ၏။ ထိုမဟာဘောဇဉ်ကား အလွန်ပင် အာဟာရပြည့်ဝသော အမဲသားဖြစ်၏။ ထိုမဟာဘောဇဉ်ကို “သတ္တဝါအပေါင်း” တို့အား ကျွေးမွေးတော်မူ၏။

ထိုသို့ မိုးခေါင်သော ကာလကြီး ကုန်လွန်သွားသောအခါ “နတ်မင်းကြီး” က “အို ခြင်္သေ့မင်း၊ အသင့်အား ငါသည် ကူညီရမည်။ အသင့်အား အသတ်မပြုရန် ငါသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်၏။ အသင့်၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာတော်ကြောင့် အခြားသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် အသက်ရှင်သန်ကြကုန်အံ့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထို့နောက် “နတ်မင်းကြီး” က “မိုး” ကို ရွာစေတော်မူ၏။ တောတွင်း၌ ရေများ ပြန်လည်ပြည့်လျှံလာ၏။ သစ်ပင်ပန်းမန်များလည်း ပြန်လည်စိမ်းလန်းလာ၏။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့သည် အစာရေစာ ပေါများစွာ ရရှိကြ၏။

ထိုအခါ ခြင်္သေ့မင်းကား အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ မိမိ၏ သားရဲအပေါင်းတို့အား အသက်ရှင်သန်စေနိုင်သည့်အတွက် အလွန်ပင် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။ “အကျွန်ုပ်၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာတော်ကြောင့် အခြားသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် အသက်ရှင်သန်ကြကုန်အံ့” ဟု ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

အနှစ်သာရ

“အကြင်သူသည် သနားတတ်၏၊ ကြင်နာတတ်၏၊ သူတစ်ပါး၏ ဒုက္ခကို မိမိ၏ ဒုက္ခကဲ့သို့ ခံစားတတ်၏။ ထိုသူကား အလွန်ပင် မြတ်သော သူဖြစ်သည်။ ထိုသူကား အခြားသူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှုပြု၏။ “အကျိုးမဲ့ အကျိုးကို မမျှော်ကိုး”။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာတရားကို ပွားများသောသူသည် အလွန်ပင် ကောင်းသော ဘဝကို ရရှိမည်။

ဖြည့်ကျင့်ခဲ့သော ပါရမီ

“မဟာကရုဏာ ပါရမီ”