မေခလ (Meghiya Jataka)

မေခလ (Meghiya Jataka)

ရှေးပဝေသဏ္ဍာန်ကာလက သာဝတ္ထိပြည်အနီး ဂင်္ဂါမြစ်အနီးမှာ လေယာဉ်ပျံတစ်စင်းပေါ်ကနေ လူတစ်ယောက် ပျံသန်းနေတယ်။ သူကတော့ မေခလ နတ်သားပဲ။ မေခလ နတ်သားဟာ ဘုရားအလောင်းတော် ဖြစ်တယ်။ သူဟာ နတ်ပြည်မှာ သူရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ပျံနဲ့ လေထဲမှာ မြောက်မြားစွာသော နတ်သေîne တွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့တယ်။ နတ်ပြည်ဟာ တကယ်ကို သာယာလှပတဲ့ နေရာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ မေခလ နတ်သားဟာ အောက်က မြေကြီးပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အဆင်းလှတဲ့ နန်းတော်တစ်ဆောင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒီနန်းတော်ဟာ စန္ဒကူးအမွှေးတိုင်တွေနဲ့ မွှေးကြိုင်နေပြီး လှပတဲ့ ပန်းတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတယ်။ မေခလ နတ်သားဟာ အဲဒီနန်းတော်ကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ဆင်းသက်ခဲ့တယ်။

နန်းတော်ထဲမှာတော့ အလွန်လှပဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူမရဲ့ နာမည်ကတော့ ပဘာဝတီ လို့ ခေါ်တယ်။ ပဘာဝတီဟာ နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေပြီး အလွန်ဝမ်းနည်းနေတယ်။ မေခလ နတ်သားက ပဘာဝတီကို မြင်တော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဟာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူဟာ ပဘာဝတီရဲ့ အလှအပကို စွဲလမ်းသွားတယ်။ သူဟာ ပဘာဝတီကို မေးလိုက်တယ်၊ “အလှပဆုံးမိန်းမ၊ ဘာကြောင့် ဝမ်းနည်းနေတာလဲ”

ပဘာဝတီက မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်၊ “အို နတ်သား၊ ကျွန်မဟာ အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အခုလည်း အိမ်မပြန်ရဲအောင် ကြောက်နေတယ်။ ကျွန်မခင်ပွန်းက အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်မလာသေးဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို စောင့်နေရတာ။”

မေခလ နတ်သားဟာ ပဘာဝတီရဲ့ စကားကို ကြားတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဟာ ပိုပြီး တုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူဟာ ပဘာဝတီကို အကာအကွယ်ပေးချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ မေခလ နတ်သား ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့မှာ အာဏာအများကြီး ရှိတယ်။ သူဟာ ပဘာဝတီကို အတင်းအကျပ် ဖက်နမ်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပဘာဝတီဟာ သူ့ကို ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။

“အို နတ်သား၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်မကို မထိပါနဲ့။ ကျွန်မဟာ သစ္စာရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မခင်ပွန်းကိုပဲ ချစ်တယ်။”

မေခလ နတ်သားဟာ ပဘာဝတီရဲ့ စကားကို ကြားတော့ သူ့ရဲ့ ရမ္မက်စိတ်တွေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အမှားကို နားလည်သွားတယ်။ သူဟာ ပဘာဝတီရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို လေးစားတယ်။ သူဟာ ပဘာဝတီကို တောင်းပန်ပြီးတော့ နတ်ပြည်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။

နတ်ပြည်ကို ရောက်တဲ့အခါ မေခလ နတ်သားဟာ နတ်မင်းကြီးကို သူ့ရဲ့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို လျှောက်ထားတယ်။ နတ်မင်းကြီးက မေခလ နတ်သားကို ဆုံးမတယ်။ “မေခလ၊ မင်းဟာ နတ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ မင်းမှာ တန်ခိုးအာဏာ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းဟာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် မင်းဟာ အရှက်ရလိမ့်မယ်။ သစ္စာတရားဟာ အလွန်အရေးကြီးတယ်။ မင်းဟာ ပဘာဝတီရဲ့ သစ္စာတရားကို လေးစားရမယ်။”

မေခလ နတ်သားဟာ နတ်မင်းကြီးရဲ့ ဆုံးမစကားကို နားထောင်ပြီးတော့ နောင်တရတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တယ်။ နောက်တစ်ခါ သူဟာ ပဘာဝတီရဲ့ အိမ်ကို သွားပြီးတော့ သူ့ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောတယ်။ သူဟာ ပဘာဝတီကို လက်ဆောင်တွေ ပေးပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မေတ္တာစိတ်ကို ဖော်ပြတယ်။ ပဘာဝတီဟာ မေခလ နတ်သားရဲ့ ရိုးသားမှုကို မြင်ပြီးတော့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မေခလ နတ်သားဟာ ပဘာဝတီနဲ့ သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်းကို နတ်ပြည်ကို ခေါ်ဆောင်သွားတယ်။ သူဟာ သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ဖို့ ကူညီပေးတယ်။ မေခလ နတ်သားဟာ သူရဲ့ အမှားကနေ သင်ခန်းစာယူပြီးတော့ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို အမှားမျိုး မလုပ်တော့ဘူး။ သူဟာ သူရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီးတော့ သစ္စာတရားကို လေးစားတယ်။