ဥဒေါင်းမင်း၏ ဥဒေါင်းမင်းကျင့်ဝတ်

ဥဒေါင်းမင်း၏ ဥဒေါင်းမင်းကျင့်ဝတ်

ရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောကြီးအတွင်း၌ အလွန်လှပသော ဥဒေါင်းမင်းတစ်ပါး သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ ထိုဥဒေါင်းမင်းကား အဆင်းတင့်တယ်ရုံသာမက ကရုဏာစိတ်၊ မေတ္တာစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမွေးအတောင်များသည် ရောင်စုံတို့ဖြင့် လင်းလက်နေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ ဥဒေါင်းမင်း၏ အသံသည်လည်း သာယာနာပျော်ဖွယ်ဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သတ္တဝါအပေါင်းတို့ စိတ်ငြိမ်းအေးစေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ဥဒေါင်းမင်းသည် တောအုပ်အတွင်း လှည့်လည်ကျက်စားနေစဉ် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ထိုကျားကား အလွန်အားနည်းနေပြီး အစာမငတ်၍ သေခါနီးအခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်။ ဥဒေါင်းမင်း ကိုယ်တော်၏ ရင်ထဲတွင် သနားကရုဏာစိတ်များ ပန်းပွင့်သကဲ့သို့ ထကြွလာသည်။ အခြားသော သတ္တဝါများ ဤကျား၏ သားကောင်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်တော်မူသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အမွေးအတောင်များကို ဖြန့်ချီကာ ကျားအား အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူ၏။

“အရှင့်ကျား မစိုးရိမ်လင့်။ အကျွန်ုပ် ဥဒေါင်းမင်းသည် အရှင့်အား အစာအလှူ ပြုပါမည်။ အကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့သည် အရှင့်ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအား ဖြေဖျောက်နိုင်ပါလိမ့်မည်။”

ထိုအခါ ကျားက မျက်လုံးများအား ဝင့်ကြည့်လျက် ပြော၏။ “အရှင့်ဥဒေါင်းမင်း၊ ကိုယ်တော်သည် မည်သို့ အလှူပြုနိုင်ပါမည်နည်း။ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဆာလောင်လှသဖြင့် အသက်ရှင်ရေးအတွက် အမဲလိုက်ရန်ပင် မစွမ်းနိုင်တော့ချေ။”

ဥဒေါင်းမင်းသည် ပြုံးတော်မူလျက် ကိုယ်တော်၏ နူးညံ့သော အမွေးအတောင်တို့ကို ကိုက်ခဲ၍ ကျားအား ကျွေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ အသား၊ သွေးတို့ကိုပင် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်သီးဖြင့် ခြစ်ထုတ်၍ ကျားအား မတွန့်မဆုတ် ပေးလှူတော်မူ၏။ ကျားသည် ဥဒေါင်းမင်း၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာကို အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက် အစာကို စားသုံး၏။ ဥဒေါင်းမင်း၏ ကိုယ်တော်မှ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်တွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ကျေနပ်ခြင်းတို့သာ ရှိတော်မူသည်။

ကျားသည် အစာကို စားသုံးပြီးနောက် အားအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာ၏။ ထိုအခါ ကျားက ဥဒေါင်းမင်းအား ရှိခိုးလျက် ပြော၏။ “အရှင့်ဥဒေါင်းမင်း၊ အကျွန်ုပ် အသက်ကို ကယ်တင်တော်မူသည့်အတွက် အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါမည်။”

ဥဒေါင်းမင်းသည် ကျားအား ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။ “အရှင့်ကျား၊ မနက်ဖြန်မှစ၍ အရှင့်သည် အသားစား သတ္တဝါတို့အား မသတ်တော့ဘဲ သစ်သီးဝလံများဖြင့် အစာကို ဖြေဖျောက်တော်မူပါ။ ဤသို့ပြုမူပါက အရှင့်အကျင့်ကောင်းကို မြင်တွေ့ကြသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့ ကိုယ်တော်အား ချစ်ခင်လေးစားကြပါလိမ့်မည်။”

ကျားသည် ဥဒေါင်းမင်း၏ အဆုံးအမကို ခံယူလိုက်နာ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ ကျားသည် အသားစားခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ သစ်သီးဝလံများကိုသာ စားသုံးတော့သည်။ ဥဒေါင်းမင်း၏ ကရုဏာ၊ မေတ္တာတရားကြောင့် တောအုပ်ကြီးအတွင်း ငြိမ်းချမ်းရေး ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ကြတော့သည်။

ဤဇာတ်တော်မှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံ၍ သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ခြင်းသည် အလွန်မွန်မြတ်သော အလှူဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိရသည်။ ဥဒေါင်းမင်း၏ ကရုဏာ၊ မေတ္တာတရားသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် အလင်းရောင်ကြီးပမာ ဖြစ်ခဲ့သည်။