သမုဒ္ဒဝါနိဇဇာတ်

သမုဒ္ဒဝါနိဇဇာတ်

အထူးအစီအစဉ် ခေတ်ဟောင်းက နွေဦးပေါက် တောနက်ကြီး၏ အလယ် နွေဦး၏ အလှ အထူးအစီအစဉ်

အထူးအစီအစဉ် ခေတ်ဟောင်းက နွေဦးပေါက် တောနက်ကြီး၏ အလယ် နွေဦး၏ အလှ အထူးအစီအစဉ်

တခေတ်က၊ သမုဒ္ဒရာ၏ အနီးကပ်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ ပေါများသော ကမ်းခြေမြို့တစ်မြို့တွင်၊ ပဒေသရာဇ်မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ ထိုမင်း၏ ပြည်တော်တွင်၊ မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ ပင်လယ်ပြင်မှ ထွက်လာသော အဖိုးတန်ကျောက်သလင်း၊ ပယင်း၊ ပတ္တမြား စသော ရတနာမျိုးစုံတို့ကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသော ကုန်သည်ကြီးများစွာ ရှိကြ၏။ ထိုကုန်သည်တို့တွင်၊ အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး ရှိ၏။ သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသည် မြို့တွင်းသာမက၊ ထိုမြို့၏ အနောက်ဖက်ရှိ သမုဒ္ဒရာအတွင်းရှိ ကျွန်းပေါင်းများစွာသို့ပင် ပြန့်နှံ့လျက် ရှိ၏။ သူ၏ သင်္ဘောအုပ်ကြီးသည် အမြဲတမ်း ပင်လယ်ပြင်တွင် ကုန်သွယ်လျက် ရှိ၏။

“အရှင်မင်းကြီး… ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ ရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်းသည် အလွန်အောင်မြင်လျက် ရှိပါသည်။ သမုဒ္ဒရာမှ ရရှိသော ရတနာတို့ကို အခြားမြို့ပြများသို့ တင်ပို့ရောင်းချရာမှ ကျွန်ုပ်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် တနေ့ထက်တနေ့ တိုးပွားလျက် ရှိပါသည်။” “ကောင်းလှချည်လား၊ အမတ်ကြီး။ ဤသို့သော ကုန်သည်ကောင်းတို့ကြောင့် ငါ၏ ပြည်တော်သည် စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိ၏။”

သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကြောင့် မာန်တက်လျက်၊ အခြားသူတို့ကို မခန့်မညားတော့။ သူ၏ စိတ်တွင်၊ မိမိသည် အဘယ်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရ၊ အဘယ်သူ့ကိုမျှ အားမကိုးရဟု ထင်လျက်၊ မိမိ၏ ကံကိုသာ အားကိုး၏။ သို့သော်၊ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့က သူ၏ မာန်တက်မှုကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏ ကံကို စမ်းသပ်ရန် ကြံရွယ်ကြ၏။

“ဟော… မြင်ကြသလား။ ဤသူဌေးသည် မိမိကိုယ်ကို သာ အားကိုး၏။ မိမိ၏ စည်းစိမ်ကို သာ တပ်မက်၏။ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့ကို မေ့လျော့၏။ သူ့ကို ဒဏ်ခတ်ရန် အချိန်တန်ပြီ။” “မှန်ပါသည်၊ အရှင်။ သူ့ကို နည်းနည်း ဆုံးမသင့်ပါ၏။”

ထိုအချိန်တွင်၊ သူဌေးကြီးသည် သူ၏ သင်္ဘောအုပ်ကြီးကို ပြင်ဆင်လျက်၊ သမုဒ္ဒရာအတွင်းရှိ ဝေးကွာသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ သွားရောက်၍ ကုန်သွယ်ရန် ပြင်ဆင်၏။ ထိုကျွန်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်မျက်ရတနာများ ထွက်ရှိရာ ကျွန်းဖြစ်၏။ သူသည် မိမိ၏ သင်္ဘောခ passport ကို မယူဘဲ၊ လေယာဉ်ကွင်းသို့ မသွားဘဲ၊ မိမိ၏ သင်္ဘောအုပ်ကို အားကိုးလျက်၊ ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာ၏။

“ဟေ… ငါ့ကို မည်သူ တားနိုင်အံ့နည်း။ ငါ့သင်္ဘောအုပ်သည် မည်သည့် မုန်တိုင်းကိုမျှ မကြောက်။ ငါ့ ရေကြောင်း navigators များသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်၏။” “အရှင် သူဌေးကြီး… သမုဒ္ဒရာသည် အလွန် ကျယ်ပြန့်၏။ အကြံအစည် အမြဲ ပြင်ဆင်ထားသင့်ပါသည်။” “အ! မင်းတို့ စကားကို နားထောင်မည်ဆိုလျှင် ငါ မည်သည့်အခါမှ ချမ်းသာမည် မဟုတ်။ သွားကြကုန်အံ့!”

သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ပင်လယ်ပြင်သို့ ခရီးထွက်၏။ လေသည် အလွန်ကောင်း၏။ လှိုင်းများသည် အလွန် ငြိမ်သက်၏။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သီချင်းဆိုလျက်၊ အဖျော်ယမကာ သောက်လျက် ခရီးနှင်၏။ သို့သော်၊ ထိုအချိန်တွင်၊ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့သည် မိမိတို့၏ ကစားနည်းကို စတင်ကြ၏။

“ဟေ… ဟေ… ကြည့်ကြကုန်အံ့။ လေသည် တဖြည်းဖြည်း တိုက်ခတ်လာပြီ။” “မုန်တိုင်း မကြာမီ ရောက်လာတော့မည်။” “အရှင် သူဌေးကြီး… လေသည် ပြောင်းလဲနေပါပြီ။ မုန်တိုင်း ရောက်လာတော့မည်။ သင်္ဘောကို ပြန်လှည့်သင့်ပါ၏။” “အ! မင်းတို့ စကားကို နားထောင်မည်ဆိုလျှင် ငါ မည်သည့်အခါမှ ချမ်းသာမည် မဟုတ်။ မုန်တိုင်းကို မကြောက်။ ငါ့ သင်္ဘောအုပ်သည် မည်သည့် မုန်တိုင်းကိုမျှ မကြောက်။”

မကြာမီ၊ မဟာ မုန်တိုင်းကြီးသည် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ လေသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်၏။ လှိုင်းများသည် မိုးထိအောင် မြင့်တက်လာ၏။ သင်္ဘောအုပ်ကြီးသည် လှုပ်ခါလျက်၊ ကွဲအက်လျက် ရှိ၏။ သင်္ဘောသားများစွာတို့သည် သေဆုံးကုန်၏။ သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော်၊ သူ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသည် အဘယ်သို့မျှ အသုံးမကျ။ သူ၏ ရတနာများကား လှိုင်းများတွင် ပျောက်ကွယ်ကုန်၏။

“အို… ငါ့ ရတနာများ… ငါ့ စည်းစိမ်များ… အ! ငါ့ အသက်… ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား… အ! သနားပါအုံး…” “အရှင် သူဌေးကြီး… ကျွန်ုပ်တို့လည်း အသက်မရှင်နိုင်တော့ပါ။ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့၏ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရပါပြီ။”

သူဌေးကြီးသည် အလွန် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့်၊ ရေထဲတွင် ကူးခတ်လျက်၊ မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစား၏။ သူသည် မည်သည့် အရာကိုမျှ မကိုင်၊ မဆွဲ၊ မစွဲလမ်းတော့။ သူ၏ စိတ်တွင်၊ အသက်ရှင်ရန် သာ အရေးကြီးဆုံးဟု ထင်၏။ သူသည် နာရီပေါင်းများစွာ ကူးခတ်ပြီးနောက်၊ ဝေးကွာသော ကျွန်းတစ်ကျွန်း၏ ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိ၏။

ထိုကျွန်းတွင်၊ သူသည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် အိပ်ပျော်၏။ နိုးလာသောအခါ၊ သူသည် မည်သည့် အရာမှ မရှိ။ မိမိ၏ အဝတ်အစားပင် မရှိ။ သူသည် အလွန် ငတ်မွတ်ဆာလောင်လျက် ရှိ၏။ သူသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝကို ပြန်လည် သတိရသောအခါ၊ မိမိ၏ မာန်တက်မှု၊ မာန၊ အတ္တတို့ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရကြောင်းကို နားလည်၏။

“အို… ငါ၏ အတ္တ… ငါ၏ မာန်… ယနေ့ ငါ့ကို ဤသို့ ဒုက္ခရောက်စေပြီ။ ငါသည် ပစ္စည်းဥစ္စာကို အားကိုးလျက်၊ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့ကို မေ့လျော့ခဲ့၏။”

သူသည် ထိုကျွန်းတွင် အသက်ရှင်ရန် ကြိုးစား၏။ သူသည် သစ်သီးများကို စား၏။ ရေကို သောက်၏။ တစ်နေ့တွင်၊ သူသည် အခြား သင်္ဘောတစ်စင်းကို မြင်၏။ ထိုသင်္ဘောသည် ထိုမြို့သို့ ပြန်လာနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် လက်ခါလျက် အော်ဟစ်၏။

“အို… ကယ်ကြပါအုံး… ကယ်ကြပါအုံး… ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါအုံး…”

ထိုသင်္ဘောပေါ်မှ ကုန်သည်တစ်ဦးသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ၊ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်း၍ သူ့ကို ကယ်တင်၏။

“အသင် မည်သူနည်း… အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အခြေအနေမျိုးတွင် နေရသနည်း…” “အကျွန်ုပ်ကား… ယခင်က မြို့တော်မှ သူဌေးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပါ၏။ မာန်တက်မှုကြောင့် ဤသို့ ဒုက္ခရောက်ရပါ၏။” “ကဲ… လာအုံး… ငါတို့နှင့် လိုက်ခဲ့… ငါတို့လည်း ကုန်သည်များ ဖြစ်၏။ ငါတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီရမည်။”

ထိုကုန်သည်သည် သူဌေးကြီးကို မိမိ၏ မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝကို ပြန်လည် သတိရသောအခါ၊ မည်သည့် ပစ္စည်းဥစ္စာကိုမျှ မတပ်မက်တော့။ သူသည် အခြားသူတို့ကို ကူညီတတ်၏။ သူသည် မာန်ကို စွန့်လွှတ်၏။ သူသည် စေတနာဖြင့် ပြုမူ၏။

“အရှင် ကုန်သည်ကြီး… အကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်သည် ယခင်က မာန်မာန ထောင်လွှားသူ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ယခုမူကား၊ အသက်ရှင်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီး၊ အခြားသူတို့ကို ကူညီတတ်သူ ဖြစ်လာပါပြီ။” “ကောင်းလှချည်လား၊ အမတ်ကြီး။ သင်၏ အတိတ်ဘဝမှ သင်ခန်းစာ ယူတတ်ခြင်းသည် အလွန် ကောင်းမွန်၏။”

သူဌေးကြီးသည် ထိုကုန်သည်နှင့် အတူ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းကို ပြန်လည် တည်ထောင်၏။ သို့သော်၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်၊ သူသည် မာန်မာန မရှိတော့။ သူသည် အခြားသူတို့ကို ကူညီ၏။ သူသည် နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့ကို အမြဲ သတိရ၏။ သူ၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းသည် အောင်မြင်၏။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အသက်ရှင်၏။

“အကျွန်ုပ်ကား ယခင်က သူဌေးကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ယခုမူကား၊ အခြားသူတို့ကို ကူညီတတ်သူ ဖြစ်လာပါပြီ။ ဘဝ၏ အနှစ်သာရကို နားလည်တတ်သူ ဖြစ်လာပါပြီ။”

နိဂုံး

မာန်မာန၊ အတ္တတို့သည် ဘဝ၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်း၏။ ပစ္စည်းဥစ္စာကို အားကိုးခြင်းသည် မမြဲမြံ။ စေတနာဖြင့် ပြုမူခြင်း၊ အခြားသူတို့ကို ကူညီခြင်းတို့သည်သာ ဘဝ၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်၏။

ဘုရားအလောင်းတော် ကျင့်တော်မူခဲ့သော ပါရမီတော်များ

ဤဘဝတွင် ဘုရားလောင်းသည် ခန္တီပါရမီ၊ ဝီရိယပါရမီ၊ သစ္စာပါရမီ၊ ဥပဒေက္ခာပါရမီ တို့ကို ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့ပါသည်။