မဟာပဒုမမင်းနှင့် ဥဒေါင်း

မဟာပဒုမမင်းနှင့် ဥဒေါင်း

ဒေဝဒဟနဂိုရ်ပြည်၏ ရွှေနန်းတော်ကြီးတွင် မဟာပဒုမမင်းတရားကြီးသည် နန်းစံတော်မူလျက် ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး တရားမျှတမှုအပေါ်တွင် အလေးထားတော်မူသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ကောင်းစားရေးကို အမြဲမပြတ် ဆောင်ရွက်တော်မူသဖြင့် ပြည်သူအများက ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသည်။ နန်းတော်၏ လှပတင့်တယ်ပုံကား မည်သည့် နန်းတော်နှင့်မျှ မတူ။ ရွှေအဆင်း၊ ပတ္တမြားအဆင်း၊ စိန်ရွှေများဖြင့် အလှဆင်ထားသော နန်းတော်ကြီးသည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပလျက် ရှိသည်။ နန်းတော်အနီးတွင်ကား ပဒုမ္မာကြာတို့ ပေါက်ရောက်ရာ အလွန်လှပသော ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိသည်။ ထိုရေကန်ကြီး၏ ရေများကား ကြည်လင်နေပြီး ကြာပွင့်တို့၏ မွှေးရနံ့က လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လျက် ရှိသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင် မင်းကြီးသည် နန်းတော်အနီးရှိ ဥယျာဉ်တော်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ဥယျာဉ်တော်ကား အလွန်စိမ်းလန်းစိုပြေလျက် ရှိသည်။ ပန်းပေါင်းစုံ၊ သစ်ပင်ပေါင်းစုံတို့သည် အလှပဆုံးသော အဆင်းကို ဖော်ပြလျက် ရှိသည်။ ငှက်တို့၏ မွှေးပျောင်းသော အသံတို့က နားသို့ အလွမ်းသင့်စေသည်။ မင်းကြီးသည် လေညှင်းခံရင်း စိတ်အေးချမ်းသာယာစွာ လျှောက်လှမ်းတော်မူသည်။ ထိုစဉ်တွင်ပင် အဝေးမှ အလွန်လှပသော ငှက်တစ်ကောင်ကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုငှက်ကား ဥဒေါင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ဥဒေါင်းသည် အလွန်လှပသော အဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံသည်။ အမွေးအတောင်တို့သည် ပတ္တမြား၊ စိန်၊ နီလာတို့ကဲ့သို့ တောက်ပလျက် ရှိသည်။ ဥဒေါင်း၏ အသံကား မည်သည့် ဂီတနှင့်မျှ မတူ။ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုဥဒေါင်းကို မြင်တော်မူသည်နှင့် တပြိုင်နက် အလွန်နှစ်သက်တော်မူသည်။ ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီးကို မြင်သော်လည်း မကြောက်။ လွတ်လပ်စွာ ရေကန်ဘေးတွင် ကျက်စားလျက် ရှိသည်။

မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းအနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်တော်မူသည်။ ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီးကို မကြောက်သော်လည်း အနည်းငယ် ဂရုပြုသည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ ဥဒေါင်း၏ လှပပုံကို ထပ်မံ၍ ချီးမွမ်းတော်မူသည်။

"အချင်း... ဥဒေါင်းငယ်... သင်ကား အလွန်လှပ၏။ မည်သူမျှ မတုနိုင်သော အဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ငါ၏ ပြည်တွင် ဤသို့ လှပသော ငှက်ကို မမြင်ဖူး။"

ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီး၏ စကားကို နားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို မော့၍ ကြည့်သည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းကို ဖမ်းဆီး၍ မိမိ၏ နန်းတော်တွင် ထားလိုတော်မူသည်။ သို့သော် ဥဒေါင်းသည် လွတ်လပ်စွာ ကျက်စားရမှ ပျော်မည်ကို သိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဥဒေါင်းကို အတင်းအကျပ် မပြုတော်မူ။

ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီး၏ မေတ္တာကို နားလည်ဟန်ဖြင့် မင်းကြီးအနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ကပ်လာသည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်း၏ အတောင်ကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်တော်မူသည်။ ဥဒေါင်း၏ အတောင်တို့ကား ပိုးထည်ကဲ့သို့ နူးညံ့သည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းကို ပွေ့ဖက်တော်မူသည်။

ထိုနေ့မှ စ၍ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးလာသည်။ ဥဒေါင်းသည် နန်းတော်သို့ မကြာခဏ လာရောက်သည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းကို အစာကျွေးတော်မူသည်။ ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီး၏ လက်ထဲမှပင် အစာကို စားသောက်သည်။ ဥဒေါင်း၏ အသံကား နန်းတော်ကြီးကို ပို၍ သာယာအေးမြစေသည်။

သို့သော် ကာလကြာသော် ဥဒေါင်းသည် နန်းတော်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျလာသည်။ အပြင်လောက၏ လွတ်လပ်မှုကို လွမ်းဆွတ်လာသည်။ ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီးကို ချစ်သည်။ သို့သော် မိမိ၏ မွေးရာပါ ဘဝကို လွမ်းဆွတ်လာသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီးထံမှ ခွင့်တောင်းသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်သည် အရှင်မင်းကြီးကို အလွန်ချစ်ပါသည်။ နန်းတော်တွင် နေရသည်မှာလည်း အလွန်ကောင်းပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် တောနတ်ဘုံမှ လာခဲ့သော ငှက် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းရမှ ပျော်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် တောထဲသို့ ပြန်သွားလိုပါသည်။"

မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်း၏ စကားကို ကြားတော်မူ၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းကို မဆုံးရှုံးလို။ သို့သော် ဥဒေါင်း၏ ဆန္ဒကို လေးစားတော်မူသည်။

"အချင်း... ဥဒေါင်းငယ်... သင်သည် တောထဲသို့ သွားလိုသည်ကို ငါ နားလည်ပါသည်။ သွားပါ... သို့သော် သင်သည် အခါအားလျော်စွာ ငါ့ကို လာရောက် မြင်ပါဦး။ ငါသည် သင့်ကို အမြဲ သတိရနေမည်။"

ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်ကို နာခံ၍ အတောင်ခတ်၍ ပျံသန်းသွားသည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်း မမြင်ရတော့သည်အထိ ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ မင်းကြီး၏ နှလုံးသားကား ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဥဒေါင်းသည် တောထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းသည်။ အစားအစာကို ရှာဖွေသည်။ သို့သော် နန်းတော်ကြီးကိုလည်း သတိရသည်။ မင်းကြီးကိုလည်း သတိရသည်။

ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီးထံသို့ အခါအားလျော်စွာ လာရောက်သည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်းကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ဥဒေါင်းသည် မင်းကြီးကို မိမိတွေ့ကြုံခဲ့ရသော အကြောင်းအရာများကို ပြောပြသည်။ မင်းကြီးသည် ဥဒေါင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်တွင် အခက်အခဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နန်းတော်အနီးရှိ တောအုပ်ကြီးထဲတွင် ဒ ရ