မုသိလ ဇာတ်တော်

မုသိလ ဇာတ်တော်

ရှေးအခါက သာဝတ္ထိမြို့တွင် မုသိလ အမည်ရှိသော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ရှိ၏။ သူသည် အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး၊ စီးပွားရေးကို အလွန်တော်၏။ သို့သော် မုသိလသည် အလွန်ပင် မာနကြီးပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို အလွန်ထင်၏။ သူသည် သူတစ်ပါးကို မခန့်လေးစားပြုတတ်ပြီး၊ သူ၏ စကားကို မည်သူမျှ မလွန်ဆန်ရဲကြ။ မုသိလ၏ ဤသို့သော အကျင့်စရိုက်ကြောင့် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများလည်း နည်းပါးလှ၏။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ မဏ္ဍနာသည်ကား အလွန်ကျိုးနွံသိမ်မွေ့ပြီး၊ မုသိလ၏ မာနထောင်လွှားမှုကို အမြဲတမ်း စိတ်မချမ်းသာဖြစ်ရ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မုသိလသည် မိမိ၏ စီးပွားရေးကိစ္စဖြင့် အဝေးဒေသသို့ ခရီးထွက်ရလေ၏။ လမ်းခရီးတွင် သူသည် မိုးရွာခြင်းကြောင့် ခိုအောင်းရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရ၏။ သူသည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ခိုအောင်းနေစဉ်၊ အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေသော လယ်သမားတစ်ဦးကို တွေ့ရ၏။ ထိုလယ်သမားသည် မိုးရေထဲတွင် ရေနစ်မြှုပ်နေသော မိမိ၏ ကောက်ပဲသီးနှံများကို ကယ်ဆယ်ရန် ကြိုးစားနေ၏။ မုသိလသည် ထိုလယ်သမားကို မြင်သော်လည်း၊ မိမိ၏ အဝတ်အစားများ စိုရွှဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကူညီရန် မကြိုးစားခဲ့။

“အချင်းလယ်သမား၊ သင့်အဖြစ်ကား အလွန်ဆင်းရဲလှ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်အစားများ စိုရွှဲပါက ကုန်သည်အဖြစ် အလွန်ခက်ခဲမည်။” ဟု မုသိလက ဆို၏။ လယ်သမားသည် မုသိလ၏ စကားကို ကြားရသော် မျက်ရည်ကျလျက် ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ “အရှင်ကုန်သည်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ခက်ခဲနေပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ သီးနှံများကား ကျွန်ုပ်၏ တစ်နှစ်စာလုံး၏ အသက်ပင် ဖြစ်၏။”

မုသိလသည် လယ်သမား၏ အဖြစ်ကို ကြားရသော်လည်း မိမိ၏ မာနကြောင့် လျစ်လျူရှုခဲ့၏။ မိုးတိတ်သောအခါ မုသိလသည် မိမိ၏ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာလေ၏။ ခရီးတစ်ထောက်တွင် သူသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိ၏။ ထိုမြို့တွင် မင်းကြီးသည် မဟာပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပလျက် ရှိ၏။ မုသိလသည် မင်းကြီး၏ ပွဲတော်ကို ကြည့်ရှုရန် သွား၏။ ထိုပွဲတော်တွင် မုသိလသည် အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေသော လယ်သမားတစ်ဦးကို တွေ့ရ၏။ ထိုလယ်သမားသည် ပွဲတော်ကို ကြည့်ရှုရန်ပင် မတတ်နိုင်ဘဲ၊ လမ်းဘေးတွင် ထိုင်၍ ငိုနေ၏။

မုသိလသည် ထိုလယ်သမားကို မြင်သော်လည်း၊ မည်သို့မှ မပြောဘဲ ရှောင်ကွင်းကာ သွားလေ၏။ သူသည် အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားသဖြင့်၊ မိမိထက်နိမ့်ကျသူများနှင့် မဆက်ဆံလို။ ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး၏ အမတ်တစ်ဦးသည် မုသိလကို မြင်၍ မေး၏။ “အချင်းကုန်သည်ကြီး၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ထိုသူကို မကူညီဘဲ ရှောင်ကွင်းသွားသနည်း။” မုသိလက ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ “အမတ်မင်း၊ ကျွန်ုပ်ကား ထိုသူကို မသိ။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ချမ်းသာသူဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်ကား မည်သူ့ကိုမျှ မဆက်ဆံလို။”

အမတ်မင်းသည် မုသိလ၏ မာနကြီးသော စကားကို ကြားရသော် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်လေ၏။ သူသည် မင်းကြီးထံ သွားရောက်၍ မုသိလ၏ အပြုအမူကို လျှောက်တင်လေ၏။ မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသော် မုသိလကို ခေါ်ယူ၍ ဆုံးမလေ၏။ “အချင်းကုန်သည်ကြီး၊ သင်ကား အလွန်ပင် ချမ်းသာသော်လည်း၊ သင့်၏ နှလုံးသားကား အလွန် ဆင်းရဲလှ၏။ သင်ကား မိမိ၏ မာနကြောင့် လူသားချင်း မေတ္တာကို မထားတတ်။”

မင်းကြီးသည် မုသိလကို မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူ၍ ဆင်းရဲသားများ၏ ဘဝကို ပြသလေ၏။ မုသိလသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်လေ၏။ သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ မင်းကြီးအား တောင်းပန်လေ၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား မှားပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကား မိမိ၏ မာနကြောင့် အလွန်ပင် အမှားပြုခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်ကား ယခုမှစ၍ မိမိ၏ မာနကို စွန့်လွှတ်မည်။”

မင်းကြီးသည် မုသိလကို ခွင့်လွှတ်၍၊ သူအား အလှူအတန်း ပြုလုပ်ရန်၊ ဆင်းရဲသားများကို ကူညီရန် မှာကြားလေ၏။ မုသိလသည် နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို အသုံးချ၍ ဆင်းရဲသားများကို ကူညီလေ၏။ သူသည် ထိုလယ်သမားကိုလည်း ရှာဖွေ၍ အများအပြား ကူညီပေးလေ၏။ မုသိလသည် မာနကို စွန့်လွှတ်ကာ သနားကရုဏာစိတ်ကို ပွားများခဲ့၏။ သူ၏ အကျင့်စရိုက် ပြောင်းလဲလာသဖြင့် သူ၏ စီးပွားရေးလည်း ပိုမိုတိုးတက်လာ၏။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ မဏ္ဍနာလည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရ၏။