သီဟရာဇာ ဇာတ်တော် (The Lion King Story)

သီဟရာဇာ ဇာတ်တော် (The Lion King Story)

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီမြို့တွင် သီဟရာဇာ မင်းကြီး အုပ်စိုးစံပျော်နေ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်တရားမျှတပြီး ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ကျန်းမာပျော်ရွှင်မှုကို အလေးထား၏။ နေ့စဉ် မင်းခမ်းမင်းနားဖြင့် နန်းတော်တွင် စံနေတော်မူပြီး၊ ပြည်သူတို့၏ တိုင်ကြားချက်များကိုလည်း နာယူပေး၏။ သို့သော် မင်းကြီး၏ နှလုံးသားတွင် အမြဲတမ်း တစ်ခုခု လိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ထိုအရာမှာ ဘုန်းတော်နှင့် ညီမျှသည့် မယားကောင်းတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။ နေ့စဉ် မိုးလင်းကတည်းက မင်းကြီးသည် ထီးနန်းအမွေဆက်ခံမည့် သားတော်တစ်ပါးကို မွေးဖွားပေးနိုင်မည့် မိဖုရားကောင်းကို ရှာဖွေရန် အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်လေ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် အမဲလိုက်ထွက်ရင်းနှင့် တောနက်ကြီးတစ်ခုထဲ ရောက်ရှိခဲ့၏။ နေရောင်ခြည်ပင် ကောင်းစွာ မပေါက်ရောက်နိုင်သော ထိုတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်တွင် အလွန်တင့်တယ်သော ရေကန်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိရ၏။ ထိုရေကန်ကြီး၏ အနီးတွင် ရွှေရောင်အမွေးများဖြင့် လင်းလက်နေသော သမင်မတစ်ကောင်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုသမင်မသည် မည်သူမျှ မမြင်ဖူးသော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ မင်းကြီးသည် ထိုသမင်မကို မြင်သည်နှင့် သဘောကျလျက် မိမိ၏ စစ်သည်တော်များအား အမိန့်ပေး၍ ဖမ်းဆီးခိုင်း၏။ သို့သော် အလွန်ထူးခြားသော သမင်မသည် မည်သူ့ကိုမျှ မဖမ်းဆီးနိုင်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ မင်းကြီးသည် စိတ်မချမ်းသာဘဲ နန်းတော်သို့ ပြန်ခဲ့၏။

ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးသည် အိပ်ရေးပျက်အိပ်ရေးပျက် ဖြစ်လာ၏။ အမြဲတမ်း ထိုသမင်မကို သတိရနေ၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းကြီးသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားနေသော ထိုသမင်မကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖမ်းဆီးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ မင်းကြီးသည် မင်းအရာကို မိမိ၏ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်များအား အပ်နှင်းပြီးလျှင် သမင်မကို လိုက်ရှာရန် တောထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားလေ၏။ မင်းကြီးသည် ရက်ပေါင်းများစွာ တောထဲတွင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ထိုသမင်မကို မတွေ့ရ။ မင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် နွမ်းလျလာ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသဖြင့် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် အနားယူနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ထိုသမင်မသည် မင်းကြီးရှေ့သို့ ထွက်လာ၏။ မင်းကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ထိုသမင်မကို မေး၏။ “အချင်းသမင်မ၊ သင်ကား အလွန်တင့်တယ်လှ၏။ သင်ကား မည်သူနည်း။” သမင်မက ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား သမင်မပင်ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကား အလွန်တင့်တယ်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏ သဘောကား အလွန်ဆိုးရွား၏။ အကျွန်ုပ်ကား မည်သူ့ကိုမျှ မနှစ်သက်ပေ။” မင်းကြီးသည် သမင်မ၏ စကားကို မယုံကြည်ဘဲ၊ “အချင်းသမင်မ၊ သင်ကား အလွန်လှပသော်လည်း၊ သင်၏ အလှကား အလွန်နိမ့်ကျ၏။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို မယုံကြည်။” သမင်မသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသော် အလွန် ဒေါသထွက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သမင်မသည် မိမိ၏ အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြသလေ၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား သမင်မ အယောင်ဆောင်ထားသော နတ်သမီးတစ်ပါးဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်၏ အလှတရားကား မည်သူမျှ မမီနိုင်။ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် အစွမ်းထက်၏။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို သတ်ပစ်နိုင်၏။” မင်းကြီးသည် ထိုနတ်သမီး၏ စကားကို ကြားရသော် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွား၏။ မင်းကြီးသည် ထိုနတ်သမီးကို တောင်းပန်၏။ “အချင်းနတ်သမီး၊ အကျွန်ုပ်ကား မှားပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်တဏှာကြီးမောဟ ဖြစ်ခဲ့၏။ အကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း။”

နတ်သမီးသည် မင်းကြီးကို ကြည့်၍ ပြုံး၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သင်ကား အလွန်တဏှာကြီးမောဟ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သင်၏ နှလုံးသားကား အလွန် ကောင်းမြတ်၏။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို ခွင့်လွှတ်၏။ သို့သော် သင်ကား ယခုမှစ၍ တဏှာကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ တရားမျှတစွာ အုပ်စိုးရမည်။” မင်းကြီးသည် ထိုနတ်သမီး၏ စကားကို နာခံ၍ မိမိ၏ တဏှာကို စွန့်လွှတ်လေ၏။ မင်းကြီးသည် နန်းတော်သို့ ပြန်လာ၍ ပြည်သူပြည်သားတို့အား တရားမျှတစွာ အုပ်စိုးလေ၏။ မင်းကြီးသည် မယားကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ၊ မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ကောင်းစားရေးကိုသာ အလေးထားလေ၏။

နတ်သမီးကား မင်းကြီးအား ကောင်းချီးပေး၍ မိမိ၏ နတ်ပြည်သို့ ပြန်လည်ကြွချီသွားလေ၏။ မင်းကြီးသည် နတ်သမီး၏ ကောင်းချီးကို ခံယူ၍၊ မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား အလွန်တရားမျှတစွာ အုပ်စိုးခဲ့၏။ နန်းတော်တွင် မကြာခဏ နတ်သမီး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်ယောင်လေ့ရှိပြီး၊ မိမိ၏ အမှားကို သတိရကာ တရားကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့၏။