မေတ္တာရှင်ကျီးကန်း

မေတ္တာရှင်ကျီးကန်း

ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက သာဝတ္ထိ ပြည်ကြီးကို အုပ်စိုးစံပျော်နေသော မင်းတရားကြီးတစ်ပါးရှိ၏။ ထိုမင်းတရားကြီးသည် တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်သည်ဖြစ်၍ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ချမ်းသာသုခကို ခံစားကြရသည်။ ပြည်ကြီး၏ အရှေ့ဘက် အရပ်၌ ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့ကို မေတ္တာရှေ့ထားတတ်သော ကျီးကန်းတစ်ကောင် နေထိုင်၏။ ထိုကျီးကန်းကား အလွန် သနားကြင်နာတတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကူအညီမဲ့ အခြေအနေကို အမြဲ လောကီအကျိုးကို ရှုမြင်တတ်သူ ဖြစ်၏။

တစ်နေ့သ၌ ထိုကျီးကန်းသည် အစာရှာထွက်လာရာ လမ်းခရီး၌ သားငယ်တစ်ကောင် သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုသားငယ်၏ အမေဖြစ်သူ မိကျောင်းမကြီးကား အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် မိမိ၏ သားငယ်ကို သေရာမှ ပြန်လည် နိုးထလာစေရန် မရေမရာသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်၌ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် ရှိ၏။ ကျီးကန်းသည် မိကျောင်းမကြီး၏ အဖြစ်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်တော်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် မိကျောင်းမကြီးထံသို့ ချဉ်းကပ်လျက် “အို မိကျောင်းမကြီး၊ ဘာကြောင့် ဤမျှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေရသနည်း။ သင့်မှာ အဘယ်သို့သော အခက်အခဲ ကြုံတွေ့နေရသနည်း” ဟု မေးမြန်းလေ၏။

မိကျောင်းမကြီးက မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် “အို ကျီးကန်းမင်း၊ ငါ့၏ သားငယ်လေးကား အစာငတ်ပြတ်၍ မနေ့ညကပင် ကွယ်လွန်သွားရှာလေပြီ။ ငါမှာ သားငယ်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုး၏။ ယခုအခါ ငါ့၏ အသက်ရှင်သန်မှုသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့နေ၏။ သားငယ်လေးကို ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်ပါက ငါ့၏ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိပါ၏” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလေ၏။

ကျီးကန်းသည် မိကျောင်းမကြီး၏ ပူဆွေးသောကကို ကြားနာရသောအခါ အလွန် စိတ်တော်ကလေးညှိုးငယ်သွား၏။ ကျီးကန်းကား မေတ္တာရှင်ဖြစ်သည်နှင့် အညီ မိကျောင်းမကြီး၏ ဝမ်းနည်းသော အခြေအနေကို သက်သာစေရန် ကြံရွယ်၏။ ကျီးကန်းသည် မိကျောင်းမကြီးအား “အို မိကျောင်းမကြီး၊ စိုးရိမ်ပူဆွေးမှုသည် အကျိုးမရှိနိုင်။ သေခြင်းတရားကား သဘာဝတရား ဖြစ်၏။ ငါမှာ သင့်အား အကူအညီ ပြုလိုပေသည်။ သင့်သားငယ်အား အကျိုးပြုနိုင်သော နည်းလမ်းကို ငါ ကြံရမည်” ဟု ဆို၏။

ထိုအချိန်၌ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးသည် မေတ္တာရှင်ကျီးကန်း၏ စေတနာကို အံ့သြမှင်သက်လျက် ထင်ရှားပေါ်လာ၏။ နတ်မင်းကြီးက ကျီးကန်းအား “အို မေတ္တာရှင်ကျီးကန်း၊ သင်၏ မေတ္တာ စေတနာသည် အလွန် မြင့်မြတ်လှ၏။ သင်၏ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာကို ငါ အသိအမှတ်ပြု၏။ သင်သည် မိကျောင်းမကြီးအား အကူအညီ ပြုလိုသော စေတနာကို ငါ မြင်၏။ သင့်အား အကျိုးပြုရန် ငါ လာခဲ့၏။ သင်သည် သင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အမွေးအမှင်တစ်ထောင်ကို လှူဒါန်းပါက သင်၏ သားငယ်အား အသက်ပြန်လည် ရရှိစေမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ကျီးကန်းသည် နတ်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားနာရသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ ကျီးကန်းသည် မိကျောင်းမကြီးအား “အို မိကျောင်းမကြီး၊ သင့်သားငယ်အား အသက်ပြန်လည် ရရှိစေရန် ငါ ကြိုးစားမည်။ ငါ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အမွေးအမှင်တစ်ထောင်ကို လှူဒါန်းမည်” ဟု ပြောဆိုပြီး နတ်မင်းကြီး၏ အစီအစဉ်အတိုင်း အမွေးအမှင်တစ်ထောင်ကို လှူဒါန်းလေ၏။ ကျီးကန်းသည် မိမိ၏ အမွေးအမှင်တို့ကို လှူဒါန်းပြီးနောက် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် လဲကျသွား၏။

ထိုအခါ နတ်မင်းကြီးသည် ကျီးကန်း၏ မေတ္တာနှင့် စေတနာကို ဂုဏ်ပြုလျက် မိကျောင်းမကြီး၏ သားငယ်အား အသက်ပြန်လည် ရရှိစေ၏။ မိကျောင်းမကြီးသည် မိမိ၏ သားငယ်ကို ပြန်လည် တွေ့မြင်ရသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ မိကျောင်းမကြီးသည် ကျီးကန်းအား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အထပ်ထပ် ပြောဆိုလျက် မိမိ၏ သားငယ်နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေ၏။ မေတ္တာရှင်ကျီးကန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းဆင်းရဲသော်လည်း အခြားသူတို့၏ ဝမ်းနည်းသော အခြေအနေကို သက်သာစေနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် စိတ်တော်ကလေး ချမ်းမြေ့စွာဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူလေ၏။

အနှစ်သာရ – မိမိကိုယ်ကျိုးကို စွန့်လွှတ်၍ အခြားသူတို့အား ကူညီစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် လောကီအကျိုးကိုသာမက လောကုတ္တရာ အကျိုးကိုပါ ရရှိစေနိုင်၏။

အကျင့်မြတ် – မေတ္တာ၊ ကရုဏာ