အကျိုးပေးသော စကား

အကျိုးပေးသော စကား

ရှေးအခါက မေခလာတိုင်း၊ သေနာကမြို့တွင် မဟာသမ္မတမင်းကြီး စိုးစံတော်မူ၏။ မင်းကြီးတွင် သားတော် သုံးပါးရှိရာ သားတော်အကြီးဆုံးမှာ အလွန်ထူးခြား၏။ နန်းတော်တွင်း၌ မွေးဖွားလာကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိရစ္ဆာန်တို့ပင် လျှာထိပ်ဖျားမှ မီးတောက်ကလေးများ ထွက်လာကြကုန်၏။ နတ်ဒေဝါတို့ကလည်း မနက်လင်းရောင်ခြည်ကို ကိုယ်တော်၏ နဖူးပေါ်သို့ အထူးတလည် သွန်းလောင်းပေးကြကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း သားတော်၏ ထူးခြားမှုကို မြင်တော်မူ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူကာ “ဤသားတော်ကား ထူးကဲသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်” ဟု အကြံတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ သားတော်၏ အမည်ကို ပဒေသရာဇ်မင်းသားဟု မှည့်တော်မူကြသည်။

ပဒေသရာဇ်မင်းသားကား အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ကိုယ်ခန္ဓာအဆင်းအဝါ၊ တင့်တယ်ခန့်ညားခြင်း၊ အသိဉာဏ်ပညာ ပြည့်ဝခြင်းတို့ကြောင့် မည်သူမဆို မြင်လျှင် ကြည်ညိုချစ်ခင်ကြကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း သားတော်၏ အရည်အချင်းကို ထောက်ထား၍ နန်းလျာအဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူပြီး အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားစီရင်ရေး စသည်တို့ကို သင်ကြားပေးတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ပဒေသရာဇ်မင်းသားကား တရားစီရင်ရာ၌ အလွန်စိတ်ဝင်စားလှသည်။ မည်သူမဆို တရားရုံးသို့ တိုင်ကြားလာလျှင် ကိုယ်တော်တိုင် ကြားနာပြီး တရားမျှတစွာ စီရင်တော်မူ၏။

တစ်နေ့သ၌ ပဒေသရာဇ်မင်းသားအား တရားခွင်၌ ထိုင်တော်မူစဉ် ဆင်းရဲသားတဦးက မိမိ၏ ဥယျာဉ်မှ ပန်းသီး ၃ လုံးခိုးယူသည်ဟုဆိုကာ သူဌေးတဦးက တရားစွဲဆိုလာ၏။ ပဒေသရာဇ်မင်းသားက မေးမြန်းတော်မူရာ ဆင်းရဲသားက “အရှင်မင်းသား မှန်ပါသည်၊ သို့သော် အကျွန်ုပ်တွင် သားသမီး ၅ ယောက်ရှိပြီး မနက်စာ မစားရသည်မှာ ၃ ရက်ရှိပါပြီ။ ပန်းသီး ၃ လုံးကို မိသားစုအတွက် စားသောက်ပါရန် ခိုးယူမိပါသည်” ဟု လျှောက်တင်၏။ သူဌေးကမူ “အရှင်မင်းသား၊ ဥယျာဉ်မှူးကို စေလွှတ်၍ အသီးကို ခူးစေခဲ့သော်လည်း မနက်က အသီး ၃ လုံး ပျောက်နေပါသည်” ဟု ဆို၏။

ပဒေသရာဇ်မင်းသားက ပန်းသီး ၃ လုံးကို ကြည့်ရှုတော်မူရာ အလွန်မှည့်နေပြီး လတ်ဆတ်နေ၏။ “အသင်သူဌေး၊ ဤပန်းသီးများကား မည်သည့်အချိန်၌ သီးသနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ သူဌေးက “အရှင်မင်းသား၊ ယနေ့နံနက်မှသာ သီးပါသည်” ဟု ပြန်လည် လျှောက်ထား၏။ ပဒေသရာဇ်မင်းသားက ဆင်းရဲသားအား “အသင်ကား မနက်စာ မစားရသည်မှာ ၃ ရက်ရှိပြီဆို၏၊ ယနေ့နံနက်မှသာ သီးသော အသီးကို အသင် မည်သို့ ခိုးယူနိုင်အံ့နည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ဆင်းရဲသားကား မည်သို့မျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ရွံ့နေလေ၏။

ထိုအခါ ပဒေသရာဇ်မင်းသားက သူဌေးအား “အသင်ကား အလကား ပန်းသီး ၃ လုံးကို ရယူလိုသောကြောင့် မဟုတ်မမှန်စွဲဆိုသည် မဟုတ်လော” ဟု မေးတော်မူ၏။ သူဌေးကား မှန်ကိုဝန်ခံကာ “အရှင်မင်းသား၊ မှန်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်မှာ အလကားရလို၍ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲပါသည်” ဟု တောင်းပန်လေ၏။ ပဒေသရာဇ်မင်းသားက “အသင်ကား မတရားသဖြင့် အခြားသူအား စွပ်စွဲခြင်းကြောင့် ပြစ်ဒဏ်ကျခံရမည်” ဟု စီရင်တော်မူကာ သူဌေးအား အပြစ်ဒဏ်ပေးလေ၏။ ထို့နောက် ဆင်းရဲသားအား “အသင်ကား ဆင်းရဲသားဖြစ်သော်လည်း အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံ၏။ မနက်စာ မစားရသည်မှာ ၃ ရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အသက်ကို ထိခိုက်လောက်အောင် မဖြစ်သေး။ အသင်အား အပြစ်မပေးပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဤသို့လျှင် ပဒေသရာဇ်မင်းသားကား မည်သည့်အမှုကိစ္စကိုမဆို အမှန်တရားကို ရှာဖွေပြီး တရားမျှတစွာ စီရင်တော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း သားတော်၏ တရားစီရင်မှုအပေါ် အလွန်ကြည်ညိုတော်မူကာ နောက်ဆုံးတွင် နန်းမွေကို အပ်နှင်းတော်မူ၏။ ပဒေသရာဇ်မင်းသားကား မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါလည်း မိမိ၏ မူလရည်မှန်းချက်အတိုင်း ပြည်သူပြည်သားတို့အား တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။

တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်သည် နန်းတော်အနီးရှိ ဥယျာဉ်တော်၌ လေညှင်းခံတော်မူရင်း ဥယျာဉ်မှူးအား ခေါ်တော်မူ၏။ “အသင် ဥယျာဉ်မှူး၊ ဤဥယျာဉ်တော်၌ အသီးအပွင့်များမှာ အလွန်လှပ ကြိုင်မွှေး၏။ အသင်ကား အလွန် ကျွမ်းကျင်တော်မူလှ၏” ဟု ချီးကျူးတော်မူ၏။ ဥယျာဉ်မှူးကား “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်မှာ အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ အသက်မွေးရပါသည်” ဟု ကန်တော့လေ၏။

ထိုအခါ မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်က “အသင် ဥယျာဉ်မှူး၊ အသင် မည်သို့ ဥယျာဉ်ကို စောင့်ရှောက်သနည်း။ အဘယ်နည်းလမ်းဖြင့် အသီးအပွင့်များမှာ ဤမျှ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ဥယျာဉ်မှူးကား “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်မှာ အခြားသူများထက် ပိုမို ဂရုစိုက်၍ စောင့်ရှောက်ပါသည်” ဟု လျှောက်တင်၏။ မင်းကြီးက “မည်သို့နည်း” ဟု ထပ်မံမေးတော်မူ၏။

ဥယျာဉ်မှူးက “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်မှာ နေ့စဉ် ဥယျာဉ်တော်သို့ လာရောက်ပြီး အသီးပင်တို့ကို စစ်ဆေးလေ့ရှိ၏။ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုမရှိဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုစုပါသည်” ဟု ပြောပြလေ၏။ မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်က “အသင်ကား အလွန် ရိုးသား၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသင်၏ ကြိုးစားမှုကြောင့် ဤဥယျာဉ်တော်မှာ အလှပဆုံး ဖြစ်ရ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထိုသို့ မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်နှင့် ဥယျာဉ်မှူးတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ်တွင် နန်းတော်အနောက်ဘက်မှ သစ်သီး ခိုးယူသူတဦးအား အစောင့်များက ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာ၏။ ထိုသူကား အလွန် ဆင်းရဲသားတဦး ဖြစ်လေ၏။ မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်က ထိုသူအား မေးတော်မူရာ “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်မှာ သားသမီး ၇ ယောက်ရှိပြီး အိမ်ထောင်စုမှာ အလွန် ဆင်းရဲတွင်းနက်ကျနေပါသည်၊ အစားအစာမရှိ၍ ခိုးယူပါသည်” ဟု လျှောက်တင်လေ၏။

မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်က အသနားအာရုံ ဖြစ်တော်မူ၏။ သို့သော်လည်း တရားကို လက်ကိုင်ထားရမည်ဖြစ်၍ “အသင်ကား ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသင်၏ ဆင်းရဲတွင်းနက်မှုကို ထောက်ထား၍ အပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေါ့မည်။ သို့သော် အသင်ကား နောင်အဖို့ ကြိုးစား၍ အသက်မွေးရမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အစောင့်များအား “ဤသူအား ထောင်တွင်းသို့ မပို့ကြနှင့်။ အစားအစာနှင့် အဝတ်အထည်များ ပေးကြ။ ထို့နောက် ဥယျာဉ်တော်၌ အလုပ်ပေး၍ အသက်မွေးစေ” ဟု အမိန့်တော် ရှိ၏။

ထိုအခါ ခိုးသူကား အလွန် ဝမ်းမြောက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်မှာ မည်သို့ ကျေးဇူးတင်ရမှန်း မသိပါ” ဟု ကန်တော့လေ၏။ မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်က “အသင်ကား မှန်ကန်စွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်၍ မိမိကိုယ်ကို မွေးမြူနိုင်လျှင် ကျေးဇူးတင်ပြီး ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ထိုသူကား ဥယျာဉ်တော်၌ အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်၏။ နောင်တွင် အကျင့်ကောင်းလာပြီး ရိုးသားစွာ အသက်မွေးမြူနိုင်လေ၏။ မင်းကြီး ပဒေသရာဇ်ကား မိမိ၏ တရား စီရင်မှုအပေါ် အလွန် ဂုဏ်ယူ၏။ သူ၏ အကျိုးပေးသော စကားများကြောင့် ပြည်သူပြည်သားတို့မှာ ချမ်းသာကြ၏။

တစ်ဖန်၊ အခြားသော နိsအကြောင်းကို ထပ်မံ၍ ပြောပြလို၏။ ရှေးအခါက ဗာရာဏသီမြို့၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိုးစံတော်မူ၏။ ထိုမင်းကြီးတွင် အလွန် သနားတတ်သော မဟာကောသိယအမည်ရှိ ရသေ့ကြီးတစ်ပါး ရှိ၏။ ရသေ့ကြီးကား တော၌ ကျောင်းဆောက်၍ တရားကို အားထုတ်လျက် နိsအကျိုးကို မျှော်လင့်၏။

တစ်နေ့သ၌ ရသေ့ကြီးသည် နွေရာသီ၌ ရေခမ်းခြောက်သော တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းစဉ် ရေတွင်းတစ်ခုကို တွေ့၏။ ထိုရေတွင်းအနီး၌ သားကောင်အများအပြား သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ရသေ့ကြီးကား အံ့သြအတွေးအကြံများအရင်းအရင်ဖြစ်အရင်ဖြစ်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်အရင်ဖြစ်အရင်