พระโพธิสัตว์เป็นไก่ผู้มีอุเบกขา

ไก่ผู้ไม่โกรธ

ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งผู้คนอาศัยอยู่อย่างเรียบง่าย มีเล้าไก่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของหมู่บ้าน ท่ามกลางฝูงไก่ที่ส่งเสียงขันกะต๊ากกะต๊ากอยู่เสมอ มีไก่ตัวผู้อยู่ตัวหนึ่ง มันมีขนสีสันสวยงาม แต่เหนือสิ่งอื่นใด จิตใจของมันนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยอุเบกขา มันไม่เคยแสดงความโกรธแค้น หรืออารมณ์ร้ายต่อผู้อื่น ไก่ตัวนี้คือพระโพธิสัตว์ผู้ทรงบำเพ็ญเพียรเพื่ออุเบกขา

วันหนึ่ง มีไก่ตัวผู้อีกตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นไก่ที่ดุร้ายและชอบรังแกผู้อื่น ได้เข้ามาในเล้า มันมองเห็นไก่พระโพธิสัตว์ และเกิดความหมั่นไส้ในความสงบนิ่งของมัน

“เจ้าไก่ตัวอ้วน! เหตุใดจึงนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น!” ไก่ตัวร้ายกล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้ “ไม่เห็นหน้าข้าแล้วไม่กลัวหรือ?”

ไก่พระโพธิสัตว์มองดูไก่ตัวร้ายด้วยสายตาที่อ่อนโยน มันไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือโกรธเคืองใดๆ

“ข้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมข้าจะต้องกลัวท่าน” ไก่พระโพธิสัตว์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!” ไก่ตัวร้ายตะคอก “ข้าจะจิกตีเจ้าให้ตาย!”

“หากท่านต้องการจิกตีข้า” ไก่พระโพธิสัตว์กล่าว “ก็เชิญตามสบาย ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายท่าน”

ไก่ตัวร้ายยิ่งรู้สึกไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าไก่พระโพธิสัตว์ไม่ต่อสู้ มันจึงเริ่มจิกตีและใช้เล็บข่วนไปที่ตัวไก่พระโพธิสัตว์

ไก่พระโพธิสัตว์ยอมให้ถูกทำร้าย โดยไม่แสดงอาการต่อต้านใดๆ มันเพียงแต่หายใจเข้าลึกๆ และปล่อยวางความเจ็บปวด

“เจ้านี่มันอ่อนแอเสียจริง!” ไก่ตัวร้ายตะโกน “ข้าจะทำอะไรเจ้าก็ได้!”

“ท่านอาจจะคิดเช่นนั้น” ไก่พระโพธิสัตว์ตอบ “แต่การที่ท่านทำร้ายผู้อื่นนั้น ย่อมสร้างความทุกข์ให้แก่ตัวท่านเอง”

“ข้าไม่สน!” ไก่ตัวร้ายกล่าว “ข้าสนุกกับการทำร้ายผู้อื่น!”

ไก่พระโพธิสัตว์ได้แต่ฟังสิ่งที่ไก่ตัวร้ายพูด โดยไม่โต้ตอบ มันรู้ดีว่าการพยายามอธิบายให้คนที่เต็มไปด้วยอคตินั้น เป็นเรื่องที่ยาก

หลังจากที่ไก่ตัวร้ายจิกตีอยู่พักหนึ่ง มันก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย เพราะไก่พระโพธิสัตว์ไม่ตอบสนองใดๆ มันจึงจากไป

เมื่อไก่ตัวร้ายจากไปแล้ว ไก่พระโพธิสัตว์ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มันสำรวจบาดแผลตามร่างกาย แต่มันไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรือโกรธแค้น

“ขอบคุณท่าน” ไก่พระโพธิสัตว์กล่าวกับตัวเอง “ที่ช่วยให้ข้าได้ฝึกฝนอุเบกขา”

มันรู้ดีว่า แม้จะถูกทำร้าย แต่การที่มันไม่ตอบโต้ด้วยความโกรธ ก็เท่ากับว่ามันชนะแล้ว

วันต่อๆ มา ไก่ตัวร้ายก็ยังคงพยายามเข้ามาทำร้ายไก่พระโพธิสัตว์อีก แต่ทุกครั้ง ไก่พระโพธิสัตว์ก็ยังคงใช้ความสงบนิ่งและอุเบกขาของตนเอง ในการเผชิญหน้า

ในที่สุด ไก่ตัวร้ายก็เริ่มเบื่อหน่ายที่จะรังแกไก่พระโพธิสัตว์ เพราะมันไม่ได้รับการตอบสนองที่ต้องการ มันจึงเลิกยุ่งเกี่ยวกับไก่พระโพธิสัตว์ไป

เรื่องราวของไก่ผู้มีอุเบกขานี้ ได้สอนให้เห็นว่า การมีจิตใจที่สงบและไม่โกรธแค้น ย่อมสามารถทำให้เราผ่านพ้นสถานการณ์ที่ยากลำบาก และสามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้อื่นได้