สิงคาลชาดก (The Lion's Roar)

สิงคาลชาดก

ในครั้งพุทธกาล พระโพธิสัตว์ทรงอุบัติเป็นบุตรของคนเลี้ยงโคผู้ยากไร้ ณ หมู่บ้านอันห่างไกลแห่งหนึ่ง ทรงมีชื่อว่า สิงคาละ

สิงคาละเป็นเด็กหนุ่มที่ขยันขันแข็ง และมีความกตัญญูต่อบิดามารดาเป็นอย่างยิ่ง เขามีหน้าที่ต้อนฝูงโคไปหากินในทุ่งหญ้าทุกวัน

วันหนึ่ง ขณะที่สิงคาละกำลังต้อนฝูงโคอยู่ เขาได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญขอความช่วยเหลือดังมาจากโพรงไม้ใหญ่

ด้วยความสงสาร สิงคาละจึงรีบวิ่งเข้าไปดู และพบว่ามีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งติดอยู่ในกับดักของนายพราน

สุนัขจิ้งจอกมองสิงคาละด้วยแววตาอ้อนวอน “ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิด เจ้าหนุ่ม ข้าติดกับของนายพราน ข้าจะตายแล้ว!”

สิงคาละลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง เพราะเขากลัวนายพราน แต่เมื่อเห็นความทุกข์ทรมานของสุนัขจิ้งจอก เขาก็ตัดสินใจที่จะช่วยเหลือ

“ข้าจะช่วยเจ้า” สิงคาละกล่าว “แต่อย่าได้ทำอันตรายข้าหลังจากนี้”

สิงคาละใช้มีดเล็กๆ ที่พกติดตัวมา ค่อยๆ ตัดเชือกที่ล่ามขาของสุนัขจิ้งจอกออก

เมื่อเป็นอิสระ สุนัขจิ้งจอกก็กระโดดออกมา และหันมามองสิงคาละ

“เจ้าช่างใจดีเสียจริง” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ ข้าจะมอบของขวัญล้ำค่าให้แก่เจ้า”

ว่าแล้ว สุนัขจิ้งจอกก็คาบก้อนศิลาสีดำก้อนหนึ่งมาให้สิงคาละ “นี่คือศิลาวิเศษ เมื่อเจ้าถือมันไว้ในมือ แล้วอธิษฐานสิ่งใด สิ่งนั้นจะสำเร็จ!”

สิงคาละรับศิลามาด้วยความประหลาดใจ เขาลองถือศิลาไว้ในมือ และนึกถึงน้ำดื่มที่เขาขาดแคลน

“ข้าอยากได้น้ำดื่ม” สิงคาละอธิษฐาน

ทันใดนั้น ก้อนศิลาวิเศษก็ส่องแสงสว่าง และมีน้ำใสสะอาดผุดขึ้นมาจากพื้นดิน

สิงคาละดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขาแบ่งน้ำให้ฝูงโคของเขาดื่ม และนำกลับไปให้พ่อแม่

ตั้งแต่นั้นมา สิงคาละก็ใช้ศิลาวิเศษนี้ในการช่วยเหลือตนเองและครอบครัว เขาขอให้มีอาหารบริบูรณ์ ขอให้มีเสื้อผ้าใหม่ และขอให้บ้านของเขามีความสุข

แต่เมื่อสิงคาละมีทุกสิ่งพร้อมแล้ว เขากลับเริ่มมีความโลภ

เขานึกอยากเป็นใหญ่ อยากมีอำนาจเหนือกว่าใคร

“ข้าอยากเป็นเจ้าเมือง” สิงคาละอธิษฐาน

ทันใดนั้น ก้อนศิลาวิเศษก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้า และเขาก็พบว่าตนเองกลายเป็นเจ้าเมืองผู้มีอำนาจ

สิงคาละใช้ศิลาวิเศษในการสั่งสมความมั่งคั่ง และกดขี่ข่มเหงผู้อื่น

วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเสวยสุขอยู่บนบัลลังก์ จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามกึกก้องดังขึ้น

ปรากฏว่ามีสิงโตตัวหนึ่งเดินเข้ามาในท้องพระโรง

“เจ้าจงคืนศิลาวิเศษแก่ข้า!” สิงโตคำราม “เจ้ามันคนอกตัญญู ใช้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อความโลภของตนเอง!”

สิงคาละตกใจมาก เขาพยายามจะใช้ศิลาวิเศษเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ศิลานั้นกลับไม่ทำงานอีกต่อไป

สิงโตตัวนั้นแท้จริงแล้วคือพระโพธิสัตว์ในอดีตชาติที่เคยช่วยเหลือสุนัขจิ้งจอก

พระโพธิสัตว์ทรงตักเตือนสิงคาละว่า “ความโลภย่อมนำมาซึ่งความฉิบหาย การใช้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปในทางที่ผิด ย่อมไม่นำมาซึ่งความสุขที่ยั่งยืน”

สิงคาละสำนึกผิดในความโลภของตน เขาได้เรียนรู้บทเรียนอันล้ำค่า

เขาสละตำแหน่งเจ้าเมือง และกลับไปใช้ชีวิตอย่างสมถะ

พระโพธิสัตว์ทรงมอบศิลาวิเศษคืนให้สิงคาละอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สิงคาละใช้มันเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นอย่างแท้จริง

เขาขอให้มีอาหารแก่ผู้หิวโหย ขอให้มีน้ำแก่ผู้กระหาย และขอให้ผู้ป่วยหายจากโรค

เขาได้เรียนรู้ว่า พลังที่แท้จริงนั้นอยู่ที่การให้และการช่วยเหลือผู้อื่น