มหาปาลชาดก

มหาปาลชาดก

ในอดีตกาล เมื่อครั้งพระโพธิสัตว์ทรงเวียนว่ายตายเกิดเป็นพระอินทร์ผู้ปกครองสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ทรงมีเทพบริวารมากมาย แต่ก็ยังคงมีเหล่าเทพอีกกลุ่มหนึ่งที่ทรงให้ความสนิทสนมเป็นพิเศษ นั่นคือ เหล่าเทพผู้ครองเมืองทั้งสี่ทิศ ซึ่งในครั้งนั้นมีนามว่า ท้าวสัจจกะ ท้าววิชยันต์ ท้าวพาหุ และท้าวทัฬหะ

พระอินทร์ทรงดำรงตำแหน่งด้วยทศพิธราชธรรมอย่างเคร่งครัด ทรงให้ความยุติธรรมแก่เหล่าบริวาร ทรงปกป้องดูแลสวรรค์ให้ร่มเย็นเป็นสุขมาโดยตลอด แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีเทพบางตนที่คิดคดทรยศ

วันหนึ่ง ท้าวสัจจกะ เทพผู้ครองทิศตะวันออก ผู้มีจิตใจอันคดโกงและเต็มไปด้วยความริษยา ได้วางแผนการร้ายเพื่อลอบปลงพระชนม์พระอินทร์

“พวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่าพระอินทร์ทรงดำรงตำแหน่งมานานเพียงใด” ท้าวสัจจกะกระซิบกระซาบกับพวกพ้อง “ข้าเบื่อหน่ายที่จะต้องก้มหัวให้เขา ข้าต้องการอำนาจ ข้าต้องการเป็นผู้ปกครองสวรรค์เสียเอง!”

เหล่าเทพบางตนที่ได้รับฟังแผนการนี้ ก็เกิดความหวาดหวั่น แต่ด้วยอำนาจและบารมีของท้าวสัจจกะที่ข่มขู่ไว้ พวกเขาก็จำต้องยอมจำนน

ท้าวสัจจกะได้วางแผนการอันแยบยล มันคือการหลอกล่อให้พระอินทร์เสด็จไปยังสถานที่อันตราย โดยอ้างว่ามีภัยพิบัติเกิดขึ้น

“ท้าววิชยันต์” ท้าวสัจจกะกล่าว “ข้าได้รับข่าวร้ายจากแดนมนุษย์ว่า เกิดโรคระบาดร้ายแรงกำลังจะลุกลามมาถึงสวรรค์ พระอินทร์ทรงต้องเสด็จไปช่วยเหลือโดยด่วน!”

ท้าววิชยันต์ผู้ซื่อสัตย์ ไม่ได้สงสัยในคำกล่าวอ้างของท้าวสัจจกะ จึงรีบนำความไปกราบทูลพระอินทร์

“ฝ่าบาท! เกิดภัยพิบัติร้ายแรงที่แดนมนุษย์ โรคระบาดกำลังจะลุกลามมาถึงสวรรค์!” ท้าววิชยันต์กราบทูล

พระอินทร์ทรงตกพระทัยเป็นอย่างยิ่ง “จริงรึ! เป็นไปได้อย่างไร! เราต้องรีบไปดูสถานการณ์!”

พระอินทร์ทรงตัดสินพระทัยเสด็จไปยังสถานที่ที่ท้าวสัจจกะอ้าง แต่หารู้ไม่ว่านี่คือกับดักที่ท้าวสัจจกะวางไว้

เมื่อพระอินทร์เสด็จไปถึง ณ บริเวณที่ท้าวสัจจกะอ้างว่าเป็นที่เกิดภัยพิบัติ กลับพบเพียงความว่างเปล่า แต่ทันใดนั้นเอง ท้าวสัจจกะและสมุนของมันก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมด้วยอาวุธร้ายกาจ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! พระอินทร์โง่! เจ้าหลงกลข้าแล้ว!” ท้าวสัจจกะหัวเราะเยาะ

“เจ้ากล้าดียังไง!” พระอินทร์ทรงกริ้ว

“ข้าเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่ใต้บังคับของเจ้า! วันนี้เป็นวันตายของเจ้า!” ท้าวสัจจกะประกาศกร้าว

พระอินทร์ทรงทราบดีว่า หากทรงต่อสู้กับท้าวสัจจกะและสมุน จะต้องเกิดความสูญเสียครั้งใหญ่บนสวรรค์ พระองค์จึงทรงใช้สติปัญญาในการแก้ไขสถานการณ์

“ท้าวสัจจกะ” พระอินทร์ตรัสด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เจ้าคิดว่าเจ้ามีกำลังมากพอที่จะล้มข้าได้รึ”

“แน่นอน!” ท้าวสัจจกะตอบอย่างมั่นใจ

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าลองยกภูเขาหิมาลัยทั้งลูกมาวางไว้บนฝ่ามือของเจ้าดูสิ” พระอินทร์กล่าว

ท้าวสัจจกะและสมุนต่างหัวเราะเยาะ “นี่เจ้ากำลังล้อข้าเล่นรึ!”

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น” พระอินทร์ตรัส “หากเจ้าทำได้จริง ข้าจะยอมสละตำแหน่งให้เจ้า”

ท้าวสัจจกะเห็นว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้พิสูจน์ตนเอง มันจึงพยายามอย่างสุดกำลังที่จะยกภูเขาหิมาลัย

“อึด! ฮึ่ม!” ท้าวสัจจกะพยายามอย่างหนัก แต่มันก็ไม่สามารถขยับภูเขาได้แม้แต่น้อย

“เห็นหรือไม่” พระอินทร์ตรัส “เจ้าไม่มีกำลังแม้แต่จะยกก้อนหินเล็กๆ แล้วเจ้าจะเอาอะไรมาล้มข้าได้”

ท้าวสัจจกะและสมุนหน้าซีดเผือด พวกมันรู้ว่าตนเองถูกหลอก

“พวกเจ้าผู้ทรยศ!” พระอินทร์ทรงกริ้ว “พวกเจ้ากล้าคิดคดต่อสวรรค์เช่นนี้ ย่อมต้องได้รับโทษ!”

พระอินทร์ทรงสั่งให้เหล่าเทพบริวารจับกุมท้าวสัจจกะและสมุนไปลงโทษตามกฎหมายสวรรค์

เหล่าเทพทั้งหลายต่างสรรเสริญในปัญญาและพระเมตตาของพระอินทร์ ที่ทรงสามารถแก้ไขสถานการณ์อันเลวร้ายได้โดยไม่ต้องสูญเสียเลือดเนื้อ

คติธรรม:

การใช้ปัญญาแก้ไขปัญหา ย่อมประเสริฐกว่าการใช้กำลัง และความซื่อสัตย์สุจริตเป็นคุณธรรมอันสำคัญของผู้ปกครอง

บารมีที่บำเพ็ญ:

ปัญญาบารมี