පින්වන්ත අලියා

පින්වන්ත අලියා

ඈත අතීතයේ, ඉන්දියාවේ වාරණැසි පුරයේ බ්‍රහ්මදත්ත නම් රජෙකු රාජ්‍ය කරන සමයක, බෝසතාණන් වහන්සේ අලියෙකුගේ ස්වරූපයෙන් උපත ලැබූ සේක. උන්වහන්සේ උපන් අලියා, සිරුරින් මහත් වූ, යහපත් පැහැපත් වූ, රන්වන් පාටින් දිදුලන, මුතු ඇටයක් මෙන් සුදු වූ දළ දෙකකින් යුක්ත විය. එම අලියාගේ නාමය ‘පින්වන්ත අලියා’ විය. පින්වන්ත අලියා ඉපදුණු සැනින්ම, ඔහුගේ මව විසින් ඔහුට ධර්මය කියා දුන්නාය. “පුත, මේ ලොව කටයුතු ධර්මානුකූලව කළ යුතුයි. අන් අයට හානියක් නොකර, සත්‍යවාදීව, දයාවෙන් කටයුතු කළ යුතුයි.” යනු ඇගේ අනුශාසනාව විය.

පින්වන්ත අලියා හැදී වැඩුණේ අතිශයින්ම ධර්මිෂ්ඨ අන්දරයෙනි. ඔහු කිසිදිනෙක අන් අයට හිරිහැර කළේ නැත. වන සතුන් අතර ඔහු මහත් ගෞරවයට පාත්‍ර විය. ඔහුගේ ප්‍රඥාව, කරුණාව සහ ධෛර්යය නිසා ඔහු වන සතුන්ගේ නායකයා බවට පත් විය. ඔහු සිය ගණනක් අලි ඇතුන්ගෙන් යුත් මහත් සේනාවකට නායකත්වය දුන්නේය.

එක්තරා දිනෙක, වාරණැසි පුරයේ රජු වන බ්‍රහ්මදත්ත රජු, සිය රාජ සභාවේදී අණබෙරකරුවෙකුට මෙසේ කීය: “යන්න! ගොස් වනයෙන් අතිශයින්ම සුන්දර, බලවත් අලියෙකු අල්ලාගෙන එන්න. මට ඊට වඩා අලියෙක් නොපෙනේ.”

අණබෙරකරුවා රජුගේ අණ පිළිගෙන, රජුගේ පිරිවර සමග වනයට ගියේය. ඔවුන් දින ගණනක් තිස්සේ අලියෙකු සොයමින් ඇවිද්දේය. අවසානයේ, ඔවුන් පින්වන්ත අලියා දුටුවේය. ඔහුගේ රන්වන් පැහැය, සුදු දළ, සහ ගම්භීර ස්වභාවය දුටු ඔවුන් පුදුමයට පත් වූහ.

“අහෝ! මේ අලියා නම් අපේ රජුට සුදුසුම අලියාය!” එක් දඩයක්කාරයෙක් කීය.

“ඔව්, මෙතරම් ලස්සන, බලවත් අලියෙක් මම කවදාවත් දැක නැහැ.” තවත් කෙනෙක් කීවේය.

ඔවුන් පින්වන්ත අලියා අල්ලාගැනීමට උත්සාහ කළහ. එහෙත් පින්වන්ත අලියා ධර්මිෂ්ඨ වූ නිසා, ඔහුට යම්තාක් දුරට ඍද්ධියක් තිබුණි. ඔහු අල්ලා ගැනීමට පැමිණි පිරිස දුටු විට, ඔහු සෙමින් ඔවුන් දෙසට ගමන් කරමින් මෙසේ කීවේය:

“මා අල්ලා ගැනීමට පැමිණි අයනි, මා ඔබගේ රජුට අවශ්‍ය බව මම දනිමි. එහෙත් මා අල්ලා ගැනීමට පෙර, ඔබලාට මා ගැන යමක් දැනගන්නට තිබේ. මම කිසිදිනෙක අන් අයට හානියක් කර නැත. මම ධර්මය අනුව ජීවත් වෙමි. මම ඔබලාගේ රජුට සේවය කරන්නට සූදානම්, එහෙත් මට කිසිවෙකුට හානියක් කිරීමට හෝ අයුතු ලෙස හැසිරීමට බල නොකළ යුතුය.”

දඩයක්කාරයෝ පින්වන්ත අලියාගේ කතාව අසා පුදුමයට පත් වූහ. ඔවුන් මෙවැනි කතා කරන අලියෙකු මීට පෙර දැක නැති නිසාය. ඔවුන් පින්වන්ත අලියාට ගරු කරමින්, ඔහුට යටත්වීමට කැමැති බව කියා සිටියහ.

පින්වන්ත අලියා, දඩයක්කාරයන් සමග වාරණැසි පුරයට ගියේය. රජු පින්වන්ත අලියා දැකීමෙන් මහත් සතුටට පත් විය. ඔහු පින්වන්ත අලියාට රාජකීය නිවාසයක්, හොඳම ආහාර, සහ ගෞරවනීය සැලකිල්ලක් ලබා දුන්නේය. පින්වන්ත අලියා රජුට ඉතා යහපත් සේවාවක් කළේය. ඔහු රජුගේ සභාවට පැමිණ, ධර්මය ගැන රජුට උපදෙස් දුන්නේය. රජු පින්වන්ත අලියාගේ ධර්මිෂ්ඨකම, ප්‍රඥාව සහ කරුණාව අගය කළේය.

දිනක්, රජුට සිහිනයක් විය. එම සිහිනයේදී, ඔහු දුටුවේය, ඔහුට ඉතා බලවත්, සුන්දර අලියෙකු සිටින බවත්, එම අලියාගේ දළ දෙකෙන් රජුට විශාල ධනයක් ලැබෙන බවත්ය. රජු සිහිනයෙන් අවදි වී, එම අලියා කවුරුන්දැයි සිතන්නට විය. ඔහුට සිහි වූයේ පින්වන්ත අලියාය.

“අහෝ! මේ සිහිනයෙන් කියන්නේ පින්වන්ත අලියා ගැනයි. ඔහුගේ සුදු දළ දෙකෙන් මට ධනය ලැබේවි.” රජු සිතුවේය.

රජු, පින්වන්ත අලියාගේ දළ දෙක කඩාගෙන ඒමට තීරණය කළේය. ඔහු තම අමාත්‍යවරයාට කතා කර, “අද මට ඉතාම වැදගත් කාර්යයක් තිබෙනවා. මට පින්වන්ත අලියාගේ දළ දෙක අවශ්‍ය වෙනවා. ඒ නිසා, යන්න, ගොස් ඒ දේ කරගන්න!” යනුවෙන් කීවේය.

අමාත්‍යවරයා රජුගේ අණ ගැන අසා භීතියට පත් විය. ඔහු දැන සිටියේ පින්වන්ත අලියා යනු ධර්මිෂ්ඨ, ගෞරවනීය සත්වයෙක් බවයි. එහෙත් රජුගේ අණ නොතකා සිටීමට ඔහුට ධෛර්යයක් නොවීය. ඔහු පින්වන්ත අලියා වෙත ගොස්, රජුගේ අණ ඔහුට දැනුම් දුන්නේය.

පින්වන්ත අලියා, අමාත්‍යවරයාගේ කතාව අසා, කිසිදු කම්පාවක් හෝ දුකක් නොපෙන්නා, සන්සුන්ව මෙසේ කීවේය:

“අමාත්‍යවරයාණෙනි, රජුගේ අණ මට වැටහුණා. මාගේ දළ දෙක රජුට අවශ්‍ය බව මට වැටහුණා. එහෙත් මටත් එක ඉල්ලීමක් තිබෙනවා. මාගේ දළ දෙක කඩා දැමීමට පෙර, මට අවසන් වරට මගේ මව බලන්නට යාමට අවසර දෙන්න.”

අමාත්‍යවරයා පින්වන්ත අලියාගේ ඉල්ලීමට එකඟ විය. පින්වන්ත අලියා, තම මව වෙත ගොස්, ඇයට සියල්ල කියා දුන්නේය. ඔහුගේ මව, මේ බව අසා, කඳුළු සලමින් මෙසේ කීවාය:

“පුත, රජුගේ අණට කීකරු වීම ධර්මයයි. එහෙත් අනුන්ගේ ධනයට හෝ ශරීර අවයව වලට හානි නොකරන්න. එය ධර්මයට විරුද්ධයි. ඔබ ධර්මය අත් නොහරින්න. ඔබට ධනය අවශ්‍ය නම්, එය ධර්මය මගින්ම ලබාගන්න.”

පින්වන්ත අලියා, තම මවගේ උපදෙස් වලට ස්තූති කර, නැවතත් අමාත්‍යවරයා වෙත පැමිණියේය. ඔහු සන්සුන්ව, ධර්මය අනුව කටයුතු කළේය. ඔහු තමාගේ දළ දෙක තමා විසින්ම කඩා බිම දැමුවේය. දළ දෙක බිම වැටෙන විට, මහත් රන්වන් ආලෝකයක් පැතිරී ගියේය. ඒ ආලෝකය රජුගේ මාලිගාව දක්වාම පැතිරී ගියේය.

රජු, මේ ආලෝකය දැක, පුදුමයට පත් විය. ඔහු අමාත්‍යවරයාගෙන් විමසූ විට, අමාත්‍යවරයා ඔහුට සියල්ල කියා දුන්නේය. රජු, පින්වන්ත අලියාගේ ධර්මිෂ්ඨකම, ත්‍යාගශීලීත්වය සහ සත්‍යවාදීකම ගැන මවිත විය. ඔහු තම වැරැද්ද ගැන දුක් වීමට පටන් ගත්තේය.

“අහෝ! මම කොතරම් අඥානද! මට ධනය වෙනුවෙන් මෙවැනි ධර්මිෂ්ඨ සතෙකුට හානි කරන්නට සිදුවුණා.” රජු කඳුළු සලමින් කීවේය.

රජු, වහාම පින්වන්ත අලියා වෙත ගොස්, ඔහුගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටියේය. ඔහු පින්වන්ත අලියාට සියලු ගෞරවය හා මහිමය ලබා දුන්නේය. පින්වන්ත අලියා, රජුට සමාව දී, ඔහුගේ ධර්මිෂ්ඨ ජීවිතය දිගටම කරගෙන ගියේය.

පින්වන්ත අලියාගේ දළ දෙකෙන් රජුට ධනය ලැබුණේ නැත. ඒ වෙනුවට, රජුට ධර්මය ගැන අවබෝධයක් ලැබුණි. ඔහු ධර්මානුකූලව රජකම් කළේය. ඔහුගේ රාජධානිය සුවපත් විය.

කථාවේ තේරුම

මෙම කථාවෙන් අපට උගන්වන්නේ ධර්මය, සත්‍යය, කරුණාව සහ ත්‍යාගශීලීත්වය කෙතරම් වැදගත්ද යන්නයි. යම් අයෙකු ධර්මය අත් නොහරින්නේ නම්, ඔහුට අනුන්ගෙන් හානියක් සිදු වුවද, අවසානයේ ඔහුට ජය අත්වේ. ධනයට වඩා ධර්මය උසස් බවත්, සැබෑ ධනය යනු අන් අයට උපකාර කිරීම, ධර්මය අනුව ජීවත් වීම බවත් මෙම කථාවෙන් පැහැදිලි වේ.

බෝසතාණන් වහන්සේ විසින් බුද්ධත්වයට පත්වීම සඳහා දම් පිරූ බාරමය

මෙම කථාවේ පින්වන්ත අලියා බෝසතාණන් වහන්සේ වෙයි. බෝසතාණන් වහන්සේ මෙම කථාවේදී ත්‍යාගශීලීත්වය (දాన පාරමී), ධර්මවාදීකම (සච්ච පාරමී), සහනශීලීත්වය (ඛන්ති පාරමී), අධිෂ්ඨාන පාරමී, කරුණාව (කරුණා පාරමී), සහ සමභාවය (සමභාව පාරමී) යන බාරමයෝ පිරූ සේක.