අන්ධයන්ට අලියා හඳුන්වා දුන් කතාව

අන්ධයන්ට අලියා හඳුන්වා දුන් කතාව

ඈත අතීතයේ, ඝන වනාන්තරයක, අන්ධ මිනිසුන් පිරිසක් වාසය කළහ. ඔවුන්ට ලෝකය දැකීමේ හැකියාවක් නොතිබූ අතර, සියලුම දැනුම අසන, ස්පර්ශ කරන, සහ දැනෙන දේ මත පදනම් විය. එක් දිනක්, ඔවුන්ගේ ගම්මානය අසල මහා අලියෙක් පැමිණියේය. එය කැලෑවේ සිට පැමිණි අලියෙකු වූ අතර, එය ඉතාමත් විශාල හා බලවත් විය. අන්ධ මිනිසුන් අලියා ගැන අසා තිබූ නමුත්, එය කෙසේ දකින්නේද යන්න ඔවුන් දැන සිටියේ නැත.

ඔවුන් අතර සිටි වැඩිමහල්ලා, "අපේ ගමේ අලියෙක් ඇවිල්ලා. අපි යමු, ඒක කොහොමද කියලා බලමු." යැයි කීවේය. සියලු දෙනාම තිගැස්සී, එකිනෙකා අල්ලාගෙන අලියා වෙත ගියහ. ඔවුන්ට අලියාගේ ශබ්දය ඇසුණි. ඒ ඝෝෂාව ඔවුන්ව තවත් කුතුහලයට පත් කළේය.

පළමු අන්ධයා අලියාගේ කකුල ස්පර්ශ කළේය. "අනේ! මේක නම් ගොඩක් මහත, කණුවක් වගේ!" ඔහු කීවේය. දෙවැන්නා අලියාගේ වලිගය අල්ලා ගත්තේය. "නෑ, නෑ! මේක නම් තුනී, ලණුවක් වගේ!" ඔහු කීවේය. තුන්වැන්නා අලියාගේ කණ ස්පර්ශ කළේය. "අනේ, මේක නම් ලොකු පංකාවක් වගේ!" ඔහු පුදුමයෙන් කීවේය. සිව්වැන්නා අලියාගේ කඳ ස්පර්ශ කළේය. "මේක නම් ගොඩක් මහත, පයිප්පයක් වගේ!" ඔහු කීවේය. පස්වැන්නා අලියාගේ දළ ස්පර්ශ කළේය. "අනේ, මේක නම් තියුණු, හෙල්ලයක් වගේ!" ඔහු කීවේය. හයවැන්නා අලියාගේ බඩ ස්පර්ශ කළේය. "මේක නම් ගොඩක් පුළුල්, බිත්තියක් වගේ!" ඔහු කීවේය.

ඔවුන් එකිනෙකාගේ අදහස්වලට එකඟ වූයේ නැත. එක් එක් අය දුටු දේ, දැනුදු දේ මත පදනම්ව අලියා පිළිබඳ විවිධ අදහස් දැරීය. ඔවුන් අතර වාදයක් ඇති විය. "අලියා කණුවක් වගේ!" "නෑ, අලියා ලණුවක් වගේ!" "නෑ, අලියා පංකාවක් වගේ!" ඔවුන්ගේ හඬ ඝෝෂාවට, කෝපයට පත් විය. ඔවුන්ට එකඟ විය නොහැකි වූයේ, ඔවුන් එක් එක් කෙනා අලියාගේ එක් කොටසක් පමණක් ස්පර්ශ කර තිබූ නිසාය.

එවිට, අලියාට ඔවුන්ගේ කෝපය හා වාද විවාද ඇසුණි. එය සෙමින් හිස හරවා, ඔවුන් දෙස බැලුවේය. එයට ඔවුන්ගේ අසරණ භාවය දැනුනි. "ආදරණීය මිත්‍රයනි," අලියා ගැඹුරු, කරුණාවන්ත ස්වරයෙන් කීවේය. "ඔබ සියලු දෙනාම අලියාගේ කොටස් ස්පර්ශ කර තිබෙනවා. නමුත්, ඔබ කවුරුවත් අලියාගේ මුළු රූපයම ස්පර්ශ කර නැහැ."

"අලියා කණුවක් නොවේ, ලණුවක් නොවේ, පංකාවක් නොවේ, පයිප්පයක් නොවේ, හෙල්ලයක් නොවේ, බිත්තියක් නොවේ. ඒ සියලු දේ එකට එක් වූ විට ඇතිවන සම්පූර්ණ රූපය අලියායි. සෑම කෙනෙක්ම අලියාගේ එක් කොටසක් පමණක් දුටුවා. ඔබත් එලෙසමයි. ඔබ ලෝකය දකින්නේ ඔබ ස්පර්ශ කරන, ඔබ අසන, ඔබ දැනෙන දේ පමණයි. නමුත්, ලෝකය ඊට වඩා බොහෝ විශාලයි, සංකීර්ණයි."

අන්ධ මිනිසුන් අලියාගේ වචනවලට සවන් දුන්හ. ඔවුන්ගේ කෝපය පහව ගියේය. ඔවුන්ට තම වැරැද්ද වැටහුණි. ඔවුන් එකිනෙකා දෙස බැලූහ. ඔවුන්ගේ මුහුණුවල පසුතැවිල්ලක් විය. "අනේ, අපි වැරදියි," එක් අයෙක් කීවේය. "අපි එකිනෙකාට බැණ වැදුනේ අපේ දැනුම කුඩා බව නොදැන." "අපේ දැනුම අසම්පූර්ණයි," තවත් අයෙක් කීවේය.

අලියා ඔවුන්ට උපදෙස් දුන්නේය. "ඔබ එකිනෙකාගේ අදහස්වලට සවන් දිය යුතුයි. එකිනෙකාගේ දැනුම එක් කරගත යුතුයි. එවිට පමණක් ඔබට සත්‍යය දැකගත හැකියි. සත්‍යය යනු එක් කෙනෙකුගේ අදහසක් නොවේ, එය සියලු අදහස්වල එකතුවයි."

එදා සිට, අන්ධ මිනිසුන් එකිනෙකාට ගරු කිරීමට, එකිනෙකාගේ අදහස්වලට සවන් දීමට පටන් ගත්හ. ඔවුන් තම දැනුම එකතු කර, ලෝකය පිළිබඳ පුළුල් අවබෝධයක් ලබා ගත්හ. ඔවුන් තවදුරටත් වාද කළේ නැත, නමුත් එකිනෙකාට උගන්වා දුන්හ. ඔවුන්ට අලියා මෙන්, ලෝකය පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක් ලැබුණි.

අලියා ඔවුන්ට ආශීර්වාද කර, වන අභ්‍යන්තරයට අතුරුදන් විය. අන්ධ මිනිසුන් අලියාට කෘතඥතාවයෙන් හිස නැමූහ. ඔවුන්ට අදටත් මතකයි, අලියා ඔවුන්ට සත්‍යය ඉගැන්වූ ආකාරය, සහ ඔවුන්ට එකමුතුවෙන් හා අවබෝධයෙන් ජීවත් වීමට මග පෙන්වූ ආකාරය.