නුවණැති සර්පයාගේ ධර්මය

නුවණැති සර්පයාගේ ධර්මය

අතීතයේ, ඉන්දියාවේ ඝන වනයක් මැද, විශාල ගල් තලාවක් මත, එක් නුවණැති සර්පයෙක් වාසය කළේය. ඔහුගේ නම පුඤ්ඤසිරි විය. පුඤ්ඤසිරි සර්පයා අනෙකුත් සර්පයන් මෙන් විෂ ග්‍රහණයෙන් මිනිසුන්ට හා සතුන්ට පීඩා දුන්නේ නැත. ඔහු ධර්මයෙහි හැසිරුණේය. ඔහුගේ සිරුරෙන් දිදුලන රන්වන් පැහැය, ඔහුගේ සිතේ පැවති පාරිශුද්ධිය කියා පෑවේය. වනය පුරා ඔහුගේ නුවණ පිළිබඳ කතා පුවත් පැතිරී තිබුණි. බොහෝ සතුන්, කුරුල්ලන් පවා, තමන්ගේ ගැටලු විසඳා ගැනීමට පුඤ්ඤසිරි වෙත පැමිණියහ.

දිනක්, වනයට නුදුරුව පිහිටි ගම්මානයක සිට එක් තරුණ වෙළෙන්දෙක් වන මැදින් ගමන් කරමින් සිටියේය. ඔහුගේ නම ධනපාල විය. ධනපාල ඉතා ධනවත් වුවද, ඔහුගේ සිතේ ලෝභය හා ඊර්ෂ්‍යාව මුල් බැසගෙන තිබුණි. ඔහු සෑම විටම තමන් සතු දේ ගැන අනිත් අයට ඊර්ෂ්‍යා කළේය. ඔහුගේ ගමන අතරතුර, ධනපාලට හදිසියේම ඔහුගේ අශ්වයා වෙව්ලන්නට විය. ඔහු අශ්වයාගෙන් බැස, එයට කුමක් වීදැයි බැලීමට උත්සාහ කළේය. අශ්වයාගේ කකුලක් ගැඹුරු වලක සිර වී තිබූ අතර, එය තවත් නරක අතට හැරෙමින් තිබුණි. ධනපාල ඉතා කලබල විය. ඔහුගේ අශ්වයා ඔහුගේ ජීවිතයේ ආධාරය විය. ඔහු එයට කුමක් හෝ කරදරයක් වුවහොත්, ඔහුගේ වෙළඳාම අඩාළ වන බව ඔහු දැන සිටියේය.

ධනපාලට අශ්වයා මුදා ගැනීමට කිසිදු ක්‍රමයක් නොපෙනුනි. ඔහුට අඬන්නටද, කෝප වන්නටද සිතුනි. ඔහු අසරණව බලා සිටින විට, දුර සිට රන්වන් පැහැයක් දිදුලන සතෙකු තමන් දෙසට එනු ඔහු දුටුවේය. ඒ පුඤ්ඤසිරි සර්පයාය. පුඤ්ඤසිරි ධනපාල අසලට පැමිණ, සන්සුන්ව කතා කළේය. "යහළුව, දුකින් පෙනේ. කුමක් වීද?" පුඤ්ඤසිරිගේ හඬෙහි අද්භූත සාමයක් විය. ධනපාල පුදුමයට පත් විය. ඔහු මෙවැනි සර්පයෙකු මීට පෙර දැක නැත. ඔහු සියලු සිද්ධිය පුඤ්ඤසිරිට කීවේය. පුඤ්ඤසිරි ධනපාලගේ කතාව අසා, වලේ ගැසුණු අශ්වයා දෙස බැලුවේය. ඔහු කිසිදු බියක් හෝ කලබලයක් නොපෙන්වා, අශ්වයාගේ කකුල වටා සිටි පස් ටික ටික ඉවත් කරන්නට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ නුවණැති චලනයන්ගෙන්, ඔහු ධනපාලට ද, අශ්වයාටද උපදෙස් දුන්නේය. "අශ්වයාගේ බර අනෙක් පසට හරවන්න. හෙමින්... හෙමින්..."

පුඤ්ඤසිරිගේ උපදෙස් අනුව ධනපාල ක්‍රියා කළේය. සර්පයාගේ නුවණැති උදව්වෙන්, අශ්වයාගේ කකුල වලෙන් මුදා ගැනීමට ඔවුහු සමත් වූහ. අශ්වයාට එතරම් හානියක් වී තිබුණේ නැත. ධනපාලට මහත් සැනසීමක් දැනුනි. ඔහුට පුඤ්ඤසිරි කෙරෙහි කෘතගුණ සැලකීමටද, ඔහුගේ ධර්මය ගැන දැන ගැනීමටද සිතිණි. "ස්වාමීනි සර්පයාණෙනි, ඔබගේ නුවණ හා කරුණාව මා අතිශයින් මවිත කළේය. මා අසරණව සිටින විට ඔබ මා අසලට පැමිණ, මා දුක නිවාරණය කළේය. මම ඔබට ණය ගැතියි," ධනපාල කීවේය. පුඤ්ඤසිරි සිනාසුනි. "යහළුව, ණය ගැති වීමට කිසිවක් නැත. මම ධර්මයෙහි හැසිරෙන්නෙමි. සතුන්ට උපකාර කිරීම මගේ පරම යුතුකමයි. ඔබ ලෝභය හා ඊර්ෂ්‍යාවෙන් මිදී, කරුණාවෙන් හා ධර්මයෙන් කටයුතු කළහොත්, ඔබගේ ජීවිතයේද සාමය හා සතුට ඇති වේවි."

පුඤ්ඤසිරි තවදුරටත් පැවසුවේය, "අද ඔබ දුටු පරිදි, අසරණ සතෙකුට උපකාර කිරීමට මම පැමිණියෙමි. එලෙසම, අන් අයට උදව් කිරීමෙන්, අපගේ ජීවිත වලටද ආලෝකය ලැබේ. ලෝභය යනු අන්ධකාරයකි, එය අපව සත්‍යයෙන් ඈත් කරයි. ඊර්ෂ්‍යාව යනු විෂයකි, එය අපගේ හදවත් විනාශ කරයි. මෙම දුර්ගුණයන්ගෙන් මිදී, ධර්මයෙහි හැසිරෙන්න. අනුන්ගේ දුක දැක, ඔවුන්ට උපකාර කරන්න. එවිට ඔබගේ ජීවිතයද සුවපත් වනු ඇත." ධනපාල පුඤ්ඤසිරිගේ ධර්මය සිතට ගත්තේය. ඔහු තමාගේ ලෝභය හා ඊර්ෂ්‍යාව ගැන කල්පනා කළේය. ඔහු තීරණය කළේය, තමාගේ ජීවිතය වෙනස් කරගන්නා බව. ඔහු පුඤ්ඤසිරිට ස්තූති කොට, තම ගමන ගියේය.

ධනපාල ගමට ගිය පසු, ඔහු තමාගේ වෙළඳාමෙන් ලැබූ ලාභයෙන් කොටසක් දුප්පත් අයට බෙදා දුන්නේය. ඔහු අනුන්ගේ දුක ගැනද අවධානය යොමු කළේය. ඔහු ධර්මයෙහි හැසිරීමට පටන් ගත්තේය. කාලයත් සමඟ, ධනපාලගේ ජීවිතය සැබෑ ලෙසම වෙනස් විය. ඔහු සතුටින් හා සාමයෙන් ජීවත් විය. ඔහුගේ ධර්මය හා නුවණ නිසා, ඔහු ගම්වාසීන් අතර ගෞරවයට පාත්‍ර විය. පුඤ්ඤසිරි සර්පයාගේ ධර්මය, ධනපාලගේ ජීවිතයට පමණක් නොව, ඔහු අනුගමනය කළ අනෙකුත් අයටද ආලෝකය ලබා දුන්නේය.