නොපෙනෙන සතාගේ ආශිර්වාදය (The Blessing of the Invisible Creature)

නොපෙනෙන සතාගේ ආශිර්වාදය

බොහෝ කලකට පෙර, ඈත රටක, එක් රජෙකු විය. රජු ඉතා ධර්මිෂ්ඨ වූ අතර, තම රාජ්‍යයේ සෑම පුරවැසියෙකුටම සාධාරණ සැලකිල්ලක් දැක්වීය. එහෙත්, රජුට දරුවන් නොසිටීම ඔහුගේ එකම දුක විය. ඔහු විවිධ භික්ෂූන් වහන්සේලාගෙන්, ඍෂිවරුන්ගෙන් ආශිර්වාද පැතූවත්, ඔහුගේ ආශාව ඉටු වූයේ නැත. දිනක්, රජුට එක් මහළු ඍෂිවරයෙකුගෙන් අසන්නට ලැබුණේ, ඈත දේශයක, කඳු පාමුල, එක්තරා අද්භූත සතෙකු වාසය කරන බවයි. එම සතා, කිසිවෙකුටත් නොපෙනෙන, නමුත් ඉතා බලවත් ආශිර්වාද ලබා දීමට සමත් බව පැවසීය.

රජුට මේ ආරංචියෙන් මහත් සතුටක් දැනුනි. ඔහු වහාම තම අමාත්‍යවරුන් කැඳවා, මේ සතාව සොයාගෙන ඒමට සූදානම් විය. “අපේ රාජ්‍යයට උරුමක්කාරයෙකු ලැබීම සඳහා, අප මේ අද්භූත සතාව සොයා යා යුතුයි. එය අපට අතිශයින්ම වැදගත්.”

රජු, තමාගේ විශ්වාසවන්ත අමාත්‍යවරුන් පිරිසක්ද සමඟ, එම දුෂ්කර ගමනට පිටත් විය. ඔවුන් කඳු තරණය කළහ, ගංගා පීනා, ඝන වනාන්තර මැදින් ගමන් කළහ. මාස ගණනාවක ගමනකින් පසු, ඔවුහු අවසානයේ එම කඳු පාමුලට ළඟා වූහ. එහෙත්, කොතැන බැලුවත්, කිසිදු සතෙකුගේ හෝඩුවාවක් ඔවුන්ට හමු වූයේ නැත. රජුට මහත් කලකිරීමක් දැනුනි. “අප මේ දුෂ්කර ගමන ආවේ, කිසිදු ඵලක් නොමැතිවද?” ඔහු සිතුවේය.

එකල, රජුගේ අමාත්‍යවරයෙකු, ඉතා ධර්මිෂ්ඨ හා ප්‍රඥාවන්තයෙකු වූ, රජුට මෙසේ කීවේය, “මහරජාණෙනි, ඍෂිවරයා පැවසුවේ, මෙම සතාව නොපෙනෙන බවයි. සමහර විට, අපගේ ඇස්වලට නොපෙනෙන දේ, අපගේ හදවත්වලට දැනිය හැකිය. අප සන්සුන්ව, අවංකව, අපගේ ආශාව ප්‍රකාශ කළොත්, සමහර විට ඔහු අපට ඇසෙනු ඇත.”

රජු, අමාත්‍යවරයාගේ කතාවට එකඟ වී, කඳු මුදුනට ගොස්, සන්සුන්ව, විවෘත හදවතින් මෙසේ පැවසීය, “අහෝ, නොපෙනෙන සතාණෙනි, මාගේ එකම ආශාව, මාගේ රාජ්‍යයට උරුමක්කාරයෙකු ලැබීමයි. මාගේ සිහසුනට, මාගේ රාජ්‍යයට, ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකු ලැබෙනු ඇතැයි මට බලාපොරොත්තුවක් ඇත. කරුණාකර, මාගේ මෙම ආශාව ඉටු කර දෙන්න.”

ඔවුහු එහි රැඳී සිටියහ. අහස නිල් පාටට දිස්වූයේය. සුළඟ සෙමින් හමමින් තිබුණේය. හදිසියේම, රජුටත්, අමාත්‍යවරුන්ටත්, තමාගේ ශරීරය මත අමුතු හැඟීමක් දැනුනි. එය සේද රෙදි වැනි මෘදු ස්පර්ශයකි. ඔවුන් වටපිට බැලූ විට, කිසිවක් නොපෙනුනි. එහෙත්, තමාගේ ශරීරය මත, මෘදු, සුවඳැති මල් පෙති වැටෙන්නට විය. මල් පෙති මත, කුඩා, දීප්තිමත් දිය බිඳු දක්නට ලැබුණි.

“මේ කුමක්ද?” රජු විමසීය. “අපට කිසිවක් නොපෙනෙන්නේද?”

“මහරජාණෙනි,” අමාත්‍යවරයා කීවේය, “මේ නොපෙනෙන සතාණන්ගේ ආශිර්වාදය විය හැකිය. ඔහු අපට නොපෙනුනත්, අපගේ අවංක භාවය ඔහුට දැනී ඇත.”

ඔවුහු සතුටින්, ආශිර්වාද ලබමින්, තමාගේ රාජ්‍යයට නැවත පැමිණියහ. මාස කිහිපයකට පසු, රජුගේ බිසව, ගැබ්බර වූවාය. අවසානයේ, ඇයට පුත් කුමාරයෙකු උපන්නේය. කුමාරයා, ඉතාමත් ළයාන්විත, ධර්මිෂ්ඨ හා බුද්ධිමත් දරුවෙකු විය. ඔහු හැදී වැඩුණේ, රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනයට අනුකූලවය.

රජු, තමාගේ රාජ්‍යය සාමයෙන් හා සමෘද්ධියෙන් පාලනය කළේය. ඔහුට සැබෑ සතුටක් දැනුනි. ඔහු නිතරම නොපෙනෙන සතාට කෘතඥතාවයෙන් සිහිපත් කළේය. ඔහු දැන සිටියේ, සැබෑ ආශිර්වාදය, බාහිර පෙනුමෙන් නොව, අභ්‍යන්තරයේ ඇති අවංක භාවය, ධර්මිෂ්ඨකම හා කරුණාවෙන් ලැබෙන බවයි.

මේ ආකාරයෙන්, රජු, තමාගේ ධර්මිෂ්ඨකම හා අවංක භාවය නිසා, නොපෙනෙන සතාගෙන් ආශිර්වාද ලැබ, සාමයෙන් හා සතුටින් ජීවත් විය.

“සැබෑ ධනය ඇත්තේ, අපට නොපෙනෙන දේ තුළ ය; එය හදවතේ ධර්මිෂ්ඨකම හා ආත්මයේ කරුණාවයි.”