ලෝභී රජු

ලෝභී රජු

ඈත අතීතයේ, සුන්දර වූ චම්පා නම් රාජධානියක් විය. එම රාජධානිය පාලනය කළේ මහා ධනවතෙකු වූ, නමුත් ඊටත් වඩා ලෝභී වූ රජෙකු විසිනි. රජුගේ නම විරූඪක ලෙස හැඳින්වූයේ "ලෝභී රජු" යනුවෙනි. ඔහුගේ සිහසුන රන් හා මැණික් වලින් දිදුලන්නට විය. මාලිගාව මුළු ලොවටම ඊර්ෂ්‍යා කළ හැකි තරම් සුඛෝපභෝගී විය. එනමුත්, රජුගේ සිතෙහි තිබූ ලෝභය නම්, එම සියලු සම්පත් වලට වඩා අති මහත් විය. ඔහු සෑම විටම ධනය රැස් කර ගැනීමේ අරමුණින් පෙළුණේය. රාජ්‍යයේ භාණ්ඩාගාරය සෑම දිනකම ධනයෙන් පිරි ඉතිරී ගියද, රජුට කිසිදා තෘප්තියක් නොවීය. ඔහුට තවත්, තවත් ධනය අවශ්‍ය විය.

රජුගේ ලෝභය නිසා රාජ්‍යයේ ජනතාව දුක් වින්දේය. රජු බදු වැඩි කළේය, ජනතාවගේ දේපළ අහිමි කළේය, සහ සෑම විටම ධනය රැස් කර ගැනීමේ මාර්ග සොයමින් සිටියේය. දුප්පත් මිනිසුන් කුසගින්නේ සිටින විට, රජු සියලු රාජකීය ආහාර මේසය රන් හා මුතු ඇට වලින් සරසා ගත්තේය. ඔහු දුප්පතුන්ගේ කඳුළු දෙස නොබැලූ අතර, ඔවුන්ගේ දුක් ගැනවිලි වලට ඇහුම්කන් දුන්නේද නැත. ඔහුගේ හදවත ගල් ගැසී තිබුණි.

දිනක්, රජු සිය අමාත්‍යවරුන් හා සෙනෙවියන් සමග රාජ සභාවේ අසුන්ගෙන සිටියේය. සභාවේ අති උත්කර්ෂවත් බව රජුගේ ලෝභය තවත් අවුස්සන්නට විය. ඔහුට සිතුණේ, "මෙතරම් ධනයක් මා සතුව තිබියදීත්, මට තෘප්තියක් දැනෙන්නේ නැත්තේ ඇයි? මට තවත් ධනයක් අවශ්‍යයි. මා ධනයේ අධිපතියා විය යුතුයි."

අමාත්‍යවරුන් රජුගේ මුහුණේ තිබූ ආශාව දුටහ. එක් අමාත්‍යවරයෙක්, ඥානවන්ත හා බුද්ධිමත් අයෙක්, රජුට මෙසේ කීවේය: "මහරජාණෙනි, ධනය රැස් කිරීමෙහි අන්තයක් නැත. ධනය යනු සාගරයක් වැනිය, එය කෙදිනකවත් පිරෙන්නේ නැත. සැබෑ සතුට ධනයෙන් ලැබෙන්නේ නැත, එයින් ලැබෙන්නේ තාවකාලික සැනසීමක් පමණි."

රජු කෝපයෙන් අමාත්‍යවරයා දෙස බැලුවේය. "ඔබ මට ධනයෙන් තොරව සතුටක් ගැන කියනවද? ඔබ මෝඩයෙක්! ධනය යනු බලයයි, ධනය යනු සතුටයි. මා ධනයේ රජු වෙමි!"

එදින රාත්‍රියේ, රජුට සිහිනයක් විය. ඔහු දුටුවේ, ඔහු සියලු ධනය රැස් කරගෙන, එයින් යෝධ ගොඩක් සාදාගෙන, එම ගොඩ මත වාඩි වී සිටින බවයි. ඔහු මුළු ලෝකයේම ධනවත්ම පුද්ගලයා විය. එනමුත්, ඔහු තනිව සිටියේය. ඔහුගේ ඥාතීන්, මිතුරන්, සහ ඔහුගේ අමාත්‍යවරුන් ඔහුගෙන් ඈත්ව සිටියහ. ඔහුට කතා කිරීමට කිසිවෙකුත් සිටියේ නැත. ඔහුට සිනාසීමට කිසිවෙකුත් සිටියේ නැත. ඔහුට සතුටු වීමට කිසිවෙකුත් සිටියේ නැත. ඔහුට දැනුණේ දැඩි තනිකම සහ බියකි.

ඔහු සිහිනයෙන් අවදි වූ විට, ඔහුගේ හදවත බියෙන් හා භීතියෙන් පිරී ගියේය. ඔහුට සිහිනයෙන් දුටු දර්ශනයෙහි අර්ථය වැටහුණි. ධනය පමණක් ඇති පුද්ගලයෙකුට සැබෑ සතුටක් නොලැබෙන බව ඔහු තේරුම් ගත්තේය. ඔහුට ධනයට වඩා වැදගත් යමක් අවශ්‍ය බව ඔහු දැනගත්තේය. ඔහුට ආදරය, මිත්‍රත්වය, සහ සතුට අවශ්‍ය විය.

ඊළඟ දවසේ උදෑසන, රජු සිය අමාත්‍යවරුන් කැඳවා, තම සිහිනය ගැන ඔවුන්ට කීවේය. ඔහු තම ලෝභීකම නිසා ජනතාවට දුන් දුක ගැන කනගාටු විය. ඔහු තීරණය කළේ, තම ධනයෙන් කොටසක් ජනතාවට බෙදා දෙන බවත්, දුප්පතුන්ට උපකාර කරන බවත්, සහ සියලු ජනතාවට සතුටින් ජීවත් වීමට ඉඩ සලසන බවත්ය.

රජුගේ මෙම වෙනස නිසා රාජධානියේ සියලු ජනතාව සතුටු වූහ. ඔවුන් රජුට ස්තූති කළ අතර, රාජධානිය සතුටින් හා සමෘද්ධියෙන් පිරී ගියේය. රජු තවදුරටත් "ලෝභී රජු" ලෙස හැඳින්වුණේ නැත. ඔහු "ධර්මිෂ්ඨ රජු" ලෙස හැඳින්වුණි. ඔහු ධනය රැස් කරගැනීමට වඩා, ජනතාවගේ සතුට සහ යහපත ගැන සැලකිලිමත් විය. ඔහු දුප්පතුන්ට උපකාර කළේය, පාසල් හා රෝහල් ඉදිකළේය, සහ සියලු ජනතාවට සාධාරණ ලෙස සැලකුවේය.

කාලය ගෙවී ගිය අතර, රජු සිය ධනයෙන් කොටසක් දානය කළේය. ඔහු දුප්පත් අයට ආහාර, ඇඳුම්, සහ නිවාස ලබා දුන්නේය. ඔහු රෝගීන් සුවපත් කිරීමට රෝහල් ඉදි කළේය. ඔහු දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනයට පාසල් ඉදි කළේය. ඔහු රට පුරා ධර්මායතන ඉදි කර, ධර්මය දේශනා කළේය.

රජුගේ මෙම ක්‍රියාවන් නිසා, මුළු රාජධානියම සතුටින් හා සමෘද්ධියෙන් පිරී ගියේය. ජනතාව රජුට ආදරය කළ අතර, ඔහුට ගරු කළහ. රජු තවදුරටත් ලෝභී නොවූ අතර, ඔහු ධර්මිෂ්ඨ හා කරුණාවන්ත පාලකයෙකු විය. ඔහු තේරුම් ගත්තේ, සැබෑ ධනය යනු ධනය රැස් කිරීම නොව, එය බෙදා දීම සහ අනෙකුත් අයට උපකාර කිරීම බවයි.

එක් දිනක්, රජු සිය මාලිගාවේ උයනේ සිටියේය. ඔහු සුවඳැති මල්, පලතුරු ගස්, සහ කුරුල්ලන්ගේ ගීතය අසා සතුටු විය. ඔහු දුටුවේ, ඔහුගේ අමාත්‍යවරුන් හා සෙනෙවියන් ද, සෙසු ජනතාව ද ඔහු සමග සතුටින් සිටින බවයි. ඔහුට දැනුණේ, ඔහුගේ හදවත තුළ සාමයක් හා සතුටක් ඇති බවයි.

ඔහුට සිහි විය, ඔහු මුලදී කෙතරම් ලෝභී වූයේද යන්න. ඔහුට සිහි විය, ඔහු මුලදී කෙතරම් තනිකර සිටියේද යන්න. ඔහුට සිහි විය, ඔහු මුලදී කෙතරම් දුක් විඳ තිබුණේද යන්න. එනමුත්, දැන් ඔහු සතුටින් සිටියේය. ඔහුට ධනයට වඩා වැදගත් යමක් ලැබී තිබුණි. ඔහුට ආදරය, මිත්‍රත්වය, සහ සතුට ලැබී තිබුණි.

රජු සිය ජීවිතයේ අවසානය දක්වාම ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකු ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහු සිය ධනය ජනතාවගේ යහපත සඳහා යෙදවූ අතර, ඔහුගේ රාජධානිය සතුටින් හා සමෘද්ධියෙන් පිරී ගියේය. ඔහුගේ කථාව, ලෝභය යනු විනාශයට මඟ පාදන බවත්, ධනය බෙදා දීමෙන් සැබෑ සතුට ලැබෙන බවත්, සිහිපත් කරවයි.

මේ ආකාරයෙන්, ලෝභී රජු, බෝසතාණන් වහන්සේගේ අතීත ආත්ම භවයකදී, තම ලෝභීකම අතහැර, ධර්මය අනුව ජීවත් වී, සැබෑ සතුට සොයා ගත්තේය. ඔහු සත්පුරුෂ ධර්මය අනුගමනය කර, තම රාජධානියටත්, තමන්ටත් යහපත සලසා දුන්නේය.

කර්මය හා ඵලය

කර්මය යනු අප කරන ක්‍රියාවන්ය. යහපත් කර්මය යහපත් ඵල දෙන අතර, අයහපත් කර්මය අයහපත් ඵල දෙනු ඇත. ලෝභී රජුගේ කථාවෙන් පෙනී යන්නේ, ලෝභය යනු අයහපත් කර්මයකි, එය විනාශයට මඟ පාදන බවයි. ධනය බෙදා දීම හා ධර්මය අනුව ජීවත් වීම යහපත් කර්මයකි, එය සතුට හා සමෘද්ධිය ගෙන එන බවයි.

බෝධිසත්වයන් වහන්සේ විසින් බුද්ධත්වයට පත් වීමට උපකාර වූ බාරමය

මෙම ආත්ම භවයේදී, බෝධිසත්වයන් වහන්සේ විසින් ත්‍යාගශීලීත්වය (දාන), ධර්මවාදය (ධර්ම) සහ ධෛර්යය (වීරිය) යන බාරමයෝ බුද්ධත්වයට පත් වීමට උපකාරී වූහ. ලෝභය අතහැර, ධනය බෙදා දීමෙන්, උන්වහන්සේ ත්‍යාගශීලීත්වය නම් බාරමය විශිෂ්ට ලෙස පෝෂණය කළහ. ධර්මය අනුව ජීවත් වීමෙන්, උන්වහන්සේ ධර්මවාදය නම් බාරමය විශිෂ්ට ලෙස පෝෂණය කළහ. තවද, ලෝභය ජය ගැනීමට සහ ධර්මය අනුගමනය කිරීමට අවැසි ශක්තිය හා ධෛර්යය උන්වහන්සේ ධෛර්යය නම් බාරමය විශිෂ්ට ලෙස පෝෂණය කළහ.