မဟာနရဒၑာတက

လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကာလ ရှေးတုန်းကပေါ့၊ ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသတစ်ခေမ၊ မေထိလာ ဆိုတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီမြို့မှာ ဝိဒေဟရာဇ် မင်းကြီး ဆိုတဲ့ မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူတယ်။ မင်းကြီးဟာ သတ္တဝါတွေအပေါ် သနားကြင်နာ မေတ္တာထားပြီး မင်းကျင့်တရား ၁၀ ပါးနဲ့ အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူလို့ ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိတော်မူတယ်။ မေထိလာ မြို့နဲ့ အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးတဲ့ အရပ်မှာ သစ်ပင်ပန်းမန် စိမ်းစိုပြီး တိရစ္ဆာန်အပေါင်း နေထိုင် ကျက်စားတဲ့ တောကြီးတစ်တော ရှိတယ်။ အဲဒီတောဟာ ရသေ့ကြီးတွေရဲ့ သီလက္ခန် တရားကျင့်သုံးရာ နေရာလည်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ ရသေ့ကြီးတွေထဲမှာမှ ဘုရားအလောင်းတော်ဟာ နရဒ ရသေ့ အဖြစ် ဥဇ္ဇေနိ ရသေ့အဖြစ် ပရိနိဗ္ဗာန် စံဝင်တော်မူခဲ့တယ်။ ဘုရားအလောင်းတော် ရသေ့ကြီးဟာ အလွန်ထက်မြက်တဲ့ ပညာဉာဏ်နဲ့ ပြည့်စုံတော်မူတယ်။ တရားကိုလည်း အလွန်အမင်း ကြိုးစား အားထုတ်တော်မူပြီး တန်ခိုးအာနင်္န ကြီးမားတော်မူတယ်။ တစ်နေ့သောအခါ၌ မေထိလာ မြို့မှာ မင်းကြီးဟာ ရွှေနန်းတော်မှာ သီတင်းသုံးနေတော်မူတယ်။ မြို့သူမြို့သားတွေဟာ မင်းကြီးကို အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းကြီးဟာ စိတ်တော်မှာ အေးချမ်းမှု မရှိတော့ဘူး။ အကြောင်းကတော့ မင်းကြီးရဲ့ မိဖုရားကြီးဟာ နတ်ရွာစံလွန်တော်မူသွားလို့ပဲ။ မင်းကြီးဟာ မိဖုရားကြီးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးတော်မူတာကြောင့် စိတ်သောက ရောက်တော်မူတယ်။ ဘယ်သူမှ မနှစ်သိမ့်နိုင်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေတော်မူတယ်။ မင်းကြီးဟာ အဲဒီလို စိတ်သောက ရောက်နေတော်မူတာကို သိတော်မူတဲ့ နရဒ ရသေ့ကြီးဟာ မင်းကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ ဥဇ္ဇေနိ ရသေ့အဖြစ် ပရိနိဗ္ဗာန် စံဝင်တော်မူခဲ့တယ်။ ဘုရားအလောင်းတော် ရသေ့ကြီးဟာ အလွန်ထက်မြက်တဲ့ ပညာဉာဏ်နဲ့ ပြည့်စုံတော်မူတယ်။ တရားကိုလည်း အလွန်အမင်း ကြိုးစား အားထုတ်တော်မူပြီး တန်ခိုးအာနင်္န ကြီးမားတော်မူတယ်။ တစ်နေ့သောအခါ၌ မေထိလာ မြို့မှာ မင်းကြီးဟာ ရွှေနန်းတော်မှာ သီတင်းသုံးနေတော်မူတယ်။ မြို့သူမြို့သားတွေဟာ မင်းကြီးကို အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းကြီးဟာ စိတ်တော်မှာ အေးချမ်းမှု မရှိတော့ဘူး။ အကြောင်းကတော့ မင်းကြီးရဲ့ မိဖုရားကြီးဟာ နတ်ရွာစံလွန်တော်မူသွားလို့ပဲ။ မင်းကြီးဟာ မိဖုရားကြီးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးတော်မူတာကြောင့် စိတ်သောက ရောက်တော်မူတယ်။ ဘယ်သူမှ မနှစ်သိမ့်နိုင်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေတော်မူတယ်။ မင်းကြီးဟာ အဲဒီလို စိတ်သောက ရောက်နေတော်မူတာကို သိတော်မူတဲ့ နရဒ ရသေ့ကြီးဟာ မင်းကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်တော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ အစွမ်းထက်တဲ့ တန်ခိုးတော်နဲ့ မေထိလာ မြို့ကို ကြွတော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ မင်းကြီးရဲ့ နန်းတော်ကို ရောက်တော်မူပြီး မင်းကြီးကို တွေ့တော်မူတယ်။ မင်းကြီးဟာ ရသေ့ကြီးကို မြင်တော်မူတာနဲ့ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ မင်းကြီးကို တရားဟောတော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ မင်းကြီးကို မိဖုရားကြီးရဲ့ သေဆုံးခြင်းဟာ သဘာဝတရား ဖြစ်ကြောင်း၊ လူတိုင်းဟာ မွေးဖွားလာရင် သေဆုံးရမှာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဒါကြောင့် မင်းကြီးအနေနဲ့ မိဖုရားကြီးရဲ့ သေဆုံးခြင်းအတွက် စိတ်သောက မရောက်သင့်ကြောင်း ဟောတော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ မင်းကြီးကို သစ္စာတရား၊ မေတ္တာတရား၊ ဂရုဏာတရား တို့ကို ဟောကြားတော်မူတယ်။ မင်းကြီးဟာ ရသေ့ကြီးရဲ့ တရားစကားကို ကြားနာတော်မူပြီး စိတ်သောက ကင်းစင်တော်မူတယ်။ မင်းကြီးဟာ ရသေ့ကြီးကို အလွန်ကျေးဇူးတင်တော်မူတယ်။ မင်းကြီးဟာ ရသေ့ကြီးကို နန်းတော်မှာ ဧည့်ခံတော်မူပြီး အလှူဒါန ပေးလှူတော်မူတယ်။ ရသေ့ကြီးဟာ မင်းကြီးကို ဆုပေးတော်မူပြီး မိမိရဲ့ တော အရပ်ကို ပြန်တော်မူတယ်။ အဲဒီနောက် မင်းကြီးဟာ ရသေ့ကြီးရဲ့ တရားစကားကို အမှတ်ရတော်မူပြီး သတ္တဝါတွေအပေါ် သနားကြင်နာ မေတ္တာထားပြီး မင်းကျင့်တရား ၁၀ ပါးနဲ့ အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူတယ်။ မြို့သူမြို့သားတွေဟာ မင်းကြီးကို အလွန်ချစ်ခင်လေးစားကြတယ်။ အဲဒီ ဇာတ်တော်ရဲ့ အကျိုးအပ္ပါယ်ကတော့ အလွန်အရေးကြီးတယ်။ ဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အတွက် စိတ်ဓာတ်မကျဆင်းသင့်ဘူး။ သဘာဝတရားကို လက်ခံပြီး သစ္စာ၊ မေတ္တာ၊ ဂရုဏာ တရားတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်သင့်တယ်။ ဒါမှသာ စိတ်အေးချမ်းမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှု ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။