The Bodhisatta as a Monkey

အပင်၏အသီး

ရှေးရှေးတုန်းက ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၏ အနီးတွင် လွန်စွာမြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်တောင် ရှိလေသည်။ ထိုတောင်ကြီး၏ ထိပ်တွင် ဗောဓိသတ်မင်းသည် မျောက်တစ်ကောင်အဖြစ် လူဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုမျောက်သည် အလွန်လိမ္မာရေးချွန်ပြီး၊ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ကစားရင်း နေထိုင်လေသည်။ သူ၏အမွှေးအမှင်တို့သည် ရွှေရောင်တောက်ပနေပြီး၊ မျက်လုံးများကား စိန်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေ၏။ သူသည် ထိုတောင်ကြီးကို အုပ်ချုပ်ပြီး၊ အခြားသော မျောက်အုပ်တို့ကိုလည်း ဦးဆောင်လေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကြီးတစ်ပါးသည် ထိုတောင်ကြီးကို ဖြတ်၍ ခရီးသွားရ၏။ သူသည် တောင်ပေါ်တွင် ရေငတ်နေသဖြင့်၊ အပင်များမှ သစ်သီးများကို ရှာဖွေနေ၏။ ရုတ်တရက် သူသည် အလွန်ကြီးမားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိလေသည်။ ထိုသစ်ပင်တွင် အလွန်လှပသော အသီးများ ခင်းကျင်းလျက် ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုအသီးများကို မြင်၍ စားချင်စိတ် ပြင်းပြင်းပြပြ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

“အို... ဤအသီးကား အလွန်လှပ၏။ ငါစားကြည့်မည်။” ဟု မင်းကြီးက ပြော၏။ သူသည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်၍ အသီးတစ်လုံးကို ခူးယူကာ စားလိုက်လေသည်။ ထိုအသီးကား အလွန်အရသာရှိပြီး၊ မင်းကြီး၏ ရေငတ်ကိုလည်း ပြေစေလေသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၍၊ အခြားသော အသီးများကိုလည်း ခူးယူကာ စားသောက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ဗောဓိသတ်မျောက်သည် တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း မင်းကြီးကို မြင်၏။ သူသည် မင်းကြီး၏ အပြုအမူကို သဘောမကျသဖြင့်၊ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး မင်းကြီးအား မေးလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အသင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသစ်ပင်မှ အသီးများကို ခူးယူစားသောက်တော်မူသနည်း။ ဤအသီးကား အလွန်အဆိပ်ပြင်း၏။” ဟု မျောက်က မေး၏။ မင်းကြီးသည် မျောက်၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်၊ “အဘယ်သို့နည်း။ ဤအသီးကား အလွန်အရသာရှိပြီး၊ ငါ့အား ရေငတ်ကိုလည်း ပြေစေ၏။” ဟု ပြန်ပြော၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဤသစ်ပင်ကား အလွန်ဆိုးရွားသော သစ်ပင် ဖြစ်၏။ ၎င်း၏အသီးကား အပြင်ပန်းအားဖြင့် လှပသော်လည်း၊ အလွန်အဆိပ်ပြင်း၏။ သင်သည် မကြာမီ အဆိပ်သင့်တော့မည်။” ဟု မျောက်က ပြော၏။ မင်းကြီးသည် မျောက်၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ အနည်းငယ် မူးဝေနေသည်ကို ခံစားရ၏။

“အို... ငါကား သေရတော့မည်။ ငါ့အား ကယ်တင်ပါဦး။” ဟု မင်းကြီးက တောင်းပန်လေသည်။ မျောက်သည် မင်းကြီး၏ အဖြစ်ကို မြင်၍ သနားစိတ်ဝင်လာ၏။ သူသည် မင်းကြီးအား သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်စေပြီး၊ သူ၏အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထို့နောက် မျောက်သည် မိမိ၏ပါးစပ်မှ ဆေးတစ်မျိုးကို ထွေးထုတ်လေသည်။

“ဤဆေးကား ငါ၏အနီးတွင် အမြဲရှိ၏။ ဤဆေးကို သောက်သုံးပါက၊ သင်၏အဆိပ်ကို ပျောက်ကင်းစေမည်။” ဟု မျောက်က ပြော၏။ မင်းကြီးသည် မျောက်ပေးသော ဆေးကို သောက်သုံးပြီး၊ မကြာမီပင် အဆိပ်သင့်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်သွားလေသည်။ သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၍၊ မျောက်အား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလေသည်။

“အသင်ကား ငါ့အား အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့ပြီ။ ငါသည် အသင်အား မည်သို့ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို မသိချေ။” ဟု မင်းကြီးက ပြော၏။ မျောက်သည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြား၍ ပြုံးလေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သင်သည် ကျေးဇူးမဆပ်ရန် မလိုပါ။ သို့သော်လည်း၊ သင်သည် ဤသစ်ပင်၏ အန္တရာယ်ကို အခြားသူများအား သတိပေးပါရန် တောင်းပန်၏။” ဟု မျောက်က တောင်းပန်လေသည်။

“ငါသည် အသင်၏ တောင်းပန်ချက်ကို လက်ခံ၏။ ငါသည် ဤသစ်ပင်၏ အန္တရာယ်ကို အခြားသူများအား သတိပေးမည်။” ဟု မင်းကြီးက ကတိပြုလေသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မျောက်အား အလေးပြုပြီး၊ မိမိ၏ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ဤကား ဗောဓိသတ်မင်း၏ သနားကရုဏာနှင့် ပညာပါရမီကို ပြသသော အဖြစ်အပျက်တည်း။