ကျီးကန်းအဂတိဇာတ်

ကျီးကန်းအဂတိဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက မြတ်ဗုဒ္ဓသည် သာဝတ္ထိပြည် သင်္ဂါရမည်သော ပွဲတော်ကြီးကျင်းပနေစဉ် သာသနာတော်ကို စောင့်ရှောက်ကြသော သံဃာတော်အရှင်သူမြတ်တို့အား လှူဒါန်းရန် ရွှေအိုးကြီးတစ်လုံးကို မင်းကြီးက ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ထိုရွှေအိုးကြီးအတွင်း၌ကား အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ၊ ရတနာမျိုးစုံတို့ကို ထည့်သွင်းထားလေသည်။ ပွဲတော်ကြီးသို့ ရဟန်းပရိသတ်များစွာတို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထိုအခါ ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် အနီးအနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှ အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကာ ရွှေအိုးကြီးကို ၎င်း၏အလိုဆန္ဒအတိုင်း သုံးစွဲခွင့်ရရှိရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ကျီးကန်းသည် ရွှေအိုးကြီးကို မည်သူမျှ မမြင်အောင် ခိုးယူရန် ကြံစည်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ အကျဉ်းတပ်ပြီး အလကားနေရင်း အကျိုးမယုတ်သော သဘောကို ဆောင်၏။ ကျီးကန်း၏အပြုအမူကို အခြားသောငှက်များက ဝိုင်းအုံ၍ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ “အမောင်ကျီးကန်း၊ မင်းမှာ အဘယ်သို့သော အရည်အချင်းရှိလို့ အဖိုးတန်ရွှေအိုးကြီးကို မင်းအတွက်သာ သုံးစွဲခွင့် တောင်းဆိုရသနည်း။ မင်းမှာ လှူဒါန်းရန် ကိုယ်ကျင့်တရားလည်း မရှိ၊ သီလလည်း မစင်ကြယ်။ မင်းရဲ့ နှုတ်သီးကလည်း အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးလှသည်။” ဟု လှောင်ပြောင်ကြလေသည်။

ကျီးကန်းသည် အရှက်ရသော်လည်း မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်။ ၎င်းသည် ပရိသတ်ကို ရအောင်ချော့မော့ရန် ကြိုးစားသည်။ “အို... သူငယ်ချင်းများ၊ ငါ့ကို နားထောင်ကြပါ။ ငါသည် ဤရွှေအိုးကြီးကို မင်းတို့ထက် ပို၍ ထိုက်တန်၏။ ငါသည် အလွန်တရာ ပညာရှိပြီး အလွန်တရာ စည်းစိမ်ကြွယ်ဝ၏။ ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်။” ဟု ပြောဆိုလေသည်။

ထိုအခါ ပရိသတ်ထဲမှ ဥဒေါင်းတစ်ကောင်က ထွက်လာ၍ ပြောသည်။ “အမောင်ကျီးကန်း၊ မင်းရဲ့ စကားကို ငါတို့ နားထောင်ရတာ မပျော်ဘူး။ မင်းမှာ မရှိတာကို ရှိတယ်လို့ ပြောနေတယ်။ မင်းရဲ့ အဆင်းအရောင်ကလည်း ဆိုးလှသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာကလည်း မင်းမှာ လုံးဝ မရှိဘူး။” ဟု ဥဒေါင်းက ခပ်မာမာပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျီးကန်းသည် ဥဒေါင်း၏ စကားကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားသည်။ ၎င်းသည် ဥဒေါင်းကို အလွန်တရာ မုန်းတီးသွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် မိမိ၏ အတ္တကို အလွန်တရာ မြှင့်တင်ကာ လူအများရှေ့မှောက်တွင် ဥဒေါင်းကို မတရား စွပ်စွဲတော့သည်။ “ဥဒေါင်း၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်းရဲ့ အမွေးအတောင်တွေက ဘာတွေလဲ။ ငါ့ကို ဘယ်လို လာပြီး ဆုံးမရဲရသလဲ။” ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လေသည်။

မင်းကြီးသည် ကျီးကန်း၏ အပြုအမူကို အနီးကပ် မြင်တွေ့နေရသည်။ မင်းကြီးသည် ကျီးကန်း၏ အဂတိလိုက်စားမှုကို သိရှိသွားသည်။ မင်းကြီးသည် ကျီးကန်းကို ဆင့်ခေါ်၍ မေးမြန်းသည်။ “ကျီးကန်း၊ ဘာကြောင့် မင်းက အခြားသော ငှက်များထက် ဤရွှေအိုးကြီးကို ပို၍ ထိုက်တန်သည်ဟု ထင်သနည်း။ မင်းမှာ ဘာ အရည်အချင်း ရှိသနည်း။” ဟု မင်းကြီးက မေးသည်။

ကျီးကန်းသည် တွေဝေသွားသည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ အမှားကို သိသော်လည်း ဝန်မခံ။ “မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို အခြားသူများ မယှဉ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ဤရွှေအိုးကြီးကို ကျွန်ုပ်သာ ခံစားထိုက်ပါသည်။” ဟု မင်းကြီးကို ပြန်လည် လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးသည် ကျီးကန်း၏ အဂတိစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်သွားသည်။ မင်းကြီးသည် ကျီးကန်း၏ အပြုအမူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်သည်။ “ကျီးကန်း၊ မင်းသည် အလွန်တရာ မိုက်မဲ၏။ မင်းမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားလည်း မရှိ၊ သီလလည်း မစင်ကြယ်။ မင်းမှာ အခြားသူများကို ဆုံးမနိုင်သော အရည်အချင်းလည်း မရှိ။ အဂတိလိုက်စားခြင်းသည် အလွန်တရာ ဆိုးရွားသော အကျင့်ဖြစ်၏။” ဟု မင်းကြီးက ဆုံးမတော်မူသည်။

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ကျီးကန်းကို ရွှေအိုးကြီးနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ ရွှေအိုးကြီးကို သာသနာတော်ကို စောင့်ရှောက်ကြသော သံဃာတော်အရှင်သူမြတ်တို့အား လှူဒါန်းတော်မူသည်။ ကျီးကန်းသည် အရှက်တကွဲ အကျိုးအရှုံးနှင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားရသည်။

မြတ်ဗုဒ္ဓက ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားပြီးနောက် “အဂတိလိုက်စားခြင်းသည် အလွန်တရာ ဆိုးရွားသော အကျင့်ဖြစ်၏။ မည်သူမဆို အဂတိလိုက်စားသူသည် အရှက်တကွဲ အကျိုးအရှုံးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်။ ထို့ကြောင့် အဂတိမလိုက်စားဘဲ တရားမျှတစွာ ကျင့်သုံးကြကုန်အံ့။” ဟု ဟောကြားတော်မူသည်။