သုဇာတာဇာတ်တော်

သုဇာတာဇာတ်တော်

ရှေးရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက မြတ်စွာဘုရားသခင်သည် ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးတော်မူသော မင်းတရားကြီး ဖြစ်တော်မူခဲ့ဖူးသည်။ ထိုမင်းတရားကြီးသည် သီလ သမာဓိ ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၍ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား မေတ္တာရှေ့ထားကာ တရားမစကားဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မင်းတရားကြီး၏ မယားတော်ကား အလွန်လှပ၍ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မိဖုရားကြီး ဖြစ်တော်မူသည်။ မိဖုရားကြီးသည် မင်းတရားကြီး၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရသော်လည်း ကလေးမရရှိသဖြင့် စိတ်တော်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေတော်မူသည်။ သားသမီး မရရှိခြင်းသည် မိဖုရားကြီးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မိဖုရားကြီးသည် နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်အတွင်း လမ်းလျှောက်တော်မူရင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်ရှိတော်မူသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီးကား အလွန်ကြီးမား၍ အကိုင်းအခက်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး အရိပ်အာဝါသ ကောင်းမွန်လှသည်။ မိဖုရားကြီးသည် ထိုသစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် နတ်ဒေဝါတစ်ပါးသည် မိုးပေါ်မှ ပွင့်ကနဲ ပေါ်လာကာ မိဖုရားကြီးအား မေးတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းမိဖုရား၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ စိတ်တော်မချမ်းသာ ဖြစ်နေရပါသနည်း။”

မိဖုရားကြီးသည် နတ်ဒေဝါ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့ဩတော်မူသော်လည်း ကြည်ညိုစွာ ပြန်လည်လျှောက်ထားတော်မူသည်။

“အရှင်ဒေဝါ၊ ကျွန်မသည် သားသမီး မရရှိခြင်းကြောင့် စိတ်တော်မချမ်းသာ ဖြစ်နေရပါ၏။ မင်းတရားကြီး၏ အမွေကို ဆက်ခံမည့် သားသမီး မရှိသည်မှာ ကျွန်မ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဆုံးရှုံးမှုပင် ဖြစ်ပါ၏။”

နတ်ဒေဝါသည် မိဖုရားကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးတော်မူ၍ ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းမိဖုရား၊ စိတ်မပူတော်မူပါနှင့်။ သင့်အား သားသမီး ရရှိစေရန် ကျွန်ုပ် ကူညီပါမည်။ သို့သော် သင့်အနေဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ စကားကို လိုက်နာရမည်။”

မိဖုရားကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကာ အလွန်ကြည်ညိုစွာ ခေါင်းညိတ်တော်မူသည်။

“အရှင်ဒေဝါ၊ ကျွန်မ အရှင်ဒေဝါ၏ စကားကို အလုံးစုံ လိုက်နာပါမည်။ အရှင်ဒေဝါ မည်သို့ မည်ပုံ ပြုလုပ်ရမည်ကို မိန့်ကြားတော်မူပါဘုရား။”

နတ်ဒေဝါသည် မိဖုရားကြီးအား ဤသို့ မှာကြားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းမိဖုရား၊ မနက်ဖြန် နံနက်တွင် သင့်အနေဖြင့် ရွှေခွက်ဖြင့် နို့ဆွမ်းကို ခပ်ယူလာပြီး ဤသစ်ပင်အောက်သို့ လာပါလော့။ သို့မှသာ သင့်အား သားသမီး ရရှိစေရန် ကျွန်ုပ် စီမံပေးပါမည်။”

နတ်ဒေဝါသည် မိန့်ကြားပြီးနောက် မိုးပေါ်သို့ ပျံတက်သွားတော်မူသည်။ မိဖုရားကြီးလည်း ဝမ်းသာအားရ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိဖုရားကြီးသည် နတ်ဒေဝါ၏ စကားအတိုင်း ရွှေခွက်ဖြင့် နို့ဆွမ်းကို ခပ်ယူ၍ ထိုသစ်ပင်အောက်သို့ ကြွတော်မူသည်။ နတ်ဒေဝါသည် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းတော်မူလျက်ပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတော်မူသည်။ မိဖုရားကြီးသည် နို့ဆွမ်းကို နတ်ဒေဝါအား ဆက်ကပ်တော်မူသည်။

နတ်ဒေဝါသည် နို့ဆွမ်းကို လက်ခံတော်မူပြီးနောက် မိဖုရားကြီးအား ဤသို့ မိန့်ကြားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းမိဖုရား၊ ဤနို့ဆွမ်းကို သောက်သုံးတော်မူလော့။ သို့မှသာ သင့်အား သားသမီး မွေးဖွားလာပါလိမ့်မည်။”

မိဖုရားကြီးသည် နတ်ဒေဝါ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၍ နို့ဆွမ်းကို သောက်သုံးတော်မူသည်။ နို့ဆွမ်းကို သောက်သုံးပြီးနောက် မိဖုရားကြီးသည် နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူသည်။

အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကား ထိုနေ့မှစ၍ မိဖုရားကြီးသည် ကိုယ်ဝန်ရရှိတော်မူသည်။ မကြာမီပင် မိဖုရားကြီးသည် သားတော်တစ်ပါးကို ဖွားမြင်တော်မူသည်။ သားတော်လေးကား အလွန်လှပ၍ ကျန်းမာသန်စွမ်းသည်။ မင်းတရားကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၍ သားတော်လေးအား အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်။ သားတော်လေးကို ‘သုဇာတာမင်းသား’ ဟု အမည်ပေးတော်မူသည်။

သုဇာတာမင်းသားသည် အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ပညာအတတ်လည်း တတ်မြောက်သည်။ မင်းတရားကြီးသည် သုဇာတာမင်းသားအား အလွန်ချစ်ခင်တော်မူ၍ မိဖုရားကြီးနှင့်အတူ သားတော်အား များစွာ ချီးမြှောက်တော်မူသည်။ သို့သော် သုဇာတာမင်းသားသည် မိမိ၏ ဘဝသည် နတ်ဒေဝါတစ်ပါး၏ ကျေးဇူးကြောင့် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် သုဇာတာမင်းသားသည် မကြာခဏ နတ်ဒေဝါအား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လျှောက်ထားရန် အလို့ငှာ ထိုသစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ ကြွတော်မူလေ့ရှိသည်။

တစ်နေ့သောအခါ သုဇာတာမင်းသားသည် နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်အတွင်း လမ်းလျှောက်တော်မူရင်း ထိုသစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ ရောက်ရှိတော်မူသည်။ မင်းသားသည် နတ်ဒေဝါအား အောက်မေ့သတိရကာ “အရှင်ဒေဝါ၊ ကျွန်ုပ်၏ ဘဝသည် အရှင်ဒေဝါ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။” ဟု လျှောက်ထားတော်မူသည်။

ထိုအခါ နတ်ဒေဝါသည် မိုးပေါ်မှ ပွင့်ကနဲ ပေါ်လာတော်မူသည်။ မင်းသားသည် နတ်ဒေဝါအား မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူ၍ နတ်ဒေဝါအား ရှိခိုးတော်မူသည်။

“အရှင်ဒေဝါ၊ ကျွန်ုပ်၏ အဖေနှင့်အမေတို့ အလွန်စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်မှာ သားသမီး မရရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ အရှင်ဒေဝါ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ထိုသူတို့၏ သားအဖြစ် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။”

နတ်ဒေဝါသည် သုဇာတာမင်းသား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးတော်မူ၍ ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ သင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်းမြောက်မိပါ၏။ သင်သည်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။ သင့်အနေဖြင့်လည်း မိဘတို့အား ပြုစုလုပ်ကျွေးကာ သီလ သမာဓိ ပညာတို့နှင့် ပြည့်စုံသော မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါး ဖြစ်လာပါလော့။”

နတ်ဒေဝါသည် မိန့်ကြားပြီးနောက် မိုးပေါ်သို့ ပျံတက်သွားတော်မူသည်။ သုဇာတာမင်းသားသည် နတ်ဒေဝါ၏ ဆုံးမစကားကို နာခံတော်မူ၍ မိဘတို့အား အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပြုစုလုပ်ကျွေးတော်မူသည်။ မင်းသားသည် ပညာအတတ်လည်း ဆည်းပူးတော်မူရာ အလွန်ထူးချွန်တော်မူသည်။ မင်းတရားကြီးသည် သားတော်၏ အရည်အချင်းကို မြင်တော်မူသောအခါ ဝမ်းမြောက်တော်မူ၍ မကြာမီပင် သုဇာတာမင်းသားအား အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူသည်။

သုဇာတာမင်းသားသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ရပ်တည်တော်မူသောအခါ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား တရားမစကားဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မင်းသားသည် အဖေ၊ အမေတို့အား အလွန်ကြည်ညိုလေးစားတော်မူသည်။ မင်းသားသည် မင်းတရားကြီး၏ နေရာကို ဆက်ခံတော်မူသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ကို တရားမစကားဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူပြီး မြတ်သော မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါး အဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသည်။

ဤဇာတ်တော်တွင် ဘုရားလောင်းသည် သုဇာတာမင်းသားအဖြစ် သန္ဓေတည်တော်မူခဲ့သည်။ မိဖုရားကြီးသည် ဘုရားလောင်း၏ အမိအဖြစ် ဖြစ်တော်မူသည်။ နတ်ဒေဝါကား ဘုရားလောင်း၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော အဆုံးအမကား မိဘတို့သည် သားသမီး ရရှိရန် အလွန်ဆန္ဒပြင်းပြကြသည်။ သားသမီးတို့သည်လည်း မိဘတို့အား ကျေးဇူးဆပ်ရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ကျေးဇူးတရားကို သိရှိပြီး မိဘတို့အား ပြုစုလုပ်ကျွေးသော သားသမီးတို့သည်လည်း ကောင်းသော ဘဝကို ရရှိကြကုန်၏။