ကြောင်နှင့် ယုန် (The Cat and the Hare)

ကြောင်နှင့် ယုန်

“ရှေးရှေးတုန်းက နွေဦးကာလရဲ့ အလှပဆုံးနေ့တစ်နေ့မှာပေါ့။ နေရောင်ခြည်ဟာ လေညင်းကလေးတွေနဲ့အတူ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ရွှေရောင်တောက်ပစွာ လင်းလက်နေတယ်။ ပန်းမျိုးစုံတို့ဟာ အရောင်အမျိုးမျိုးနဲ့ လန်းဆန်းစွာ ပွင့်ဖူးနေပြီး၊ လေထုထဲမှာ ပျားရည်ရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာတယ်။ အဲဒီနေ့မှာပဲ၊ တောနက်ကြီးရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ တည်ရှိတဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ရွာကလေးတစ်ရွာရဲ့ အနီးအနားမှာ၊ အလွန်ထက်မြက်ပြီး အလွန်ကြောက်ရွံ့တတ်တဲ့ ယုန်ကလေးတစ်ကောင် နေထိုင်တယ်။ ယုန်ကလေးရဲ့ အမည်က ‘မြန်မာ’။”

မြန်မာဟာ အလွန်အမင်း သတိထားတတ်တဲ့ သတ္တဝါကလေး ဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ နားရွက်ကလေးတွေက အမြဲတစေ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်အသံကိုမဆို အလွယ်တကူ ဖမ်းယူနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ နှာခေါင်းကလေးက အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး၊ လေထုထဲမှာ ပါလာတဲ့ အနံ့အသက်တွေကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိရှိနိုင်တယ်။ မြန်မာဟာ နေထိုင်ရာ အရပ်ကို အလွန်သတိထားရတယ်။ အကြောင်းကတော့၊ အဲဒီဒေသမှာ အလွန်သန်မာပြီး အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေလို့ပဲ။ အဲဒီကြောင်ကြီးရဲ့ အမည်က ‘ခွေး’။

ခွေးဟာ အလွန်ကြီးမားပြီး ကြွက်သားတွေ ပြည့်တင်းတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ အမွေးတွေဟာ မည်းနက်ပြီး တောက်ပြောင်နေပြီး၊ မျက်လုံးတွေဟာ မီးပွင့်ကြီးတွေပမာ မီးရောင် ထိန်ထိန်တောက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ သွားတွေဟာ မုတ်ဆိတ်မွေးကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး၊ ခြေသည်းတွေဟာ ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ချွန်ထက်တယ်။ ခွေးဟာ အလွန်အားကြီးပြီး အမဲလိုက် ကျွမ်းကျင်တဲ့ သတ္တဝါ ဖြစ်တယ်။ သူဟာ အလွန်အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတွေနဲ့တောင် မကြောက်မရွံ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။

မြန်မာဟာ ခွေးကို အလွန်ကြောက်ရွံ့တယ်။ သူဟာ နေထိုင်ရာ တွင်းငယ်ကလေးကနေ အပြင်ထွက်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲ။ အကယ်၍ သူ အပြင်ထွက်ရမယ်ဆိုရင်တောင်၊ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ တုန်ရီနေပြီး၊ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲမှာ ရိုက်ခတ်နေတယ်။ သူဟာ အမြဲတစေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားနေပြီး၊ ခွေးရဲ့ အရိပ်လက္ခဏာကိုတောင် မမြင်ရစေကာမူ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခွေးရဲ့ ပုံရိပ်ကို အမြဲတစေ မြင်ယောင်နေမိတယ်။

“အိုး… ငါ့ဘဝက ဘယ်လောက် ခက်ခဲလိုက်ပါစေလား…” မြန်မာဟာ တွင်းငယ်ကလေးထဲမှာ တစ်ကိုယ်တည်း ညည်းတွားရင်း ပြောတယ်။ “ငါဟာ အမြဲတစေ ကြောက်ရွံ့နေရတယ်။ ငါဟာ လွတ်လပ်စွာ မပျော်ရွှင်နိုင်။ ငါဟာ အမြဲတစေ ခွေးကို ကြောက်ရွံ့နေရတယ်။”

တစ်နေ့သောအခါ၊ မြန်မာဟာ အလွန်ဗိုက်ဆာနေတယ်။ သူဟာ တွင်းထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် နေခဲ့ရတယ်။ သို့သော် သူဟာ အပြင်ထွက်ဖို့ မဝံ့ရဲ။ သူ့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်က ဆာလောင်မှုကို အော်ဟစ်နေတယ်။ ထိုအခါ၊ သူဟာ အလွန်ခက်ခဲစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။

“ငါဟာ အပြင်ထွက်ရဦးမယ်။ ငါဟာ အနည်းငယ်မျှလောက် အစာရှာရဦးမယ်။ ငါဟာ အလွန်သတိထားရမယ်။ ငါဟာ ခွေးကို မတွေ့စေရ။”

မြန်မာဟာ တွင်းငယ်ကလေးကနေ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ နားရွက်ကလေးတွေက အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး၊ သူ့ရဲ့ နှာခေါင်းကလေးက အနံ့အသက်တွေကို အဆက်မပြတ် ရှူရှိုက်နေတယ်။ သူဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန်သတိထားနေပြီး၊ အလွန်ငြိမ်သက်စွာ လှုပ်ရှားနေတယ်။ သူဟာ မြက်ပင်တွေကြားထဲမှာ လျှောက်သွားနေပြီး၊ မြေပေါ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ အမြစ်ကလေးတွေနဲ့ အစေ့ကလေးတွေကို ရှာဖွေနေတယ်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အသံတစ်ခုကို သူကြားလိုက်ရတယ်။ ကနဦးမှာ သူ ဘာအသံမှန်း မသိ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းမှာ သူ နားလည်သွားတယ်။ အဲဒီအသံက… ခွေးရဲ့ အော်သံ ဖြစ်တယ်။

“ဟောက်…!”

မြန်မာရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားဟာ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ရိုက်ခတ်နေပြီး၊ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ အလွန်လေးလံသွားတယ်။ သူဟာ ဘယ်ဘက်ကို ပြေးရမှန်းတောင် မသိ။ သူဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝိုင်းကြည့်နေပြီး၊ ခွေးရဲ့ အရိပ်လက္ခဏာကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေတယ်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ သူဟာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ရှေ့မှ အနည်းငယ်အကွာမှာ၊ ခွေးဟာ မြွေတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတယ်။ မြွေဟာ အလွန်အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေ ဖြစ်ပြီး၊ ခွေးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပတ်လည်လျက် ရှိတယ်။ ခွေးဟာ အလွန်အားကောင်းစွာ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း၊ သူ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က အလွန်ကြီးမားနေတယ်။

မြန်မာဟာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလွန်ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ သူဟာ ခွေးကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း၊ ထိုအချိန်မှာ သူဟာ ခွေးအပေါ်မှာ စာနာစိတ်ကို ခံစားမိတယ်။ သူဟာ ခွေးရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလွန်ထူးခြားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။

“ငါဟာ ခွေးကို ကယ်တင်ရမယ်။”

မြန်မာဟာ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သောအခါ၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတယ်။ သူဟာ အလွန်တုန်လှုပ်နေသော်လည်း၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ သူဟာ မြွေကို အလွန်သတိထားနေပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာ မြွေကို ကပ်သွားတယ်။

“ဟေး… မြွေကြီး…” မြန်မာဟာ အလွန်တုန်လှုပ်တဲ့ အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်တယ်။ “သင်ဟာ ငါ့ကို မစားပါနှင့်။ ငါဟာ သင့်ကို ကူညီမယ်။”

မြွေဟာ မြန်မာရဲ့ အသံကို ကြားသောအခါ၊ သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို လှည့်၍ မြန်မာကို ကြည့်တယ်။ မြွေရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အလွန်မုန်းတီးမှုနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

“သင်ကား မည်သူနည်း… ယုန်ကလေး…” မြွေက မာန်မဲတဲ့ အသံဖြင့် ပြောတယ်။ “သင်ဟာ ငါ့ရဲ့ အစာကို ခိုးယူရန် လာသလော…”

“မဟုတ်ပါ…” မြန်မာက အလွန်ကြောက်ရွံ့တဲ့ အသံဖြင့် ပြောတယ်။ “ငါဟာ ခွေးကို ကယ်တင်ရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်ဟာ ခွေးကို လွှတ်လိုက်ပါ။”

မြွေဟာ မြန်မာရဲ့ စကားကို ကြားသောအခါ၊ သူဟာ အလွန်ရယ်မောတယ်။ “ဟား ဟား ဟား… ယုန်ကလေး… သင်ကား ရူးသွားပြီလော… သင်ဟာ ငါ့ကို တားဆီးမည်လော…”

“ငါဟာ သင့်ကို တားဆီးမည်…” မြန်မာက ခိုင်မာစွာ ပြောတယ်။ “သင်ဟာ ခွေးကို လွှတ်လိုက်ပါ။”

မြွေဟာ မြန်မာရဲ့ စကားကို ကြားသောအခါ၊ သူဟာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူဟာ ခွေးကို ပို၍ ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်လည်လျက် ရှိတယ်။

“သင်ကား မိုက်မဲသော ယုန်ကလေး…” မြွေက အလွန်ဒေါသထွက်တဲ့ အသံဖြင့် ပြောတယ်။ “သင်ဟာ ငါ့ရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ခံရမည်…”

ထိုအချိန်မှာပင်၊ ခွေးဟာ အလွန်အားကုန်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ အလွန်ပင်ပန်းလျက် ရှိပြီး၊ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံကား ပျင်းရိလျက် ရှိတယ်။

မြန်မာဟာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလွန်မကြောက်မရွံ့တဲ့ သတ္တိတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ သူဟာ မြွေကို မည်သည့်နည်းနှင့်မှ မကြောက်ရ။ သူဟာ အလွန်မြန်ဆန်စွာ မြွေရဲ့ ခေါင်းကို ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။

“ဟောက်…!”

မြွေဟာ အလွန်အံ့သြသွားတယ်။ သူဟာ မြန်မာရဲ့ အပြုအမူကို မည်သည့်အခါမှ မကြုံဖူး။ သူဟာ မြန်မာကို ခေါင်းမှ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မြန်မာဟာ အလွန်ခိုင်မာစွာ ကိုင်ထားတယ်။

“လွှတ်…!” မြွေက အော်ဟစ်တယ်။

“သင်ဟာ ခွေးကို လွှတ်မှ လွှတ်မည်…” မြန်မာက ခိုင်မာစွာ ပြောတယ်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ ခွေးဟာ နည်းနည်းမျှလောက် အားပြန်ရလာတယ်။ သူဟာ မြန်မာရဲ့ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလွန်ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ သူဟာ ယုန်ကလေးကို မည်သည့်အခါမှ မကြောက်ရ။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာ သူဟာ ယုန်ကလေးကို လေးစားမှုနဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ခံစားမိတယ်။

“လွှတ်လိုက်ပါ… မြွေ…” ခွေးက အားကုန်တဲ့ အသံဖြင့် ပြောတယ်။ “ငါဟာ ယုန်ကလေးကို မထိခိုက်စေရ…”

မြွေဟာ ခွေးရဲ့ စကားကို ကြားသောအခါ၊ သူဟာ အလွန်မကျေနပ်သော်လည်း၊ သူဟာ မြန်မာကို လွှတ်လိုက်ရတယ်။ မြန်မာဟာ မြွေကို လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ သူဟာ အလွန်ပင်ပန်းလျက် ရှိသော်လည်း၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလွန်ဝမ်းသာနေတယ်။

မြွေဟာ လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ သူဟာ အလွန်ဒေါသထွက်လျက် ရှိပြီး၊ တောထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားတယ်။

ခွေးဟာ မြန်မာကို ကြည့်လျက် ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အလွန်ကျေးဇူးတင်မှုနဲ့ ပြည့်နှက်နေ。

“ကျေးဇူးတင်ပါသည်… ယုန်ကလေး…” ခွေးက အလွန်ရိုသေတဲ့ အသံဖြင့် ပြောတယ်။ “သင်ဟာ ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီ…”

“မဟုတ်ပါ…” မြန်မာက အလွန်သိမ်မွေ့တဲ့ အသံဖြင့် ပြောတယ်။ “ကျွန်တော်ဟာ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေရတယ်။ သို့သော် ကျွန်တော်ဟာ သင့်ကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။”

ခွေးဟာ မြန်မာကို အလွန်ချစ်ခင်စွာ ကြည့်လျက် ရှိတယ်။ သူဟာ ထိုယုန်ကလေးရဲ့ သတ္တိနဲ့ စာနာစိတ်ကို အလွန်လေးစားတယ်။

“သင်ဟာ အလွန်သတ္တိရှိတဲ့ ယုန်ကလေး…” ခွေးက ပြောတယ်။ “သင်ဟာ ငါ့ကို မကြောက်ရ။ သင်ဟာ ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီ။ ငါဟာ သင့်ကို မည်သည့်အခါမှ မထိခိုက်စေရ။ ငါဟာ သင့်ကို အမြဲတစေ ကာကွယ်ပေးမည်။”

မြန်မာဟာ ခွေးရဲ့ စကားကို ကြားသောအခါ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလွန်ဝမ်းသာနေတယ်။ သူဟာ ထိုနေ့မှစ၍ ခွေးကို မကြောက်ရ။ သူဟာ ခွေးနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြတယ်။

ဘဝသင်ခန်းစာ

“အကြောက်တရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ကို အုပ်စိုးစေရန် ခွင့်မပြုရ။ မိမိထက် အားကြီးသော သူများထံမှ အန္တရာယ် ရှိနေသော်လည်း၊ မိမိတွင် သတ္တိနှင့် စာနာစိတ် ရှိပါက၊ ထိုအန္တရာယ်ကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး၊ အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်သည်။”

ဘုရားလောင်းကျင့်တော်

“မေတ္တာပါရမီ (စာနာစိတ်)”