ဗောဓိသတ္တ နဂါးမင်းအကြောင်း

ဤကမ္ဘာလောက၌ ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူရန် ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသော ဗောဓိသတ္တမင်းအဖြစ် ခံယူတော်မူခဲ့သော အတိတ်ဇာတ်တော်များစွာအနက် တစ်ပါးအဝင်ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝ၌ ဗောဓိသတ္တသည် မဂ်ဂဓတိုင်းရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စည်ကားသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု၌ နေထိုင်သော အဆိပ်ပြင်းထန်သော မြွေတစ်ကောင်အဖြစ် လူ့ဘဝကို ရရှိတော်မူခဲ့သည်။ ထိုမြွေသည် အဆိပ်ပြင်းထန်သော်လည်း အခြားတိရစ္ဆာန်တို့ကို မသေစေနိုင်သော တန်ခိုးရှိသော်လည်း ထိုမြွေသည် အလွန်မေတ္တာ ကရုဏာစိတ် ပြည့်ဝသော မြွေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ သနားကရုဏာစိတ်ကြောင့် နယ်ပယ်အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့လျက် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ တစ်နေ့သောအခါတွင် ရသေ့တစ်ပါးသည် ထိုတောအုပ်သို့ ရောက်လာပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် တရားထိုင်နေ၏။ မြွေသည် ရသေ့ကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ပြီး ရသေ့အား အန္တရာယ်မပြုဘဲ ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာဖြင့် အနီးအပါး၌ ကပ်၍ နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်တစ်စုသည် ထိုတောအုပ်သို့ ရောက်လာပြီး ရသေ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြသည်။ မြွေသည် ရသေ့အား အန္တရာယ်ပြုမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လူအုပ်ကို အန္တရာယ်မပြုဘဲ ရသေ့ကို ကာကွယ်ရန် အလျင်အမြန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် လူအုပ်သည် မြွေကို မကြောက်ဘဲ တုတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်ကြလေသည်။ မြွေသည် နာကျင်စွာဖြင့် ရသေ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားရသည်။ ရသေ့သည် မြွေ၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး မြွေကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ ရသေ့သည် မြွေကို သယ်ဆောင်၍ အနီးအပါးရှိ ရွာတစ်ရွာသို့ သွားရောက်ပြီး မြွေကို ကုသပေးလေသည်။ မြွေသည် ရသေ့၏ ကရုဏာစိတ်ကြောင့် အနာရောဂါ ကင်းစင်သွားလေသည်။ ထိုအခါမှစ၍ မြွေသည် ရသေ့ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ပြီး ရသေ့နှင့်အတူ နေထိုင်လေသည်။ ရသေ့သည် မြွေကို မေတ္တာတရားနှင့် သနားကရုဏာတရားကို ဟောကြားပေးလေသည်။ မြွေသည် ရသေ့၏ ဆုံးမစကားကို နာခံပြီး ပို၍ မေတ္တာစိတ် ပြည့်ဝသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်လာလေသည်။ ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော အဆုံးအမမှာ အဆိပ်ပြင်းထန်သော သတ္တဝါပင်ဖြစ်စေကာမူ မေတ္တာ ကရုဏာစိတ်ကို မွေးမြူပါက အခြားသတ္တဝါတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။