သမုဒ္ဒ (Samudra Jataka)

သမုဒ္ဒ (Samudra Jataka)

ရှေးရှေးတုန်းက သမုဒ္ဒရာကြီးရဲ့ အနီးမှာ သမုဒ္ဒ လို့ ခေါ်တဲ့ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီး တစ်ပါး ရှိခဲ့တယ်။ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ အလွန် တန်ခိုးကြီးတယ်။ အလွန် စွမ်းအားကြီးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဟာ အလွန် မာနကြီးတယ်။ အလွန် ကြွားဝါတယ်။

“ငါ့ထက် တန်ခိုးကြီးတာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ သမုဒ္ဒရာထဲကနေ အော်တယ်။

“ငါ့ထက် စွမ်းအားကြီးတာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” သူဟာ လှိုင်းတွေကို အမိန့်ပေးတယ်။

“ငါ့ထက် အုပ်စိုးတာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” သူဟာ ပင်လယ်သတ္တဝါတွေကို အုပ်စိုးတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ မင်းသားတစ်ပါးကို တွေ့တယ်။ မင်းသားဟာ အလွန် ရိုးသားတယ်။ အလွန် သနားကြင်နာတတ်။

“အို… မင်းသား… မင်းက ဘာလဲ… မင်း ဘာလို့ ဒီလို နိမ့်ကျနေတာလဲ” သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ မင်းသားကို လှောင်ပြောင်တယ်။

မင်းသားဟာ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးကို ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ စိတ်မဆိုးတဲ့ အရိပ်အယောင် မရှိဘူး။

“အို… သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီး… ကျွန်တော်မျိုး… ကျွန်တော်မျိုး တရားကျင့်နေတာပါ” မင်းသားက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေ။

“တရားကျင့်တာ… ဟားဟား… မင်းက ဘာရမှာလဲ… မင်းက ဆင်းရဲတယ်။ မင်းက မလှဘူး။ မင်းက အစွမ်းမထက်ဘူး” သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ ရယ်တယ်။

“အို… သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီး… ကျွန်တော်မျိုး… ကျွန်တော်မျိုး အကြံဉာဏ်ပေးမယ်။ သင့်ရဲ့ မာနကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။ သင့်ရဲ့ ကြွားဝါမှုကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။ သင့်ရဲ့ အတ္တကို စွန့်လွှတ်ရမယ်” မင်းသားက ပြောတယ်။

“ဪ… မာန… ကြွားဝါမှု… အတ္တ… ငါ မသိဘူး” သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ ခေါင်းခါ။

“သင့် မသိရင် ကျွန်တော်မျိုးကို လိုက်ခဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးကို လိုက်ခဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးကို လိုက်ခဲ့” မင်းသားဟာ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးကို ဖိတ်ခေါ်တယ်။

သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ သူဟာ မင်းသားကို လိုက်တယ်။

မင်းသားဟာ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးကို တရားစခန်းကို ခေါ်သွားတယ်။ တရားစခန်းမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ဟာ အလွန် ရိုးသား။ အလွန် သနားကြင်နာတတ်။ သူတို့ဟာ အတူတူ စားတယ်။ အတူတူ နေ။ အတူတူ တရားကျင့်။

သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝကို မြင်တော့ အံ့ဩတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ မာနကို စွန့်လွှတ်ဖို့ စဉ်းစားတယ်။

“ငါ… ငါ ဘာလို့ ဒီလို မနေနိုင်ရတာလဲ” သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ စဉ်းစား။

သူဟာ မင်းသားကို မေးတယ်။

“မင်းသား… သူတို့က ဘာလို့ ဒီလို ပျော်ရွှင်နေတာလဲ”

“သူတို့ဟာ မာနကို စွန့်လွှတ်တယ်။ သူတို့ဟာ မေတ္တာကို ရှာဖွေ။ သူတို့ဟာ အချင်းချင်း ကူညီ။ သူတို့ဟာ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အလုပ်လုပ်တယ်” မင်းသားက ရှင်းပြတယ်။

သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ နားလည်သွားတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ မာနကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်။ သူဟာ မေတ္တာကို ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်။

“မင်းသား… ကျွန်တော်မျိုး… ကျွန်တော်မျိုး မာနကို စွန့်လွှတ်ချင်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မေတ္တာကို ရှာဖွေချင်” သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ ငိုတယ်။

မင်းသားဟာ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးကို ဖက်တယ်။

“ကောင်းပြီ… သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီး… သင်ဟာ အလွန် ကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ သင်ဟာ တရားကို နားလည်။ သင်ဟာ မေတ္တာကို ရှာဖွေ”

သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ တရားစခန်းမှာ နေတယ်။ သူဟာ မာနကို စွန့်လွှတ်။ သူဟာ မေတ္တာကို ရှာဖွေ။ သူဟာ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အလုပ်လုပ်။ သူဟာ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာနဲ့ နေထိုင်။

အချိန်တွေ ကြာလာ။ သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးဟာ အလွန် တရားထူး မြတ်။ သူဟာ ရဟန္တာ ဖြစ်သွား။

သမုဒ္ဒရာနတ်မင်းကြီးရဲ့ ပုံပြင်ဟာ ငါတို့အတွက် အလွန် အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေ ပေးတယ်။ ငါတို့ဟာ မာနကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။ ငါတို့ဟာ မေတ္တာကို ရှာဖွေရမယ်။ ငါတို့ဟာ အများရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် အလုပ်လုပ်ရမယ်။ ငါတို့ဟာ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာနဲ့ နေထိုင်ရမယ်။