ဘုရားလောင်းနှင့် ကြက်တူရွေး

ဘုရားလောင်းနှင့် ကြက်တူရွေး

ရှေးရှေးတုန်းက၊ သာသနာတော် မထွန်းကားမီ ကာလ၌၊ ဘုရားလောင်းသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ် ဖြစ်တော်မူသည်။ မြို့တစ်မြို့တွင် မင်းပြုအုပ်ချုပ်တော်မူရင်း၊ သားတော်သမီးတော်များစွာနှင့်အတူ ပျော်ရွှင် ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်တော်မူသည်။ မင်းကြီးကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး၊ တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူသောကြောင့် ပြည်သူပြည်သားများကလည်း အလွန်ချစ်ခင် ကြည်ညိုကြသည်။

ထိုမင်းကြီးတွင် အလွန်အဖိုးတန်သော ကြက်တူရွေးတစ်ကောင် ရှိသည်။ ထိုကြက်တူရွေးကား သာမန်ကြက်တူရွေးများကဲ့သို့ မဟုတ်။ အရောင်အဆင်းမှာလည်း လွန်စွာလှပတင့်တယ်သည်။ အမွေးအတောင်များမှာ စိန်ရောင်၊ ပယင်းရောင်၊ ပတ္တမြားရောင် စသည်ဖြင့် စုံလင်စွာ ရှိသည်။ ထို့ထက်ထူးခြားသည်ကား၊ ထိုကြက်တူရွေးကား လူတို့၏ စကားကို နားလည်ပြီး၊ လူတို့ကဲ့သို့ပင် အပြောအဆို ဆက်ဆံတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကြက်တူရွေးကို မင်းကြီးက အလွန်မြတ်နိုးတော်မူပြီး၊ မိမိ၏ အခန်းနားမှာပင် ထားရှိသည်။

တစ်နေ့သ day ၌၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ လသာဆောင်တွင် ပွဲတော်တည်ခင်းလျက်ရှိသည်။ ဆင်ယင်ထားသော အစားအသောက်များကား မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ အမွှေးနံ့သာတို့ကား လေညှင်းနှင့်အတူ မွှေးပျံ့လျက်ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေတော်မူသည်။ ထိုစဉ် ကြက်တူရွေးက လသာဆောင်၏ ပင်လယ်ကမ်းနားတွင် ထိုင်လျက်၊ မင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးသည် ပွဲတော်ကို သာယာစွာ စားသောက်တော်မူလျက် ရှိသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်ရပါ၏။ သို့သော်၊ အရှင်မင်းကြီး၏ မျက်နှာတော်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မကြည်လင်သကဲ့သို့ ရှိပါ၏။ အဘယ်ကြောင့်နည်း” ဟု ကြက်တူရွေးက မေးသည်။

မင်းကြီးက အံ့သြတော်မူသည်။ ကြက်တူရွေးက မိမိ၏ စိတ်ကို ဖတ်ရှုနိုင်သည်ကို ကြည်နူးဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ “အမောင်ကြက်တူရွေး၊ မင်းသည် ငါ့ကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်ကို ငါသိ၏။ ငါကား ပွဲတော်ကို စားသောက်နေသည်မှန်၏။ သို့သော် ငါ၏ စိတ်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။”

“အရှင်မင်းကြီး၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် စိုးရိမ်တော်မူရပါသနည်း။ အကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူပါ” ဟု ကြက်တူရွေးက အားတက်သရော မေးသည်။

“အမောင်ကြက်တူရွေး၊ ငါကား အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီ။ ငါ့နောက်၌ မည်သူက ဤနန်းတော်ကို အုပ်ချုပ်မည်နည်း။ ငါ့သားသမီးများကား ရှိကြပါ၏။ သို့သော် သူတို့သည် အချင်းချင်း မညီမညွတ် ဖြစ်မည်ကို ငါစိုးရိမ်သည်။ မင်းတို့မှာလည်း အချင်းချင်း ရန်ခိုက်ကြသည်ကို မြင်ဖူးသည် မဟုတ်လော။”

ကြက်တူရွေးက မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက ဤသို့ပြန်ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သားသမီးများ အချင်းချင်း မညီညွတ်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော် အရှင်မင်းကြီးသည် ပညာရှိသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်တော်မူသည် မဟုတ်လော။ အရှင်မင်းကြီးသည် မည်သို့ မည်ပုံ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်ကို သားသမီးများအား သွန်သင်ဆုံးမတော်မူပါ”

မင်းကြီးက ကြက်တူရွေး၏ အကြံကို သဘောကျတော်မူသည်။ “အမောင်ကြက်တူရွေး၊ မင်း၏ အကြံကား အလွန်ကောင်းသည်။ သို့သော် ငါကား အဘယ်သို့ သွန်သင်ရမည်ကို မသိ။”

“အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးသည် သားသမီးများအား အတူတကွ ခေါ်ယူတော်မူပါ။ ထို့နောက် အရှင်မင်းကြီးသည် တောသို့ ထွက်တော်မူပါ။ တောထဲတွင် သားသမီးများအား မည်သို့ အသက်မွေးရမည်ကို သင်ကြားပေးတော်မူပါ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြရမည်ကို သိရှိလာကြလိမ့်မည်။”

မင်းကြီးသည် ကြက်တူရွေး၏ အကြံကို လက်ခံတော်မူသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မင်းကြီးသည် သားတော်သမီးတော်များအားလုံးကို ခေါ်ယူလျက်၊ တောသို့ ထွက်တော်မူသည်။ တောထဲတွင် မင်းကြီးသည် သူတို့အား မီးရှို့နည်း၊ တိရစ္ဆာန်များ မည်သို့ ဖမ်းဆီးရမည်၊ အသီးအရွက်များ မည်သို့ ရှာဖွေရမည် စသည်တို့ကို သင်ကြားပေးတော်မူသည်။ သူတို့သည် ပထမတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြုံတွေ့ရသော်လည်း၊ မင်းကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြကာ နေထိုင်တတ်လာကြသည်။

ရက်သတ္တပတ်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ မင်းကြီးသည် သားသမီးများအား ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာတော်မူသည်။ နန်းတော်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သားသမီးများသည် အချင်းချင်း ပိုမိုရင်းနှီးလာကြပြီး၊ အပြန်အလှန် ကူညီဖေးမတတ်လာကြသည်။ မင်းကြီးကား ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။

“အမောင်ကြက်တူရွေး၊ မင်း၏ အကြံကား အလွန်မှန်ကန်သည်။ ငါ့သားသမီးများကား အချင်းချင်း ပိုမိုရင်းနှီးလာကြသည်။ ငါကား ယခုအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ကင်းရှင်းပြီ” ဟု မင်းကြီးက ကြက်တူရွေးအား ပြောတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ သားသမီးများ ကောင်းစားသည်ကို မြင်ရ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ပါ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ သားသမီးများကား အချင်းချင်း ကူညီဖေးမတတ်လာကြပြီ။ ဤသည်ကား အလွန်အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာပင် ဖြစ်ပါ၏” ဟု ကြက်တူရွေးက ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ကြက်တူရွေး၏ အကြံဉာဏ်ကို အမြဲတစေ အမှတ်ရနေတော်မူသည်။ သူသည် မိမိ၏ သားသမီးများအား ပိုမိုချစ်ခင်ကြင်နာတတ်လာစေရန်၊ အချင်းချင်း ကူညီဖေးမတတ်လာစေရန် သွန်သင်ဆုံးမတော်မူသည်။ ထိုမှစ၍ မင်းကြီး၏ နန်းတော်ကား ပိုမိုစည်းလုံးညီညွတ်၍ ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြသည်။

ဤသို့လျှင် ဘုရားလောင်းသည် ကြက်တူရွေး၏ အကြံဉာဏ်ကို နာခံတော်မူ၍၊ မိမိ၏ သားသမီးများအား သာသနာရေးနှင့် စပ်လျဉ်းသော အကျိုးကျေးဇူးကို ပေးစွမ်းတော်မူခဲ့သည်။

အဆုံးအမ: အချင်းချင်း ကူညီဖေးမတတ်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော ဂုဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မိသားစု၊ မိတ်ဆွေ၊ အသိုင်းအဝိုင်းတို့တွင် ညီညွတ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်ခြင်းသည် ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။