
ရှေးသောအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုစဉ်အခါက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မျောက်တစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုမျောက်သည် အလွန်ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်ပြီး၊ အလွန်သတိရှိသည်။ သူသည် သူ၏ အပေါင်းအဖော် မျောက်များနှင့်အတူ တောထဲ၌ နေထိုင်သည်။
တစ်နေ့သောအခါ မျောက်အုပ်သည် သစ်သီးများ စားသောက်ရန် အလွန်ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့ရှိကြသည်။ သစ်ပင်သည် အလွန်အသီးများပြီး၊ မျောက်အုပ်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြသည်။
“အပေါင်းအဖော်တို့၊ ဤသစ်ပင်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤသစ်ပင်မှ သစ်သီးများကို စားသောက်ကြမည်” ဟု မျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလေသည်။
ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်သည် သစ်ပင်ကို သတိပြုမိသည်။ သူသည် သစ်ပင်သည် အလွန်အသီးများသော်လည်း၊ အမြစ်သည် အလွန်အားနည်းကြောင်း သတိပြုမိသည်။
“အပေါင်းအဖော်တို့၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤသစ်ပင်ကို သတိပြုမိသည်။ အပင်သည် အလွန်အသီးများသော်လည်း၊ အမြစ်သည် အလွန်အားနည်းသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပါက၊ ဤသစ်ပင်သည် ပြိုလဲသွားနိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသစ်ပင်များမှ သစ်သီးများကို စားသောက်သင့်သည်” ဟု ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်က သတိပေးလေသည်။
သို့သော် မျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်သည် ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်၏ စကားကို မယုံကြည်။ “အပေါင်းအဖော်တို့၊ မင်းသည် အလွန်ကြောက်တတ်သည်။ ဤသစ်ပင်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤသစ်ပင်မှ သစ်သီးများကို စားသောက်ကြမည်” ဟု မျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလေသည်။
ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်သည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအား ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူ၏ စကားကို မည်သူမျှ မနာခံကြ။ သူသည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအား အလွန်ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်ရှုနေရသည်။
ထိုည၌ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလေသည်။ လေသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်သည်။ မနက်မိုးလင်းသောအခါ မျောက်အုပ်သည် သစ်ပင်ကြီးသည် ပြိုလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ မျောက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် အခြားသော မျောက်အများစုသည် သစ်ပင်အောက်၌ ပိ၍ သေဆုံးသွားကြသည်။
ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်သည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များ၏ အဖြစ်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းနည်းလေသည်။ သူသည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအား ကယ်တင်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့။
“အကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်အား မယုံကြည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကို မကယ်တင်နိုင်” ဟု ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်က ညည်းတွားလေသည်။
ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်သည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များ၏ အဖြစ်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် အခြားသော မျောက်များနှင့်အတူ အခြားသစ်ပင်များသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားလေသည်။ သူသည် ပညာရှိသော မျောက်အဖြစ် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအား သတိပေးရန် နှင့် ကာကွယ်ရန် အမြဲတမ်း အသင့် ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဘုရားအလောင်းတော် မျောက်သည် ပညာရှိသော မျောက်အဖြစ် နာမည်ကျော်ကြားသည်။ သူ၏ ပညာနှင့် သတိရှိမှုသည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအား အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်သည်။
ဤဇာတ်တော်သည် ပညာရှိခြင်း၊ သတိရှိခြင်းနှင့် သတိပေးခြင်းတို့၏ အရေးပါပုံကို သင်ကြားပေးသည်။ အခြားသူများ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ခြင်းသည် အန္တရာယ်မှ ကင်းလွတ်စေသည်။
— In-Article Ad —
ပညာရှိခြင်းနှင့် သတိရှိခြင်းသည် အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ပေးသည်။ အခြားသူများ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။
ပါရမီ: ပညာ
— Ad Space (728x90) —
340Catukkanipātaဤဇာတ်တော်သည် သာသနာတော်မတိုင်မီကာလက ဖြစ်အင်ဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။ သုဓမ္မရာဇ် အမည်ရှိသော မင်းနေပြည်တော...
396Sattakanipātaသီဟရာဇ်မင်း၏ စေတနာ ရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောကြီးအုပ်အနီး၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ စိမ်းလန်းစိုပြေ၊ သားရဲ...
💡 “စေတနာ” နှင့် “ကရုဏာ” သည် အလွန် အရေးကြီးပါသည်။ သူတစ်ပါးကို ကူညီခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်တိုင်လည်း အကျိုးများသည်။
320Catukkanipātaမဟာကံစက်ဇာတ်ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်တွင် မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးလျက်ရှိသည်။ ထိုမင်းကား အလွန်မတရားဘူးပြ...
💡 ကံတရားသည် အမြဲတမ်း အကျိုးပေးသည်။ ကောင်းသောကံသည် ကောင်းသောကျိုးကို ပေးမည်။
309Catukkanipātaမျောက်မင်း၏ အလှူဒါနရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောကြီးအတွင်း၌ မျောက်အုပ်တစ်အုပ် နေထိုင်ကြ၏။ ထိုအုပ်၏ ခေါင...
💡 သူတစ်ပါးအကျိုးအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံခြင်းသည် အလွန်မွန်မြတ်သော အလှူဒါနဖြစ်သည်။
325Catukkanipātaဝေဿန္တရာ ဇာတ်တော် မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံး...
💡 အလှူဒါနသည် အကျိုးများ၏။ အလှူဒါနသည် ကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေ၏။ အလှူဒါနသည် ကံကို ကောင်းစေ၏။ အလှူဒါနသည် လူ့ဘဝနှင့် နတ်ဘဝကို ရရှိစေ၏။ အလှူဒါနသည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိစေ၏။ အလှူဒါနသည် ခက်ခဲသော်လည်း မစွန့်လွှတ်သင့်ပေ။
530Mahānipātaအမ္ဗ (အမ္ဗဇာတ်) ရှေးပဝေဏ်၊ ကမ္ဘာလွန်က၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့တွင် ဖြစ်တော်မူခဲ့သ...
💡 စကားတည်ခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် လက်စားချေလိုစိတ်မရှိခြင်းတို့သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။
— Multiplex Ad —